"သောက်ကျိုးနည်း" ပါးရိုက်ခံလိုက်ရလို့ အားလုံး ကြောင်သွားကြတယ်။ ခဏလောက်နေမှ သတိပြန်ဝင်လာပြီး ရောင်ကိုင်းနေတဲ့ ပါးတွေကို အုပ်ကာ ကုန်းရုန်းထပြီး လင်းထျန်ဆီ ပြေးဝင်လာကြတယ်။

မျက်နှာတွေမှာ ရန်လိုမှုတွေ အပြည့်နဲ့!

ဒီလောက် လူအများကြီးနဲ့ လင်းထျန်တစ်ယောက်တည်းကို မနိုင်ဘူးဆိုတာ သူတို့ လုံးဝ လက်မခံနိုင်ကြဘူး!

လင်းထျန် အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ရှေ့တက်ကာ ထဖို့လုပ်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ကန်ထည့်လိုက်တယ်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ ဟိုလူ ကြမ်းပြင်ပေါ် ပြန်လဲကျသွားတယ်!

လင်းထျန်ရဲ့ ခွန်အားထိန်းချုပ်မှုက အရမ်းတိကျတယ်။ ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာရအောင် မလုပ်ပေမယ့် ဗိုက်ထဲမှာ မွှေနှောက်ခံလိုက်ရသလို ခံစားရစေပြီး သေချာပေါက် နေမကောင်းဖြစ်စေမှာပါ။

ဘုန်း! ဘုန်း!

အကြိမ်ကြိမ် ဆက်တိုက်ပဲ!

ဘယ်သူမဆို ထပြီး ခုခံရဲရင် လင်းထျန် လုံးဝ ညှာတာမှာ မဟုတ်ဘူး။

အကြိမ်ကြိမ် ခုခံဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် မအောင်မြင်တော့ ဒီလူတွေ သင်ခန်းစာရသွားပြီး ခုခံလို့ အလကားပဲဆိုတာ သိလိုက်တာကြောင့် အားလုံး ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာပဲ ငြိမ်ငြိမ်လေး နေလိုက်ကြတယ်။

ဒီလူတွေ ငြိမ်သွားပြီဆိုတာ မြင်တော့ လင်းထျန် အကြည့်လွှဲပြီး ကျုံချန်ချန်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။

လင်းထျန်ရဲ့ ကန်ချက်က တကယ်ပြင်းထန်တာကြောင့် ကျုံချန်ချန် အခုထိ သတိမဝင်သေးဘဲ စကားတောင် မပြောနိုင်သေးဘူး။

လင်းထျန် သူ့ကို အေးစက်စက် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားကာ ဒူးထောက်ထိုင်ချပြီး ကော်လာကို ဆွဲမလိုက်တယ်။

လင်းထျန် ဆွဲမလိုက်တာတောင် ကျုံချန်ချန်က ရန်လိုတဲ့အကြည့်နဲ့ ကြည့်နေတုန်းပဲ။

"ဟွန့်" လင်းထျန် မဲ့ပြုံးပြုံးပြီး သူ့ပါးကို ရိုက်ထည့်လိုက်တယ်။

ဖြောင်း!

ကျယ်လောင်တဲ့ ပါးရိုက်သံ!

ဖြောင်း!

နောက်လက်ပြန်နဲ့ ထပ်ရိုက်လိုက်တယ်!

"ဖြောင်း!" ရှေ့လက်နဲ့ နောက်ထပ်တစ်ချက်!

ဖြောင်း ဖြောင်း ဖြောင်း ဖြောင်း ဖြောင်း ဖြောင်း!

လင်းထျန် ဆယ်ချက်ကျော်လောက် ဆက်တိုက် ရိုက်ထည့်လိုက်တယ်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ ကျုံချန်ချန်ရဲ့ ပါးတွေ နီရဲရောင်ကိုင်းလာပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဝက်ခေါင်းကြီးလို ဖြစ်သွားတယ်။

"တော်ပါတော့ တော်ပါတော့ မလုပ်ပါနဲ့တော့" ဒါမြင်တော့ ဟယ်ချန်ချန် လင်းထျန်ကို အမြန်ဆွဲပြီး အော်ပြောလိုက်တယ်။

"ဖြောင်း!" လင်းထျန် နောက်ဆုံးတစ်ချက် အားကုန်ရိုက်လိုက်ပြီးမှ လွှတ်ပေးလိုက်တယ်။

ဘုန်း!

ကျုံချန်ချန် ကြမ်းပြင်ပေါ် ခွေခွေလေး လဲကျသွားတယ်။ သတိမလစ်သေးပေမယ့် မျက်လုံးတွေက မှုန်ဝါးနေပြီး လင်းထျန်ရဲ့ ရိုက်ချက်တွေကြောင့် မူးဝေနေပုံရတယ်။

"သေချင်နေတာ" လင်းထျန် မတ်တပ်ရပ်ပြီး သူ့ကို အထင်သေးတဲ့အကြည့်နဲ့ ကြည့်ကာ ကန်လိုက်တယ်။

"ကဲပါ တော်ပါတော့" လင်းထျန်ရဲ့ ကြမ်းကြုတ်တဲ့ပုံစံက ဟယ်ချန်ချန်ကို တကယ် ကြောက်လန့်စေတယ်။

"သောက်ကျိုးနည်း နင်က ငါ့ကို ရိုက်ရဲတယ်ပေါ့" အဲဒီအချိန်မှာ လင်းတန်လည်း ကုန်းရုန်းထလာတယ်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်က လူငယ်တွေကို မြင်တော့ ရောင်ကိုင်းနေတဲ့ ပါးကိုအုပ်ပြီး ဒေါသတကြီး လျှောက်သွားကာ ခြေထောက်နဲ့ လှမ်းကန်လိုက်တယ်။

"ကဲပါ တန်တန် မရိုက်ပါနဲ့တော့။ ဆေးရုံသွားကြရအောင်" ဟယ်ချန်ချန် လင်းတန်ကို အမြန် ဆွဲခေါ်သွားတယ်။

"ထွီ" လင်းတန် တံတွေးထွေးလိုက်ပြီး မကျေမနပ်ဖြစ်နေတုန်းပဲ ဟယ်ချန်ချန် ဆွဲခေါ်ရာနောက် ပါသွားတယ်။

အဲဒီနောက် လင်းထျန်နဲ့ ဟယ်ချန်ချန်က လင်းတန်ကို ဆေးရုံလိုက်ပို့ပေးလိုက်တယ်။

နောက်ပိုင်းမှာ လင်းတန်က ရဲစခန်းသွားတိုင်မယ်လို့ ပြောပေမယ့် လင်းထျန်က ပြဿနာမဖြစ်ချင်တာနဲ့ ဟယ်ချန်ချန်ကို ခေါ်ပြီး ထွက်လာခဲ့တယ်။

လင်းတန်နဲ့ လမ်းခွဲပြီးနောက် နေ့လည်စာစားချိန် ရောက်နေပြီမို့ လင်းထျန်နဲ့ ဟယ်ချန်ချန် စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုမှာ နေ့လည်စာ အတူစားကြတယ်။

နေ့လည်စာစားပြီးနောက် ခဏနားကြတယ်။ မတွေ့ရတာ လဝက်လောက်ရှိပြီဆိုတော့ နှစ်ယောက်လုံး စိတ်ထဲမှာ... သိတယ်မလား။

လင်းထျန် ဟယ်ချန်ချန်ကို ဟိုတယ်တစ်ခုဆီ တန်းခေါ်သွားတယ်။

တစ်နာရီခွဲလောက်ကြာတော့ စိတ်ဆန္ဒတွေ ငြိမ်သက်သွားပြီး လင်းထျန်က ဟယ်ချန်ချန်ကို ဖက်ထားရင်း ကုတင်ပေါ်မှာ ငြိမ်ငြိမ်လေး လှဲနေတယ်။

ဟယ်ချန်ချန်ရဲ့ ချောမွေ့တဲ့ ကျောပြင်လေးကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း လင်းထျန် ခုနကလူကို သတိရသွားပြီး "ခုနက ပြဿနာရှာတဲ့ကောင်က ဘယ်သူလဲ" လို့ စူးစမ်းသလို မေးလိုက်တယ်။

ဟယ်ချန်ချန်က လင်းထျန်ရဲ့ ပခုံးပေါ် ခေါင်းမှီထားရင်း "မသိပါဘူး လွန်ခဲ့တဲ့ရက်ပိုင်းကမှ ကျောင်းပြောင်းလာတာလို့ ပြောတယ်။ အရမ်း မောက်မာတယ် ကျောင်းစဖွင့်ဖွင့်ချင်း အတန်းဖော်နဲ့ ရန်ဖြစ်တယ်။ အဲဒါ လင်းတန်က သူ့ကို အတန်းထဲကနေ မောင်းထုတ်လိုက်တာ" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောပြတယ်။

"ဒါကြောင့် သူက လက်စားချေတာလား" လင်းထျန် အံ့သြတကြီး မေးလိုက်တယ်။

"အင်း" ဟယ်ချန်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။

"တော်တော် မောက်မာတာပဲ" လင်းထျန် မှင်သက်သွားတယ်။ ဆရာမကို လူမြင်ကွင်းမှာ ရိုက်နှက်ရဲတဲ့အထိ မောက်မာလွန်းတယ်။ နောက်ခံတောင့်တဲ့ မိသားစုက မဟုတ်ရင် ဒါမှမဟုတ် ငယ်ငယ်ကတည်းက အလိုလိုက်ခံထားရပြီး မောက်မာနေတာ မဟုတ်ရင် ဒီလို လုပ်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး။

"ဟုတ်တယ် သူ့အိမ်က အရှိန်အဝါ ရှိလောက်တယ်။ ငါ လင်းတန်အတွက် တကယ် စိတ်ပူတယ်" ဟယ်ချန်ချန်က စိုးရိမ်တဲ့လေသံနဲ့ ပြောတယ်။

ဟယ်ချန်ချန်ရဲ့ ဆံပင်တွေကို ဖွဖွလေး သပ်ပေးရင်း လင်းထျန်က ပြုံးပြီး "စိတ်မပူပါနဲ့ အဲဒီကောင် တကယ် တစ်ခုခုလုပ်ရဲရင် ကိုယ့်ဆီ ဖုန်းဆက်လိုက် ကိုယ် ရှင်းပေးမယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

"ရှင်လား" ဒါကြားတော့ ဟယ်ချန်ချန် လင်းထျန်ကို မော့ကြည့်ပြီး နှုတ်ခမ်းစူကာ "ထားလိုက်ပါတော့ ရှင်က ရိုက်တာနှက်တာကလွဲပြီး ဘာတတ်လို့လဲ။ မိုက်မဲတာတွေ လျှောက်မလုပ်နဲ့နော်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

"ကိုယ့်ကို အထင်သေးတာလား" လင်းထျန် ယုံကြည်မှုရှိရှိ မျက်ခုံးပင့်ပြီး တခစ်ခစ်ရယ်ကာ "ပြောပြမယ် ကိုယ့်မှာ အဆက်အသွယ်တွေ ရှိတယ်ကွ။ ဒီလိုလူမျိုးတွေကို ရှင်းရတာ ကိုယ့်အတွက်တော့ အချိုပွဲစားသလောက်ပဲ ရှိတာ" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

"ဟွန့် ကြွားပြန်ပြီ" ဟယ်ချန်ချန်က အထင်သေးတဲ့ပုံစံနဲ့ ပြောတယ်။

"ကောင်းပြီလေ မင်းက ကိုယ့်ယောက်ျားကို အထင်သေးရဲတယ်ပေါ့။ ကိုယ့်ရဲ့ မိသားစုစည်းကမ်းကိုသာ စောင့်မျှော်နေလိုက်တော့" လင်းထျန် အော်ဟစ်ပြီး စောင်ကို လှန်ပစ်ကာ သူ့အပေါ် ခုန်အုပ်လိုက်တယ်။

"အာ... မလုပ်နဲ့" ဟယ်ချန်ချန် အော်ဟစ်လိုက်တယ်။

"ဟဲဟဲ... လာပြီဗျို့"

သုံးနာရီကြာတော့ သူတို့နှစ်ယောက် ဟိုတယ်ထဲကနေ ထွက်လာကြတယ်။

ဟယ်ချန်ချန် ထွက်လာတော့ မျက်နှာလေး ရဲနေတုန်းပဲ။ လင်းထျန်ရဲ့ လက်ကို ကိုင်ထားရင်း သူ့ကိုကြည့်ပြီး "ရှင့်အမှားတွေချည်းပဲ အခု လမ်းလျှောက်ဖို့တောင် အားမရှိတော့ဘူး" လို့ ညည်းတွားလိုက်တယ်။

"ဘယ်သူကများ ခုနက ပိုကြမ်းချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့ပါလိမ့်" လင်းထျန် ဂုဏ်ယူစွာ ရယ်မောလိုက်တယ်။

"သွားစမ်း" ရှက်တာရော ဒေါသထွက်တာရော ရောထွေးနေတဲ့ မျက်နှာနဲ့ ဟယ်ချန်ချန်က လင်းထျန်ရဲ့ ခါးက အသားကို လှမ်းဆွဲလိမ်လိုက်တယ်။

"အား... နာလိုက်တာ နတ်သမီးလေး သက်ညှာပါဗျ" လင်းထျန် နာကျင်ဟန်ဆောင်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်တယ်။

"ဟန်ဆောင်လွန်းတယ် ရှင့်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘူး" ဟယ်ချန်ချန် မျက်နှာလွှဲသွားပြီး နှုတ်ခမ်းစူကာ လင်းထျန်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ နေလိုက်တယ်။

ဟယ်ချန်ချန်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းစူထားတာကို မြင်တော့ လင်းထျန် တခစ်ခစ်ရယ်ပြီး ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ နမ်းလိုက်တယ်။

"အို..." ဟယ်ချန်ချန် မျက်လုံးပြူးသွားတယ်။

လင်းထျန်က မြန်မြန်ဆန်ဆန်လေး နမ်းလိုက်ပြီး လွှတ်ပေးကာ "နှုတ်ခမ်းစူပြီး အဲဒီလို 'ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့' ပုံစံ လုပ်ပြနေတာ ကိုယ်နမ်းအောင်လို့ မဟုတ်ဘူးလား" လို့ ရယ်မောပြီး ပြောလိုက်တယ်။

ဟယ်ချန်ချန် ခဏလောက် ပြောစရာစကားမဲ့သွားတယ်။

အဲဒီနောက် သူတို့နှစ်ယောက် အနီးနားက စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုမှာ ညစာစားကြတယ်။

ညစာစားပြီးနောက် လမ်းဘေးက သစ်ပင်ရိပ်အောက်မှာ လက်ချင်းချိတ်ပြီး လမ်းလျှောက်ကြတယ်။

ဝူအန်းမြို့ရဲ့ လေထုက သိပ်ကောင်းတယ် ပေကျင်းက မွန်းကျပ်စရာကောင်းတဲ့ မီးခိုးမြူတွေနဲ့ လုံးဝ မတူဘူး။

ညဘက်ဆိုတော့ နေ့ခင်းက အပူရှိန်တွေ မရှိတော့ဘဲ လေအေးအေးလေးက ရံဖန်ရံခါ တိုက်ခတ်နေတယ်။

လေပြည်ညှင်းလေးက ဟယ်ချန်ချန်ရဲ့ ဆံပင်ရှည်တွေကို လှုပ်ခတ်သွားစေပြီး အဲဒီခံစားချက်က လင်းထျန်ကို ရုတ်တရက် စိတ်ကြည်နူးသွားစေတယ်။

ကျေနပ်မှု ပျော်ရွှင်မှု ခံစားချက်မျိုးပေါ့။

လေတိုက်လို့ ရှုပ်ပွသွားတဲ့ ဆံပင်တွေကို သပ်တင်လိုက်ရင်း ဟယ်ချန်ချန် လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ လင်းထျန်က သူ့ကို ငေးကြည့်နေတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူ တခစ်ခစ်ရယ်ပြီး လင်းထျန်ရဲ့ နဖူးကို လက်ညှိုးလေးနဲ့ တို့ကာ "အရူးလေး ဘာကြည့်နေတာလဲ" လို့ မေးလိုက်တယ်။

"ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဒီလောက်လှတဲ့ မိန်းကလေးမျိုး ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင်တာလဲလို့ စဉ်းစားနေတာ။ ပြီးတော့ ကိုယ်က အဲဒီလို လှပတဲ့မိန်းကလေးကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရထားတယ်တဲ့။ ယုံနိုင်စရာမရှိဘူး" လင်းထျန် ခေါင်းခါပြီး သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။

"သွားစမ်းပါ ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ" ဟယ်ချန်ချန် ပြုံးလိုက်တယ် ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်နှာမှာ ရှက်သွေးဖြာပြီး ပျော်ရွှင်နေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပေါ်နေတယ်။

"တကယ်ပြောတာ" လင်းထျန်က ဟယ်ချန်ချန်ကို လေးလေးနက်နက် ကြည့်ပြီး ရှေ့ကို ခြေတစ်လှမ်းတိုးကာ ညင်ညင်သာသာ ဖက်လိုက်တယ်။ သူ့ခေါင်းကို ဟယ်ချန်ချန်ရဲ့ ဆံနွယ်တွေကြား နှစ်မြှုပ်လိုက်ပြီး နားနားကပ်ကာ "တကယ်ပါ မင်းနဲ့ တွေ့ရတာ ကိုယ် အရမ်းကံကောင်းတယ်။ မင်းက ကိုယ့်ရဲ့ နတ်သမီးလေးပါ" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။

"မလုပ်နဲ့ ယားတယ်" ဟယ်ချန်ချန် ရှက်သွေးဖြာပြီး မျက်နှာလွှဲသွားတယ်။ သူ့နားရွက်က အထိမခံတဲ့နေရာလေ။

သူ့ရှေ့က တောက်ပနေတဲ့ နားရွက်လေးကို မြင်တော့ လင်းထျန် ပါးစပ်ဟပြီး နားရွက်ဖျားလေးကို ပါးစပ်ထဲ ငုံလိုက်တယ်။

"မလုပ်နဲ့" ဟယ်ချန်ချန် တွန့်လိမ်ပြီး ညည်းသံလေး ထွက်ပေါ်လာတယ်။