လင်းထျန် ခုန်ချသွားတာမြင်တော့ ဟိုနှစ်ယောက် ကြောင်သွားကြတယ်။

ဘာ... ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။

ခဏလောက် ကြောင်အသွားပြီးနောက် နှစ်ယောက်သား အောက်ကို စိုးရိမ်တကြီး ငုံ့ကြည့်လိုက်ကြတယ်။

အဆောက်အဦက မမြင့်ပေမယ့် အထပ်တွေကြားက အကွာအဝေးက ကြီးမားပါတယ်။ ဒုတိယထပ်က ပထမထပ်နဲ့ အနည်းဆုံး လေးမီတာလောက် ကွာတယ်။

သာမန်လူတစ်ယောက်အတွက် လေးမီတာအမြင့်ကနေ ခုန်ချတာ ပြဿနာမရှိပေမယ့် မတော်တဆဖြစ်ရင် အရိုးကျိုးနိုင်တယ်လေ။

လင်းထျန် ရုတ်တရက် ခုန်ချသွားတာမြင်တော့ ဟိုနှစ်ယောက်တင်မကဘူး အပေါ်ထပ် အောက်ထပ်က လူတွေအကုန်လုံး လန့်သွားကြတယ်။

"အာ..." လင်းထျန် ခုန်ချတာမြင်တော့ မိန်းကလေးတချို့တောင် အော်ဟစ်လိုက်ကြတယ်။

လူတွေအကုန်လုံး အဆောက်အဦအပေါ်ကို မော့ကြည့်နေကြတာမြင်တော့ ကျုံချန်ချန်လည်း နောက်လှည့်ပြီး နားမလည်နိုင်တဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ မော့ကြည့်လိုက်တယ်။

လှည့်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ အပေါ်ကနေ ပြေးဆင်းလာတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

ဘုန်း!

လင်းထျန်ရဲ့ ခြေထောက်တွေ ကြမ်းပြင်ပေါ် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကျရောက်သွားတယ်။ အရှိန်သတ်ဖို့အတွက် ဒူးကွေးလိုက်စရာတောင် မလိုဘဲ မတ်တပ်ရပ်လျက်သား ကျသွားတာပါ။

ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်တော့ အပေါ်ထပ်က နှစ်ယောက် ကြောင်သွားတယ်။ သူတို့ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး နှစ်ယောက်လုံး အံ့သြသွားတယ်။ လေးမီတာအမြင့်ကနေ အရှိန်မသတ်ဘဲ ခုန်ချတာက သာမန်လူ လုပ်နိုင်တဲ့အရာ မဟုတ်ဘူးလေ။

သူက တကယ်ပဲ...

နှစ်ယောက်သား အချင်းချင်းကြည့်လိုက်ကြပြီး မျက်လုံးတွေထဲမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်တွေ ပေါ်လာတယ်။

အပေါ်ထပ်က နှစ်ယောက် ဘာတွေးနေလဲဆိုတာ မသိဘဲ လင်းထျန်က လက်ခုပ်တီးပြီး ကျုံချန်ချန်ဆီ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားလိုက်တယ်။

လင်းထျန်ကို မြင်တော့ ကျုံချန်ချန် ကြောင်သွားတယ်။

မထင်မှတ်ထားဘူး!

လုံးဝ မထင်မှတ်ထားဘူး။ လင်းထျန်ကို ဒီမှာတွေ့ရမယ်လို့ လုံးဝ ထင်မထားသလို လင်းထျန်က ဒီလိုပုံစံနဲ့ ပေါ်လာလိမ့်မယ်လို့လည်း ထင်မထားဘူး။

လင်းထျန် ကျုံချန်ချန်ဆီ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားပြီး ခြေဆုံးခေါင်းဆုံးကြည့်ကာ ဝက်ခေါင်းလို ရောင်ကိုင်းနေတဲ့ သူ့မျက်နှာဆီ အကြည့်ရောက်သွားပြီး ပြုံးဖြီးဖြီးနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ "ဘာလဲ မောက်မာရဲသေးတယ်ပေါ့။ ပါးရိုက်ခံထားရတာ မလုံလောက်သေးဘူးလား"

လင်းထျန်စကားကြားတော့ လင်းထျန် ပါးရိုက်ခဲ့တာတွေကို ကျုံချန်ချန် ချက်ချင်း သတိရသွားတယ်။

ဒါကိုတွေးမိပြီး ကျုံချန်ချန် မျက်နှာက နာကျင်သလို ခံစားလိုက်ရတယ်။

"ဟူး... ဟူး..." အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီးနောက် ကျုံချန်ချန်က လင်းထျန်ကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ဒေါသတကြီး အော်ပြောလိုက်တယ်။ "အဲဒီကောင်ပဲ သူ့ကို မသေမရှင် ဖြစ်အောင် လုပ်ပစ်လိုက်"

ဒေါသ!

ကျုံချန်ချန် အရမ်း ဒေါသထွက်နေပြီး တချိန်တည်းမှာပဲ အသံကျယ်ကျယ်ပြောလိုက်လို့ မျက်နှာက ကြွက်သားတွေ စူးခနဲ နာကျင်သွားတယ်။

ကျုံချန်ချန်ရဲ့ လူမိုက်တွေ ခဏကြောင်သွားပြီးမှ အပြေးရောက်လာကာ "သခင်လေးကျုံ သူလား" လို့ မေးလိုက်တယ်။

"သူပဲ မသေမရှင် ဖြစ်အောင် လုပ်ပစ်" ကျုံချန်ချန်က လင်းထျန်ကို ဒေါသတကြီး လက်ညှိုးထိုးပြတယ်။

လွန်ခဲ့တဲ့တခေါက်က လူလေးငါးယောက်ပဲ ပါပေမယ့် ဒီတစ်ခါတော့ ဆယ်ယောက်ကျော် ခေါ်လာခဲ့တာ! ဒီလောက်နဲ့မှ မနိုင်ရင် ခက်ပြီ။

ဒီတစ်ခါတော့ သူ အသံတိုးတိုးပဲ ပြောလိုက်တယ်။ အသံကျယ်ကျယ်ပြောရင် ဒဏ်ရာတွေ ပိုဆိုးသွားမှာ ကြောက်လို့လေ။

ကျုံချန်ချန်ရဲ့ အတည်ပြုချက်ကို ကြားတော့ တစ်ယောက်က လင်းထျန်ကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံးကြည့်ပြီး မဲ့ပြုံးပြုံးကာ "ဟေ့ကောင် မင်းက သခင်လေးကျုံကို ရန်စရဲတယ်ပေါ့။ ငါ..."

"လေရှည်မနေနဲ့" လင်းထျန်က သူ့စကားကိုဖြတ်ပြီး သူ့အပေါ် ခုန်အုပ်လိုက်တယ်။

လင်းထျန်က လူအုပ်ထဲ တည့်တည့် ပြေးဝင်သွားတာမြင်တော့ အပေါ်ထပ်က နှစ်ယောက် မျက်လုံးပြူးသွားတယ်။

သူက တကယ်ပဲ တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ဆယ်ယောက်ကျော်ကို ရင်ဆိုင်မလို့လား။

ဘုန်း! ဘုန်း!

လူတွေ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လွင့်ထွက်ကုန်ကြတယ်!

အပေါ်ထပ်က နှစ်ယောက် မျက်လုံးပြူးပြီး ပါးစပ်အဟောင်းသားနဲ့ ကြောင်ငေးကြည့်နေမိတယ်။

သူတို့နှစ်ယောက်တင်မကဘူး တခြားဘေးကကြည့်နေသူတွေလည်း လင်းထျန်က အဲဒီလူတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်နေတာကို ကြည့်ပြီး အံ့သြသွားကြတယ်။

ဘယ်လိုလုပ်... ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

တစ်ယောက်တည်းနဲ့ လူအများကြီးကို တိုက်ခိုက်ရင် တစ်ယောက်တည်းသမားက သေချာပေါက် အရိုက်ခံရမှာလေ။

ပြီးတော့ မသေမရှင် အရိုက်ခံရမှာ!

မင်းက အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်လို့ ထင်နေလား။

အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်တောင် လက်နက်မဲ့နဲ့ ဒီလောက်လူအများကြီးကို ရင်ဆိုင်ရင် အနိုင်ယူခံရမှာပဲ။

ဒါပေမဲ့ သူတို့မြင်နေရတာက သူတို့ရဲ့ အသိအမြင်တွေကို လုံးဝ ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိုက်တယ်!

ရိုက်နှက်နေတယ်!

ရိုက်နှက်နေတယ်!

ဟိုလူအုပ်စုက လင်းထျန်ကို ရိုက်နှက်နေတာ မဟုတ်ဘဲ လင်းထျန်က ဟိုလူအုပ်စုကို ရိုက်နှက်နေတာ!

လင်းထျန်က လူအုပ်ကြားထဲမှာ ကျွမ်းကျင်တဲ့ ကချေသည်တစ်ယောက်လို လှုပ်ရှားနေပြီး ဘယ်သူမှ သူ့ကို မထိနိုင်ကြဘူး။

လင်းထျန်ကျတော့ရော?

လက်သီးတစ်ချက် ခြေထောက်တစ်ချက်က ကြည့်ရတာ ပေါ့ပါးလွယ်ကူသလို ထင်ရပေမယ့် ထိုးချက်တိုင်း ကန်ချက်တိုင်းမှာ လူတစ်ယောက် လွင့်ထွက်သွားတယ်!

ဖိအားပေးထားတယ်!

ဒါ့အပြင် သူတို့က ပြန်တိုက်ခိုက်ဖို့ လုံးဝ အားမရှိတော့ဘဲ အနိုင်ကျင့်ခံ အရိုက်ခံနေရတာ!

လင်းထျန်က တစ်ယောက်တည်းနဲ့ သူတို့အဖွဲ့လိုက်ကြီးကို ရိုက်နှက်နေတာ!

ဘုန်း! ဘုန်း!

လင်းထျန် နောက်ဆုံးလူကို ကန်ထုတ်လိုက်ပြီး လက်ခုပ်တီးလိုက်တယ်။

သူ ကြည့်ရတာ လုံးဝ အေးဆေးပဲ!

လင်းထျန်က အားလုံးကို ရှင်းပစ်ဖို့ ဆယ်စက္ကန့်တောင် မကြာလိုက်ဘူး။ တချိန်တည်းမှာပဲ ကျန်တဲ့လူတွေအကုန်လုံး ကြမ်းပြင်ပေါ် လဲကျနေပြီး အကြာကြီး ပြန်မထနိုင်ကြတော့ဘူး။

မှင်သက်!

မှင်သက်!

ဒါကိုမြင်တော့ ကျုံချန်ချန် ကြောင်သွားတယ်!

ဒီဇာတ်ကွက်က သူ စိတ်ကူးထားတာနဲ့ လုံးဝ ကွဲပြားနေတယ်!

ပုံမှန် မဟုတ်ဘူး!

လင်းထျန်က သူ ထင်ထားတာထက်တောင် ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းနေတယ်!

ကျုံချန်ချန် ဒီမြင်ကွင်းကို ကြောင်ငေးကြည့်နေမိတယ်။

လင်းထျန် လက်ခုပ်တီးပြီး ပြုံးကာ ကျုံချန်ချန်ဆီ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားပြီး ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး ကြည့်ကာ "ဘယ်လိုလဲ" လို့ မေးလိုက်တယ်။

ကျုံချန်ချန်ရဲ့ ပါးစပ် အနည်းငယ် လှုပ်သွားပြီး တစ်ခုခုပြောချင်ပေမယ့် ဘာမှမပြောနိုင်ဘူး။

ကျုံချန်ချန်ရဲ့ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေတဲ့ မျက်နှာထားကို ကြည့်ပြီး လင်းထျန်က ကျုံချန်ချန်တို့အဖွဲ့ ရိုက်နှက်ထားလို့ ကြမ်းပြင်ပေါ် လဲကျနေတဲ့ လူသုံးယောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ အခုထိ မထနိုင်သေးတဲ့ ကောင်မလေးကို ကြည့်လိုက်တယ်။ လင်းထျန်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ ဒေါသတွေ ထွက်ပေါ်လာတယ်။

လင်းထျန် နှုတ်ခမ်းသပ်လိုက်ပြီး သူ့ပါးကို အားကုန် ရိုက်ထည့်လိုက်တယ်။

ခုနက မင်း တော်တော် မောက်မာနေတယ် မလား!

"ဖြောင်း!" ပါးရိုက်သံက အရမ်းကျယ်တယ်။

"ထွီ!"

အဲဒီရိုက်ချက်ကြောင့် ကျုံချန်ချန် လွင့်ထွက်သွားပြီး သွေးတစ်လုပ် အန်ထုတ်လိုက်တယ်။

သွေးတွေနဲ့အတူ သွေးစွန်းနေတဲ့ သွားတစ်ချောင်း ပါလာတယ်။

တောက် တောက်...

သွေးစွန်းနေတဲ့ သွားက ကြမ်းပြင်ပေါ်ကျသွားပြီး ခုန်ပေါက်ကာ နောက်ဆုံး ကျုံချန်ချန်ဘေးနားမှာ ရပ်တန့်သွားတယ်!

"သေချင်နေတာ" လင်းထျန် ခြေလှမ်းကျဲကြီးတွေနဲ့ လျှောက်သွားပြီး ကျုံချန်ချန်ရဲ့ ဘယ်ဘက်လက်ကောက်ဝတ်ကို အားကုန် နင်းချလိုက်တယ်!

ကျွတ်!

"အား..." ကျုံချန်ချန် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး နာကျင်လွန်းလို့ မျက်နှာရှုံ့မဲ့သွားတယ်။ သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ညာလက်နဲ့ အုပ်ကိုင်ထားလိုက်တယ်!

ကျိုးသွားပြီ!

လင်းထျန်ရဲ့ နင်းချက်ကြောင့် သူ့ဘယ်လက် ကျိုးသွားပြီ!

သူ့ကို အေးစက်စက် စိုက်ကြည့်ရင်း လင်းထျန် ခြေထောက်ထပ်မြှောက်လိုက်တယ်။

ဒီလို လူယုတ်မာမျိုးကို လင်းထျန် သက်ညှာပေးဖို့ စိတ်ကူးမရှိပါဘူး!

"ဟေး နေဦး နေဦး" ရုတ်တရက် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနဲ့ လူလတ်ပိုင်းတစ်ယောက် အမြန် ပြေးလာတယ်။

လင်းထျန်အနားရောက်တော့ လူလတ်ပိုင်းက လင်းထျန်ရဲ့လက်ကို ဆွဲပြီး "တော်ပါတော့ တော်ပါတော့ မရိုက်ပါနဲ့တော့" လို့ အလျင်စလို ပြောလိုက်တယ်။

လင်းထျန် သူ့ကိုကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "ခင်ဗျား ဘယ်သူလဲ" လို့ မေးလိုက်တယ်။

"ကျနော်က ကျူးဖေးပါ ဒီဂိမ်းဆိုင်ပိုင်ရှင်ပါ" လူလတ်ပိုင်းက အလျင်စလို ပြောလိုက်တယ်။

"လင်းထျန် တော်ပြီလေ" အဲဒီအချိန်မှာ ဟယ်ချန်ချန်လည်း ဆင်းလာတယ်။ သူ့မျက်နှာထားက သိပ်မကောင်းဘူး။

အကြမ်းဖက်တဲ့ မြင်ကွင်းက သူ့ကို အရမ်း နေရခက်စေတယ်။ လင်းထျန်ကို အမြဲတမ်း ဒီလောက် ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း မဖြစ်စေချင်ဘူး။

"ဟုတ်ကဲ့ ဟုတ်ကဲ့ ဒီညီမလေးပြောတာ မှန်တယ်" ဟယ်ချန်ချန်စကားကြားတော့ ကျူးဖေး အလျင်စလို ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံလိုက်တယ်။

ဟယ်ချန်ချန် ပြောလာမှတော့ လင်းထျန် ဘာမှဆက်မပြောတော့ဘူး။ သူ ကျုံချန်ချန်ကို သင်ခန်းစာ ပေးပြီးပြီပဲလေ။

လင်းထျန် နောက်ဆုတ်မယ့်ပုံပြတာ မြင်တော့ ကျူးဖေးက "လာပါ မင်းတို့နှစ်ယောက် ကျနော့်ရုံးခန်းမှာ ခဏနားလိုက်ကြပါဦး။ စိတ်လျော့ပါ" လို့ အလျင်စလို ပြောပြီး လင်းထျန်ကို အပေါ်ထပ် ဆွဲခေါ်သွားတယ်။

လင်းထျန် မသွားချင်ပေမယ့် ဟိုလူက အရမ်း ဖော်ရွေနေတာကြောင့် မငြင်းသာဘဲ လိုက်သွားလိုက်ရတယ်။

တတိယထပ်က ကျူးဖေးရဲ့ ရုံးခန်းရောက်တော့ ကျူးဖေးက ကိုယ်တိုင် လင်းထျန်ကို လက်ဖက်ရည်ငှဲ့ပေးပြီး မိနစ်နည်းနည်းလောက် စကားပြောကာ ကျန်တဲ့ကိစ္စတွေကို အရင်သွားရှင်းလိုက်ဦးမယ်လို့ ပြောပြီး ထွက်သွားတယ်။

ကျူးဖေးရဲ့ ရုံးခန်းထဲမှာ မိနစ်နည်းနည်းလောက် ထိုင်နေပြီးနောက် လင်းထျန် ပျင်းလာတယ်။

ဒါနဲ့ လင်းထျန်က ဟယ်ချန်ချန်ကို ကြည့်ပြီး "သွားကြစို့" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

"အင်း" ဟယ်ချန်ချန်လည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ သူလည်း ဒီမှာ ဆက်မနေချင်တော့ဘူး။

လင်းထျန် မတ်တပ်ရပ်ပြီး ထွက်ဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ လင်းထျန် တံခါးဖွင့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး အံ့သြသွားတယ်!

လင်းထျန်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်တဲ့ အကြားအာရုံ ရှိတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ သူ့နားထဲကို တိုးညှင်းပြီး မသဲမကွဲ အသံတစ်ခု ရောက်လာတယ်။ အဲဒါ ကျူးဖေးရဲ့ အသံပါ။

အသံကြားတော့ လင်းထျန် နည်းနည်း အံ့သြသွားပြီး အာရုံစိုက် နားထောင်လိုက်တယ်။

လင်းထျန် အာရုံစိုက်လိုက်တာနဲ့ တိုးညှင်းတဲ့အသံက သူ့နားထဲ ရောက်လာတယ်။

"ဘယ်လိုလဲ။ ညွှန်ကြားရေးမှူးကျုံကို အကြောင်းကြားပြီးပြီလား" အဲဒါ ကျူးဖေးအသံ။

"အကြောင်းကြားပြီးပြီ။ သူက ဒီနားမှာ ရောက်နေတာနဲ့ အတော်ပဲ မကြာခင် ရောက်လာလိမ့်မယ်"

"ကောင်းပြီ"

"သောက်ကျိုးနည်း ငါ့အဖေရောက်လာရင် အဲဒီကောင်ကို သေအောင်ရိုက်ခိုင်းမယ် သောက်ကျိုးနည်း" အဲဒီအချိန်မှာ ကျုံချန်ချန်ရဲ့ မပီကလာပီက အသံ ထွက်ပေါ်လာတယ်။

"သခင်လေးကျုံ စိတ်လျော့ပါ။ ညွှန်ကြားရေးမှူးကျုံ လာနေပါပြီ။ အဲဒီကျမှ သူ့ကို ဖမ်းချုပ်လိုက်မယ်။ သူက သေနတ်ထက် မြန်နိုင်ပါ့မလား" ကျူးဖေးက အကြံပေးတယ်။

...

ဒီအသံတွေကို ကြားတော့ လင်းထျန်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းစွန်းမှာ လှောင်ပြောင်တဲ့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။ မူလက ထွက်သွားမလို့ စီစဉ်ထားပေမယ့် ရုတ်တရက် မသွားတော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

ကျုံချန်ချန်က ဘယ်သူလဲဆိုတာ လင်းထျန် နောက်ဆုံးတော့ သတိရသွားပြီ။

အရင်တုန်းက လင်းထျန် ရဲစခန်းမှာ အချုပ်ခံရတုန်းက ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရို ညွှန်ကြားရေးမှူး ကျုံကော်ကို ဗေဒင်ဟောပေးခဲ့ဖူးတယ်။ ဗေဒင်အရ ကျုံကော်မှာ သားနှစ်ယောက် ရှိတယ်လို့ ဟောခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ သူ့သားငယ် နာမည်က ကျုံချန်ချန် ဖြစ်နေတာပါ။

လင်းထျန် အရင်က မမှတ်မိပေမယ့် သူတို့ပြောစကားကို ကြားပြီးမှ သတိရသွားတာ။

သူတို့ပြောနေတဲ့ ညွှန်ကြားရေးမှူးကျုံဆိုတာ ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရို ညွှန်ကြားရေးမှူး ကျုံကော်ဆိုတာ လင်းထျန် သေချာသလောက် ရှိသွားပြီ။

"ကျုံကော် ဟုတ်လား။ စိတ်ဝင်စားစရာပဲ" ဒါကိုတွေးပြီး လင်းထျန်ရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ လှောင်ပြောင်တဲ့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။

ကျုံကော်က သူ့လူတွေကို အရမ်းကာကွယ်တတ်တဲ့လူ ဒါပေမဲ့ လင်းထျန်ရဲ့ စွမ်းရည်ကိုလည်း သူ သိတယ်လေ!

အဲဒီကျရင် ဘာလုပ်မလဲဆိုတာ လင်းထျန် သိချင်နေပြီ။

မျှော်လင့်နေတယ်!

လင်းထျန် တကယ် မျှော်လင့်နေမိတယ်။

လင်းထျန်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းစွန်းမှာ အပြုံးရေးရေးလေး ပေါ်လာပြီး တံခါးပြန်ပိတ်ကာ ပြန်ထိုင်လိုက်တယ်။

"ဘာလို့ မသွားတာလဲ" ပြန်ထိုင်လိုက်တဲ့ လင်းထျန်ကို ကြည့်ပြီး ဟယ်ချန်ချန် နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်တယ်။

"ခဏစောင့် မြန်ပါလိမ့်မယ်" လင်းထျန် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်တယ်။

အပြင်မှာတော့ ကျုံကော် ဒေါသတကြီး ရောက်လာပြီ။

ဝင်ပေါက်မှာ ကားရပ်လိုက်ပြီး ယူနီဖောင်းဝတ် ရဲလေးငါးယောက်ကို ဦးဆောင်ကာ တတိယထပ်ကို အမြန်တက်လာတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ ကျူးဖေးက ဂိမ်းဆိုင်ထဲက လူတွေကို ရှင်းထုတ်လိုက်ပြီ။

တတိယထပ်ရောက်တာနဲ့ ကျုံကော် ကျုံချန်ချန်ကို ချက်ချင်း မြင်လိုက်ပြီး ထူးဆန်းစွာ ကွေးကောက်နေတဲ့ သူ့လက်ချောင်းတွေကို သတိထားမိလိုက်တယ်။

ဒေါသထွက်နေတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ ကျုံကော်က သူ့သားရဲ့ ထူးဆန်းစွာ ကွေးကောက်နေတဲ့ လက်ချောင်းတွေကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။ သူ့မျက်နှာထားက ရေခဲရိုက်ထားသလို အေးစက်နေတယ်။ ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ သူ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်တယ်

"အဲဒီလူ ဘယ်မှာလဲ"

"ကျနော့် ရုံးခန်းထဲမှာပါ" ကျူးဖေး ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။

"သောက်ကျိုးနည်း! ငါ သတ်ပစ်မယ်" ကျုံကော် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ကျူးဖေးရဲ့ ရုံးခန်းဆီ ဒေါသတကြီး ခြေလှမ်းကျဲကြီးတွေနဲ့ လျှောက်သွားတယ်။

ကျုံကော် အရမ်း ဒေါသထွက်နေပြီ!

သူ့သားကို သူ အရမ်းကာကွယ်တာ ဝူအန်းမြို့မှာ ဘယ်သူမှ သူ့သားကို ဒီလို မလုပ်ရဲဘူး။ မြို့တော်ဝန်သားတောင် မလုပ်ရဲဘူး!

ကျုံကော် ကျူးဖေးရဲ့ ရုံးခန်းဆီ လျှောက်သွားပြီး အားကုန် ခုန်ကန်လိုက်တယ်။

ဘုန်း!

တံခါးက ကျုံကော်ရဲ့ ကန်ချက်ကြောင့် ပွင့်ထွက်သွားတယ်!

"သောက်ကျိုးနည်း ငါ..." ကျုံကော် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အခန်းထဲ ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ရုတ်တရက် သူ့အသံ ရပ်တန့်သွားတယ်!

ကျုံကော် လင်းထျန်ကို ကြောင်ငေးကြည့်နေမိတယ်!

လင်းထျန် ဖြစ်နေတာပဲ!

အဲဒီလူက လင်းထျန် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ သူ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ဘူး!

အဲဒီအချိန်မှာ လင်းထျန်က ခြေချိတ်ထိုင်ပြီး ဒေါသတကြီး ဝင်လာတဲ့ ကျုံကော်ကို ပြုံးပြီး ကြည့်နေတယ်။

"ညွှန်ကြားရေးမှူးကျုံ မတွေ့တာ ကြာပြီနော်"

"အဖေ သူပဲ သူ့ကို ဖမ်းချုပ်လိုက်" ကျုံကော် ရောက်လာလို့ ကျုံချန်ချန် ယုံကြည်မှု ပိုရှိလာပြီး လင်းထျန်ကို မောက်မာစွာ လက်ညှိုးထိုးပြတယ်။

ကျုံကော် လင်းထျန်ကို ခဏလောက် ကြောင်ကြည့်နေပြီးမှ ရုတ်တရက် နောက်လှည့်ကာ သူ့သားကို ပါးရိုက်လိုက်ပြီး "တိရစ္ဆာန်" လို့ အော်ပြောလိုက်တယ်။

"ဖြောင်း!" သူ့ပါးကို အုပ်ကိုင်ပြီး ကျုံချန်ချန် ကျုံကော်ကို ကြောင်ကြည့်နေမိတယ် ပါးစပ်အဟောင်းသားနဲ့ပေါ့!

ဒါမြင်တော့ ကျူးဖေး ကြောင်သွားတယ်!

ဘာ... ဘာဖြစ်နေတာလဲ။