နောက်တစ်နေ့က စနေနေ့။

မနက်ခင်း ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီးနောက် လင်းထျန် ဖုန်းထုတ်ကာ ဖုန်းစာအုပ်ထဲမှာ ရှာလိုက်တယ်။ ဘူမုန်ထင်နာမည်နားမှာ ခဏရပ်သွားပြီးမှ အောက်က ဟယ်ချန်ချန်နာမည်ဆီ ဆက်ဆင်းသွားတယ်။

ဟယ်ချန်ချန်နဲ့ မတွေ့ရတာ ကြာပြီ။ အရင်တခေါက် သွားတွေ့မလို့လုပ်တုန်းက မမျှော်လင့်တဲ့ကိစ္စတွေ ဖြစ်လာလို့ မတွေ့ဖြစ်လိုက်ဘူး။ ဒီတစ်ခါတော့ သွားတွေ့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

လင်းထျန်က ဟယ်ချန်ချန်ရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ပေါ်မှာ လက်တင်ထားပြီး ခဏစဉ်းစားပေမယ့် ဖုန်းမခေါ်သေးပါဘူး။ ဟယ်ချန်ချန်ကို အံ့သြသွားအောင် လုပ်ချင်လို့ပါ။

ဒါကိုတွေးမိပြီး လင်းထျန် ဖုန်းထဲက အက်ပ်တစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်တယ်။ ဟယ်ချန်ချန်ရဲ့ ဖုန်းထဲမှာ တည်နေရာရှာတဲ့အက်ပ်ကို သူ ထည့်ပေးထားခဲ့တာ သတိရလိုက်တယ်။

အက်ပ်မြေပုံကို ဖွင့်လိုက်တာနဲ့ အနီရောင်အစက်လေးတစ်ခု မြေပုံပေါ်မှာ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ပေါ်လာတယ်။

လင်းထျန် အနီရောင်အစက်လေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လေဆိပ်ထွက်ပေါက်ဆီ ခြေလှမ်းကျဲကြီးတွေနဲ့ လျှောက်သွားရင်း "ငါ့ရဲ့ ဗေဒင်ပညာကသာ ပိုတိကျရင် ဒီလိုလုပ်စရာတောင် လိုမှာမဟုတ်ဘူး။ တကယ်ပါပဲ..." လို့ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်တယ်။

တီးတိုးရေရွတ်ရင်း လင်းထျန် ကျောင်းပြင်ရောက်လာပြီး တက္ကစီငှားလိုက်တယ်။

တခြားတစ်ဖက်မှာတော့ ဟယ်ချန်ချန်က အမျိုးသမီးဆရာမတစ်ယောက်နဲ့ လက်ချင်းချိတ်ပြီး ကျောင်းပေါက်ဝကနေ ထွက်လာတယ်။

လင်းတန်ရဲ့လက်ကို ကိုင်ထားရင်း ဟယ်ချန်ချန်က သူ့ဘက်လှည့်ပြီး "လွန်ခဲ့တဲ့ရက်ပိုင်းက ဆရာမတို့အတန်းထဲကို အရမ်းမိုက်တဲ့ ကျောင်းသားတစ်ယောက် ရောက်လာတယ်ဆို" လို့ စူးစမ်းသလို မေးလိုက်တယ်။

"အေး ဘဝင်မြင့်နေတာလေ သူ့ကိုယ်သူ လူတတ်ကြီးကျနေတာပဲ" လင်းတန်က အထင်သေးတဲ့လေသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

"အတန်းတက်တဲ့ ပထမဆုံးနေ့မှာပဲ ဆရာမ သူ့ကို မောင်းထုတ်လိုက်တယ်ဆို။ သူက ဆရာမကို လက်စားချေမယ်လို့ ပြောနေတယ်လို့ ကြားတယ်။ ဆရာမ အဆင်ပြေရဲ့လား" ဟယ်ချန်ချန်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်တယ်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ငါသူ့ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘူး။ သူက ကမ္ဘာကြီးကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်မယ် ထင်နေတာလား" လင်းတန်က မျက်စောင်းထိုးပြီး အထင်သေးတဲ့ပုံစံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

"သတိထားတာတော့ ပိုကောင်းပါတယ် တချို့လူတွေက တကယ် ကြောင်တောင်တောင်နိုင်တာ" ဟယ်ချန်ချန်က သတိပေးလိုက်တယ်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ သွားကြစို့" လင်းတန်က ဂရုမစိုက်တဲ့ပုံစံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

ဟယ်ချန်ချန်နဲ့ လင်းတန်တို့က ကျောင်းပြင်က စူပါမားကတ်အသေးလေးမှာ ဈေးဝယ်ဖို့ ထွက်လာကြတာပါ။

နှစ်ယောက်သား လက်ချင်းချိတ်ပြီး လမ်းလျှောက်လာရင်း လမ်းကြားလေးတစ်ခုရဲ့ အဝကို ဖြတ်သွားတဲ့အချိန် အဖြူရောင် ဗင်ကားတစ်စီးက အနောက်ကနေ အရှိန်နဲ့မောင်းလာပြီး ဘရိတ်အုပ်လိုက်တယ်။

"ကျွီ..." ရုတ်တရက် ဘရိတ်အုပ်လိုက်တာကြောင့် ကွန်ကရစ်လမ်းပေါ်မှာ တာယာရာ အမည်းရောင်နှစ်ခု ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။

ရုတ်တရက် ဘရိတ်အုပ်သံကြောင့် ဟယ်ချန်ချန်ရော လင်းတန်ပါ လန့်သွားကြတယ်။

သူတို့ အံ့သြတကြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ကြတယ်။

လှည့်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ အသက် ၁၇ ၁၈ လောက်ရှိတဲ့ လူငယ် ခြောက်ယောက် ဗင်ကားပေါ်က ဆင်းလာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

ကားပေါ်ကဆင်းတာနဲ့ အဲဒီလူငယ်တွေက ဟယ်ချန်ချန်နဲ့ လင်းတန်ကို ဘေးနားက လမ်းကြားထဲ တွန်းပို့လိုက်ကြတယ်။

"ဘာလုပ်ကြတာလဲ ဘာလုပ်ကြတာလဲ" လင်းတန် အော်ဟစ်ပြီး ရုန်းကန်ပေမယ့် လုံးဝ မရုန်းနိုင်ဘူး!

သူတို့ အတင်းဆွဲခေါ်တာ ခံလိုက်ရပြီး လမ်းကြားထဲ ရောက်သွားတယ်။ ဟယ်ချန်ချန်လည်း ပါသွားတယ်။

လမ်းကြားထဲ ရောက်တာနဲ့ လူမိုက်ရုပ်ပေါက်နေတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်က လင်းတန်ရဲ့ ဆံပင်ကိုဆွဲပြီး မျက်နှာကို ရိုက်လိုက်တယ် - "ဖြောင်း!"

ကျယ်လောင်တဲ့ ပါးရိုက်သံနဲ့အတူ လင်းတန်ရဲ့ ဘယ်ဘက်ပါး ချက်ချင်း ရောင်ကိုင်းလာတယ်။

"ကောင်မ နင် ငါ့ကို မောင်းထုတ်ရဲတယ်ပေါ့။ နင် သေချင်နေတာပဲ" ကျုံချန်ချန်က လင်းတန်ကို အေးစက်စက် စိုက်ကြည့်နေတယ်။

ဒီကျောင်းသားက လင်းတန် အတန်းထဲကနေ မောင်းထုတ်လိုက်တဲ့ ကျောင်းသားပါပဲ!

"နင်... ကောင်စုတ်လေး နင် ငါ့ကို ရိုက်ရဲတယ်ပေါ့" လင်းတန် ခဏကြောင်သွားပြီးမှ ကျုံချန်ချန်ဆီ ဒေါသတကြီး ပြေးဝင်သွားတယ်။

ဝှစ်!

လင်းတန်က မြန်လွန်းတာကြောင့် ကျုံချန်ချန်ရဲ့ မျက်နှာကို လှမ်းကုတ်လိုက်နိုင်ပြီး ကျုံချန်ချန်ရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ သွေးစို့နေတဲ့ လက်သည်းရာ ငါးခု ပေါ်လာတယ်။

မျက်နှာက စူးခနဲ နာကျင်သွားတာကြောင့် ကျုံချန်ချန် ဒေါသထွက်သွားပြီး လင်းတန်ရဲ့ ဗိုက်ကို အားကုန် ကန်ထည့်လိုက်ကာ "ရိုက်သတ်လိုက်" လို့ အော်ပြောလိုက်တယ်။

ချက်ချင်းပဲ လူငယ်လေးငါးယောက်က ကြမ်းပြင်ပေါ် လဲကျသွားတဲ့ လင်းတန်ကို ဝိုင်းကန်ကြတယ်။

လက်သီးနဲ့ထိုး ခြေထောက်နဲ့ကန်!

"ဘုန်း! ဘုန်း!" ကန်ချက်တိုင်းက အားပါလွန်းတယ်။

ဒါမြင်တော့ ဟယ်ချန်ချန် ပျာယာခတ်သွားပြီး "တော်ကြပါတော့ မလုပ်ကြပါနဲ့တော့" လို့ အလျင်စလို အော်ဟစ်တားဆီးလိုက်တယ်။

ပြောရင်းနဲ့ ဟယ်ချန်ချန်က လူငယ်တချို့ကို ဝင်တားပေမယ့် သူတို့က ဟယ်ချန်ချန်ကို တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး ဆက်လက် ထိုးကြိတ်ကန်ကျောက်နေကြတယ်။

တားလို့မရမှန်းသိတော့ ဟယ်ချန်ချန် မီးပေါ်က ပုရွက်ဆိတ်လို ဖြစ်နေပြီ။ အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး ခဏလောက် စဉ်းစားကာ "ရပ်လိုက်ကြတော့ ထပ်ရိုက်ရင် ရဲတိုင်လိုက်မှာနော်" လို့ အလျင်စလို ပြောလိုက်တယ်။

"ရဲတိုင်မယ် ဟုတ်လား။ တိုင်လေ။ ရဲစခန်းက ငါတို့အိမ်ပဲ" ဟယ်ချန်ချန်အသံကြားတော့ ကျုံချန်ချန် လှည့်ကြည့်ပြီး လှောင်ပြောင်လိုက်တယ်။

ကျုံချန်ချန်က ဟယ်ချန်ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တော့ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အရောင်တွေ တောက်ပလာတယ်။

အရင်တုန်းက သူ လင်းတန်ကိုပဲ အာရုံစိုက်နေလို့ ဟယ်ချန်ချန်ကို သတိမထားမိခဲ့ဘူး!

အခုမှ ဟယ်ချန်ချန် ဘယ်လောက်လှလဲဆိုတာ သူ သတိထားမိလိုက်တယ်!

ကျုံချန်ချန်ရဲ့ မျက်လုံးထဲက ထူးဆန်းတဲ့အရိပ်အယောင်ကို မြင်တော့ ဟယ်ချန်ချန် လန့်သွားပြီး လှည့်ထွက်ပြေးဖို့ လုပ်လိုက်တယ်။

"ဘယ်သွားမလို့လဲ။ လာခဲ့" ဟယ်ချန်ချန် လှည့်လိုက်တာနဲ့ ကျုံချန်ချန်က သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို လှမ်းဆွဲထားလိုက်တယ်။

"ဘာလုပ်တာလဲ လွှတ်" ဟယ်ချန်ချန် အတင်းရုန်းကန်ပြီး လက်ကို ခါထုတ်ဖို့ ကြိုးစားတယ်!

ဒါပေမဲ့ လုံးဝ ရုန်းမထွက်နိုင်ဘူး။

အဲဒီအချိန်မှာ လမ်းကြားအပြင်ဘက်က လင်းထျန်က ဖုန်းကို ခဏလောက် ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို မော့ကြည့်ကာ "ဒီနေရာ ဖြစ်လောက်တယ်။ ဒီကနေ ဝင်လို့ရတယ်" လို့ တွေးလိုက်တယ်။

"အာ... လွှတ်" ရုတ်တရက် ဟယ်ချန်ချန်ရဲ့ ရင်းနှီးနေတဲ့ အော်သံကို လင်းထျန် ကြားလိုက်ရတယ်။

အသံကြားတော့ လင်းထျန် လန့်သွားတယ်။

လင်းထျန်ရဲ့ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားပြီး လမ်းကြားထဲ အမြန် ပြေးဝင်သွားတယ်။

"ဆွဲခေါ်လာခဲ့။ ဒီကောင်မလေးက တော်တော်လှတာပဲ။ ကျောင်းမှာ ဒီလိုအလှလေးရှိမှန်း ငါမသိခဲ့ဘူး" ကျုံချန်ချန်က ဟယ်ချန်ချန်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ စိုက်ကြည့်နေတယ်။

ပြောရင်းနဲ့ သူက လက်လှမ်းပြီး ဟယ်ချန်ချန်ရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ကိုင်ဖို့ လုပ်လိုက်တယ်။

သူ့ရင်ဘတ်ဆီ လက်လှမ်းလာတာမြင်တော့ ဟယ်ချန်ချန် ဒေါသတကြီးနဲ့ လက်ကို ပုတ်ထုတ်လိုက်တယ်။

ဖြောင်း!

ကျယ်လောင်တဲ့ ရိုက်သံနဲ့အတူ ကျုံချန်ချန်ရဲ့ မျက်နှာကို ထိမှန်သွားပြီး သူ တောင့်တင်းသွားတယ်။

ရောင်ကိုင်းနေတဲ့ သူ့ပါးကို သူ ကြောင်တောင်တောင် စမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ ဟယ်ချန်ချန် သူ့ကို ရိုက်ရဲလိမ့်မယ်လို့ မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေပုံရတယ်။

ခဏလောက် ကြောင်အသွားပြီးနောက် ကျုံချန်ချန် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်ပြီး ဟယ်ချန်ချန်ရဲ့ မျက်နှာကို အားကုန် ပြန်ရိုက်လိုက်တယ်။

"ကောင်မစုတ်"

"အာ..." ဟယ်ချန်ချန် အော်ဟစ်လိုက်တယ်။

"ဟေး" ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်တဲ့ အော်သံ ကျုံချန်ချန်ရဲ့ နားထဲ ရောက်လာတယ်!

အသံက အရမ်းကျယ်လွန်းလို့ ခြင်္သေ့ဟိန်းသံလိုပဲ ကျုံချန်ချန် နားတွေအူသွားတယ်။

ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်တဲ့အသံကြောင့် ကျုံချန်ချန် လန့်သွားပြီး သူ့လက်က အလိုလို ရပ်တန့်သွားတယ်!

ဝှစ်!

ကျုံချန်ချန် ရပ်တန့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာတယ်!

ဝှစ်!

လင်းထျန် အမြန် ပြေးဝင်လာတယ်!

"ဟေး" လင်းထျန် မျက်လုံးပြူးပြီး အော်ဟစ်ကာ ကန်ထည့်လိုက်တယ်!

ဘုန်း!

ပြင်းထန်တဲ့ ကန်ချက်ကြောင့် ကျုံချန်ချန် နှစ်မီတာလောက် လွင့်ထွက်သွားတယ်! ကျုံချန်ချန် ကြမ်းပြင်ပေါ် ဘုန်းခနဲ ပြုတ်ကျသွားတယ်။

"အဆင်ပြေရဲ့လား" ကျုံချန်ချန်ကို ကန်ထုတ်ပြီးနောက် လင်းထျန် လှည့်ကြည့်ပြီး ဟယ်ချန်ချန်ကို စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်တယ်။

"ဟင့်အင်း ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး" လင်းထျန် ရုတ်တရက် ရောက်လာတာမြင်တော့ ဟယ်ချန်ချန် အရမ်းအံ့သြသွားတယ်!

လန့်သွားလို့ သူ့မျက်နှာက ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေတုန်းပဲ ဆံပင်တွေလည်း နည်းနည်း ရှုပ်ပွနေတယ်။

ဟယ်ချန်ချန် ဘာမှမဖြစ်တာ မြင်တော့မှ လင်းထျန် သက်ပြင်းချနိုင်တော့တယ်။ ပြီးတော့ မျက်နှာထားတင်းတင်းနဲ့ ခေါင်းလှည့်ပြီး ဟိုလူငယ်တွေကို ဝေ့ကြည့်လိုက်တယ်။

လင်းထျန် ရုတ်တရက် ရောက်လာပြီး ကျုံချန်ချန်ကို ကန်ထုတ်လိုက်တာ မြင်တော့ ရိုက်နှက်နေတဲ့ လူငယ်တွေ ကြောင်သွားပြီး လင်းထျန်ကို အံ့သြတကြီး ကြည့်လိုက်ကြတယ်။

ဒီကောင်က ရန်ဖြစ်တာ တော်တော်ကောင်းမယ့်ပုံပဲ။

သူတို့ ကြောင်နေတုန်း လင်းထျန် မျက်လုံးမှေးလိုက်ပြီး မျက်နှာထား အေးစက်သွားကာ ရှေ့ကို အမြန်တိုးပြီး လူအုပ်ကြား ဝင်ကာ ပါးတွေ လိုက်ရိုက်တော့တယ်။

ဖြောင်း!

ပါးတစ်ချက်ရိုက်ရုံနဲ့ လူတစ်ယောက် လွင့်ထွက်သွားတယ်!

ဖြောင်း!

နောက်လက်ပြန်နဲ့ ထပ်ရိုက်လိုက်တယ်!

နောက်တစ်ယောက် လွင့်ထွက်သွားပြန်တယ်!

ဖြောင်း! ဖြောင်း!

လင်းထျန်က အရမ်းမြန်လွန်းလို့ ခဏလေးအတွင်းမှာပဲ လူလေးယောက်လုံး ပါးရိုက်ခံရပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ် လဲကျသွားကြတယ်။