တစ်ခုခုကို သတိထားမိသလို ဟယ်ချန်ချန် ရပ်တန့်သွားတယ် မော့ကြည့်ပြီး ကြောင်သွားတယ်။

သုံးယောက်သား ဒီမြင်ကွင်းကိုကြည့်ပြီး မှင်သက်နေကြတယ်။

ပြုံးနေတဲ့ ဘူမုန်ထင် ရပ်တန့်သွားတယ်။ ပြုံးနေတုန်းဆိုပေမယ့် မျက်နှာပေါ်က အပြုံးက တောင့်တင်းသွားတယ်။

ခေါင်းစောင်းပြီး ရေစက်တွေကို သုတ်နေတဲ့ ဟယ်ချန်ချန်လည်း ရပ်တန့်သွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အဲဒီအနေအထားအတိုင်း မလှုပ်မယှက် တောင့်တင်းသွားတယ်။

"အမ်..." ဒါကိုမြင်တော့ လင်းထျန် ရုတ်တရက် အနေရခက်သွားတယ်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်လောက် ထူးထူးခြားခြား တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဟယ်ချန်ချန်က ဘူမုန်ထင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လင်းထျန်ကို မျက်လုံးပြူးကြီးနဲ့ စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။

ဘူမုန်ထင်လည်း လင်းထျန်ဘက် လှည့်ကြည့်လိုက်တယ် မျက်နှာထား တင်းမာနေတယ်။

"အမ်... အမ်..." မိန်းမနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ပြီး လင်းထျန် ပခုံးတွန့်ကာ ပါးစပ်ဟပြီး တစ်ခုခုပြောမလို့ လုပ်ပေမယ့် ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်နေတယ်။

"ဟူး..." အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး စိတ်ကို အတင်းငြိမ်အောင်လုပ်ကာ ဟယ်ချန်ချန် ဘာမှမပြောဘဲ အခန်းတဖက်ခြမ်းကို လှည့်သွားပြီး အဝတ်အစား ဝတ်လိုက်တယ်။

ဟယ်ချန်ချန် ထွက်သွားတာမြင်တော့ ဘူမုန်ထင် လင်းထျန်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ပြီး "နင် ဘာသဘောလဲ" လို့ မေးလိုက်တယ်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး ဘာသဘောမှ မရှိပါဘူး" လင်းထျန်က အနေရခက်စွာ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်။

"အရှက်မရှိတဲ့ကောင်" ဘူမုန်ထင် အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်တယ်။ မျက်နှာက ဖြူဖပ်ဖြူရော်ဖြစ်နေပြီး တံခါးလက်ကိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်တယ်။

"ဘာလုပ်မလို့လဲ" လင်းထျန် ဘူမုန်ထင်ရဲ့ လက်ကလေးကို လှမ်းဆွဲလိုက်တယ်။

"လွှတ် ငါထွက်သွားတော့မယ်" ဘူမုန်ထင် ဒေါသတကြီး အော်ပြောပြီး လက်ကို အတင်းရုန်းထွက်လိုက်တယ်။

"မသွားရဘူး" လင်းထျန် ဘူမုန်ထင်ရဲ့လက်ကို ပြန်ဆွဲထားပြီး ထွက်ခွင့်မပေးဘူး။

"တောက် တောက်..." အဲဒီအချိန်မှာ အလျင်စလို ခြေသံတွေ ထွက်ပေါ်လာပြီး အဝတ်အစား ဝတ်ပြီးသား ဟယ်ချန်ချန်က ခံစားချက်မပါတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ အမြန် လျှောက်လာတယ်။

တံခါးဝရောက်တော့ ဝင်ပေါက်ကို ပိတ်ရပ်နေတဲ့ လင်းထျန်ကို မြင်ပြီး "ဖယ်စမ်း" လို့ အေးစက်စက် ပြောလိုက်တယ်။

လင်းထျန် တံခါးလက်ကိုင်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ခေါင်းခါကာ ဘာမှမပြောဘဲ နေလိုက်တယ်။

"ဖယ်လို့ ပြောနေတယ်လေ" ဟယ်ချန်ချန် ရုတ်တရက် ဒေါသတကြီး အော်ပြောလိုက်တယ်။

အသံက အရမ်းကျယ်တယ်။

ဟယ်ချန်ချန် အရမ်းဒေါသထွက်နေပုံရတယ်။

အသံကြားတော့ လင်းထျန် ရင်ထိတ်သွားပြီး တံတွေးမြိုချလိုက်မိတယ်။

ဒေါသ!

ဟယ်ချန်ချန် ဒီလောက်ဒေါသထွက်နေတာ လင်းထျန် တခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။

အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားနေပေမယ့် လင်းထျန် တံခါးကို သေချာစောင့်ကြည့်ထားပြီး ကောင်မလေးနှစ်ယောက်ကို ထွက်ခွင့်မပေးပါဘူး။

လင်းထျန် မဖယ်ပေးတာ မြင်တော့ ဟယ်ချန်ချန် ရှေ့တိုးလာပြီး လင်းထျန်ရဲ့ပခုံးကို ဒေါသတကြီး ဆွဲကာ "ဖယ်စမ်း" လို့ အော်ပြောလိုက်တယ်။

လင်းထျန်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က လုံးဝ မလှုပ်ပါဘူး!

ဟယ်ချန်ချန်ရဲ့ အားက လင်းထျန်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်နိုင်မှာလဲ။

"ဖယ်ပေးလို့ ပြောနေတယ်" ဟယ်ချန်ချန် ဒေါသတကြီး အော်ပြောတယ်။

လင်းထျန် ခေါင်းအနည်းငယ်ငုံ့ထားပြီး ဖယ်မပေးဘူး။

အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားပြီးနောက် ဟယ်ချန်ချန် နောက်ဆုံး လက်လျော့လိုက်ရတယ်။ ဘယ်လိုမှ လုပ်လို့မရတော့ဘူးလေ။

လင်းထျန်ရှေ့မှာ ရပ်ပြီး ဟယ်ချန်ချန်က လင်းထျန်ကို အေးစက်စက် စိုက်ကြည့်ကာ "ရှင် ဘာလိုချင်တာလဲ" လို့ အေးစက်တဲ့လေသံနဲ့ မေးလိုက်တယ်။

လင်းထျန် မော့ကြည့်လိုက်တယ်။ ဟယ်ချန်ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့် ပြီးတော့ ဘူမုန်ထင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး "ကို... ကိုယ်က အားလုံး အတူတူ စကားပြောချင်လို့ပါ" လို့ အနေရခက်စွာ ပြောလိုက်တယ်။

"စကားပြောမယ် ဟုတ်လား။ ဘာပြောမှာလဲ။ ရှင် တော်တော် အရှက်မရှိပါလား" ဟယ်ချန်ချန် ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်တယ်။

သူတို့နှစ်ယောက် ပြောစကားတွေကို နားထောင်ရင်း ဘူမုန်ထင် ဘေးမှာ ဘာမှမပြောဘဲ ရပ်နေတယ်။

သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ပြီး လင်းထျန် အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်တယ်။ "ကိုယ် ဂရုမစိုက်ဘူး မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးက ငါ့မိန်းမတွေပဲ။ ဒီနေ့ ဘယ်သူမှ ထွက်သွားခွင့်မရှိဘူး"

"ဖြောင်း!"

ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်တဲ့ ပါးရိုက်သံ ထွက်ပေါ်လာတယ်။

ဟယ်ချန်ချန် လင်းထျန်ရဲ့ပါးကို အားကုန် ရိုက်လိုက်တာပါ။

လင်းထျန် အလွယ်တကူ ရှောင်လို့ရပေမယ့် မရှောင်ခဲ့ပါဘူး။ ပါးပြင်ပေါ်က ပူလောင်တဲ့ဒဏ်ရာကို ခံစားရင်း လင်းထျန် ဟယ်ချန်ချန်ကို မော့ကြည့်ပြီး "ရိုက်လေ ရိုက်ချင်သလောက် ရိုက်။ သေအောင် ရိုက်ရင်တောင် မင်းတို့ကို လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါပြောပြီးပြီလေ မင်းတို့အားလုံး ငါ့မိန်းမတွေပဲ ဒီည ဘယ်သူမှ ထွက်မသွားရဘူး" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

"လူယုတ်မာ" ဟယ်ချန်ချန် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ပြီး ထပ်ရိုက်လိုက်တယ်!

ဖြောင်း!

ရိုက်ချက်က အရမ်းပြင်းထန်တာကြောင့် ဟယ်ချန်ချန်ရဲ့ လက်ဖဝါးတောင် နာကျင်သွားတယ်။

လင်းထျန် ခေါင်းအနည်းငယ် မော့လိုက်ပြီး မျက်လုံးမှိတ်ကာ "ရိုက်လေ အားကုန်သာ ရိုက်စမ်းပါ" လို့ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်တယ်။

"ရှင်..." ဟယ်ချန်ချန် လင်းထျန်ကို ဒေါသတကြီး လက်ညှိုးထိုးပြီး စကားမပြောနိုင်တော့ဘူး။

"ဒါဆို နင် ဘာလိုချင်တာလဲ" ဘူမုန်ထင် လင်းထျန်ကို မျက်လုံးပြူးကြည့်ပြီး မေးလိုက်တယ်။

ဒါကြားတော့ လင်းထျန် မျက်လုံးဖွင့်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ကာ "မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးကို ကိုယ့်ရည်းစား ဖြစ်စေချင်တယ်" လို့ လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်တယ်။

"အိပ်မက်မက်နေလိုက်!"

"မဖြစ်နိုင်ဘူး!"

အသံနှစ်သံ ပြိုင်တူ ထွက်ပေါ်လာတယ်။

ဟယ်ချန်ချန်က လင်းထျန်ကို လှောင်ပြောင်သရော်တဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ ကြည့်ပြီး "ဘာ ရှင်က မိန်းမနှစ်ယောက် ယူချင်တာလား။ အိပ်မက်မက်နေလိုက်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ဘူမုန်ထင် ဘာမှမပြောပေမယ့် သူ့မျက်လုံးတွေက အကုန်ပြောပြနေတယ်။

လင်းထျန် ဟယ်ချန်ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့် ပြီးတော့ ဘူမုန်ထင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး အံကြိတ်ကာ "ကိုယ် ဂရုမစိုက်ဘူး မင်းတို့ သဘောတူတူ မတူတူ လက်ခံရမှာပဲ" လို့ ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်တယ်။

"သဘောမတူရင် ဘာလုပ်မလဲ" ဟယ်ချန်ချန်က လင်းထျန်ကို အေးစက်စက် ကြည့်လိုက်တယ်။

ဟယ်ချန်ချန်ကို ကြည့် ပြီးတော့ ဘူမုန်ထင်ကို ကြည့်ပြီး လင်းထျန် အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ ရုတ်တရက် အခန်းမီး ပိတ်လိုက်ပြီး သူ့အပေါ် ခုန်အုပ်လိုက်တယ်။

"ဟေး ဘာလုပ်တာလဲ" ရုတ်တရက် မှောင်မဲနေတဲ့ အခန်းထဲကနေ ဟယ်ချန်ချန်ရဲ့ အော်သံ ထွက်ပေါ်လာတယ်။

"အာ... ဘာလုပ်တာလဲ နှာဘူးကောင်" ဘူမုန်ထင်ရဲ့ အသံလည်း အခန်းထဲကနေ ထွက်ပေါ်လာတယ်။

"ဗြိ!" အဝတ်အစား ဆွဲဖြဲသံ အခန်းထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားတယ်။

"အာ... မလုပ်နဲ့!"

"ဖယ်စမ်း လူယုတ်မာ!"

...

ပြီးတော့ ညည်းသံတွေ ထွက်ပေါ်လာတယ်။

လင်းထျန်က ညလုံးပေါက်နီးပါး ဆက်လုပ်နေပြီး မိုးလင်းခါနီးမှ ရပ်လိုက်တယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ လင်းထျန်တစ်ကိုယ်လုံး ဒဏ်ရာတွေ ဗရပွပါပဲ။ မိန်းမတွေရဲ့ ကုတ်ဖဲ့ရာတွေ နီရဲနေတဲ့ ကိုက်ရာတွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်။

လင်းထျန်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ အကောင်းပကတိ ကျန်တဲ့နေရာရယ်လို့ မရှိသလောက်ပါပဲ။

ဒဏ်ရာတွေ ပြည့်နေပေမယ့် လင်းထျန် တော်တော်လေး ကျေနပ်နေတယ်။ ဘယ်လက်မောင်းနဲ့ ဘူမုန်ထင်ကို ဖက်ထားပြီး ညာလက်မောင်းနဲ့ ဟယ်ချန်ချန်ကို ဖက်ထားကာ ဂုဏ်ယူတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ နေနေတယ်။

လင်းထျန်က ဘယ်လက်မောင်းထဲက ဘူမုန်ထင်ကို တစ်ချက်ကြည့် ပြီးတော့ ညာလက်မောင်းထဲက ဟယ်ချန်ချန်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး ကောင်မလေးနှစ်ယောက်ကို ဂုဏ်ယူစွာ ပြုံးပြလိုက်တယ် - "ဘယ်လိုလဲ လက်ခံပြီလား"

ကောင်မလေးနှစ်ယောက်က လင်းထျန်ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ကြတယ်။ သူ့လက်ချက်နဲ့ လုံးဝ အားကုန်ခမ်းနေပြီလေ။

"စကားမပြောဘူးပေါ့လေ။ ဒါဆို ထပ်လုပ်ကြတာပေါ့" ကောင်မလေးနှစ်ယောက် တိတ်ဆိတ်နေတာမြင်တော့ လင်းထျန်က ပြုံးဖြီးဖြီးနဲ့ ခြိမ်းခြောက်လိုက်တယ်။ ပြောရင်းနဲ့ လင်းထျန် ထဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။

"ကောင်းပြီလေ ငါ လက်လျော့ပြီ။ လက်လျော့ပြီ ရပြီလား" ဘူမုန်ထင်က လင်းထျန်ကို မတတ်သာတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။

ဘူမုန်ထင် လက်လျော့လိုက်တာကြားတော့ လင်းထျန် တခစ်ခစ်ရယ်ပြီး ညာလက်မောင်းထဲက ဟယ်ချန်ချန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။

"ဟွန့်" ဟယ်ချန်ချန် နှာမှုတ်ပြီး မျက်နှာလွှဲသွားတယ်။

"မကျေနပ်သေးဘူးလား။ ဒါဆို ထပ်စမ်းကြည့်ကြတာပေါ့" လင်းထျန် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ဟယ်ချန်ချန်ရဲ့ ချောမွေ့တဲ့ ကျောပြင်လေးကို လက်နဲ့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွတ်ဆွဲချလိုက်တယ်။

"ပြီးပြီ လက်ခံတယ် ဟုတ်ပြီလား" သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ် လျှောက်သွားနေတဲ့ လက်ကို ခံစားလိုက်ရတော့ ဟယ်ချန်ချန် မတတ်သာတဲ့အဆုံး ပြောလိုက်ရတယ်။

"ဒါမှပေါ့" လင်းထျန် တခစ်ခစ်ရယ်လိုက်ပြီး ကောင်မလေးနှစ်ယောက်ကို ဂုဏ်ယူတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေနဲ့ ကြည့်ကာ "နောက်ဆိုရင် မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး ငါ့ရည်းစားတွေပဲ။ ဟဲဟဲ... နောက်ဆုံးတော့ ငါ့ဘေးတဖက်တချက်စီမှာ ကောင်မလေးနှစ်ယောက် ထားနိုင်ပြီပေါ့။ ဒါမျိုးလိုချင်နေတာ ကြာပြီ။ ဟဲဟဲ" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ပြောရင်းနဲ့ လင်းထျန် ဂုဏ်ယူစွာ ရယ်မောလိုက်တယ်။

လင်းထျန်ရဲ့ ဂုဏ်ယူနေတဲ့ပုံစံကို မြင်တော့ ဟယ်ချန်ချန် ဒေါသထွက်သွားတယ်။ အံကြိတ်ပြီး လင်းထျန်ရဲ့ လက်မောင်းကို အားကုန် ကိုက်လိုက်တယ်။

လင်းထျန်ရဲ့ ဂုဏ်ယူနေတဲ့ပုံစံကို မြင်တော့ ဘူမုန်ထင်လည်း စိတ်တိုပြီး အားကုန် ကိုက်လိုက်တယ်။

လက်မောင်းနှစ်ဖက်လုံး စူးခနဲ နာကျင်သွားပြီး လင်းထျန် ပါးစပ်အဟောင်းသား အော်ဟစ်လိုက်တယ် - "အား... နာလိုက်တာ"

"ဟူး... ဟူး..." ကောင်မလေးနှစ်ယောက် လွှတ်ပေးလိုက်တော့ လင်းထျန် အသက်လုရှူနေရတယ်။ ကောင်မလေးနှစ်ယောက် အကိုက်ခံရတုန်း လင်းထျန် ကြွက်သားတွေကို မတင်းထားရဲဘူးလေ တင်းထားရင် သူတို့နာသွားမှာ စိုးလို့။

ကောင်မလေးနှစ်ယောက်ရဲ့ ကိုက်ရာတွေက သွေးတောင်စို့နေတာမြင်တော့ လင်းထျန် စိတ်တိုသွားတယ်။ ကောင်မလေးနှစ်ယောက်ဘက်လှည့်ပြီး "ကောင်းပြီလေ မင်းတို့က ပြန်တိုက်ခိုက်ရဲတယ်ပေါ့။ ပညာပေးရမယ်" လို့ အော်ဟစ်ပြီး သူတို့အပေါ် ခုန်အုပ်လိုက်တယ်။

"အာ..."

"မလုပ်နဲ့!"

အခန်းထဲကနေ ကောင်မလေးနှစ်ယောက်ရဲ့ အော်သံတွေ ထွက်ပေါ်လာတယ်။

ပြီးတော့ အခန်းထဲမှာ ညည်းသံလေးတွေ ထပ်မံ ပြည့်နှက်သွားတယ်။

ကိစ္စပြီးတော့ သုံးယောက်သား လုံးဝ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားပြီး အိပ်ပျော်သွားကြတယ်။

နေ့လည်အထိ အိပ်လိုက်ကြတယ်။

နေ့လည်ရောက်တော့ လင်းထျန် နိုးလာပြီး လက်မောင်းကို လှုပ်ဖို့ကြိုးစားပေမယ့် မရဘူး။ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူ့လက်မောင်းတွေကို ကောင်မလေးနှစ်ယောက်က ဖိထားတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။

ဘူမုန်ထင်က သူ့ဘယ်လက်မောင်းကို ဖိထားပြီး ဟယ်ချန်ချန်က ညာလက်မောင်းကို ဖိထားတယ်။

လင်းထျန် လက်ကိုလှုပ်လိုက်တော့ ကောင်မလေးနှစ်ယောက် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် နိုးလာကြတယ်။

ကောင်မလေးနှစ်ယောက် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မြင်တော့ မနေ့ညက ရူးသွပ်မှုတွေကို ပြန်တွေးမိပြီး နည်းနည်း ရှက်သွားကြတယ်။

အနေရခက်စွာနဲ့ သူတို့ ထလိုက်ကြပြီး သုံးယောက်သား အဝတ်အစား ပြန်ဝတ်ကြတယ်။

အဝတ်အစားဝတ်နေရင်း ကောင်မလေးနှစ်ယောက်က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မသိမသာ ရှောင်နေကြတာ လင်းထျန် သတိထားမိလိုက်တယ်။ သူတို့ ရှက်နေကြတုန်းပဲ။

ဒါမြင်တော့ လင်းထျန် ပြုံးဖြီးဖြီးနဲ့ ကောင်မလေးနှစ်ယောက်ကို ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး "ဘာလဲ ရှက်နေတုန်းလား။ ငါတို့က လင်မယားတွေ ဖြစ်နေပြီပဲဟာ" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

"ဘယ်သူက လင်မယားတွေလဲ" ဟယ်ချန်ချန် ဒေါသတကြီး ပြန်ပြောတယ်။

"ဟုတ်တယ်" ဘူမုန်ထင်က ချက်ချင်း ထောက်ခံလိုက်တယ်။

"ကြည့် ကြည့်" လင်းထျန်က ဟယ်ချန်ချန်ကို လက်ညှိုးထိုး ပြီးတော့ ဘူမုန်ထင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြီး "ကြည့်စမ်း မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘယ်လောက် လိုက်ဖက်လဲလို့။ မင်းတို့က ငါ့မိန်းမတွေ ဖြစ်လာဖို့ ဖူးစာပါလာတာပဲ" လို့ ပြုံးဖြီးဖြီးနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

"သေလိုက်တော့" ကောင်မလေးနှစ်ယောက် ပြိုင်တူ ပြောလိုက်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြောပြီးတာနဲ့ နှစ်ယောက်လုံး တောင့်တင်းသွားကြတယ်။

တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ!

ဒါမြင်တော့ လင်းထျန် တခစ်ခစ်ရယ်ပြီး မျက်ခုံးပင့်ကာ ဂုဏ်ယူတဲ့လေသံနဲ့ "ငါသိသားပဲ။ မင်းတို့နှစ်ယောက်က ညီအစ်မတွေလိုပဲ" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

"ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ" ဟယ်ချန်ချန်က လင်းထျန်ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်တယ်။ ဘူမုန်ထင်ကို တစ်ချက်ကြည့် ပြီးတော့ လင်းထျန်ကို ပြန်ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။

"ငါက မင်းတို့ထက် အသက်အများကြီးကြီးတယ် အဘွားကြီး ဖြစ်နေပြီ"

"ဘာ အဘွားကြီးလဲ" လင်းထျန် တခစ်ခစ်ရယ်ပြီး ဟယ်ချန်ချန်ကို ဖက်ကာ "မင်းကတော့ အမြဲတမ်း ကိုယ့်ရဲ့ ချစ်စရာလေးပါပဲ" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ပြောရင်းနဲ့ လင်းထျန်က ဟယ်ချန်ချန်ရဲ့ တောက်ပနေတဲ့ နားရွက်ဖျားလေးကို ဖွဖွလေး နမ်းလိုက်တယ်။

"ဘာလုပ်တာလဲ" ဟယ်ချန်ချန် မျက်နှာ ချက်ချင်း နီရဲသွားပြီး အမြန် ရှောင်လိုက်တယ်။

ဘူမုန်ထင် ဘေးမှာရှိနေတော့ သူ လုံးဝ မနေတတ်ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက အရင်တုန်းက သူ့ကျောင်းသားတွေလေ။

"ဟဲဟဲ... ဘာရှက်စရာ ရှိလို့လဲ" လင်းထျန် တခစ်ခစ်ရယ်လိုက်တယ်။ ဟယ်ချန်ချန်ကို အတင်းမလုပ်တော့ဘဲ ဘူမုန်ထင်ဘက်လှည့်ပြီး အနားတိုးကာ နှုတ်ခမ်းချင်းထိလုနီးပါး ကပ်သွားပြီး "လာပါ မုန်ထင် အနမ်းလေး ပေးပါဦး" လို့ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်။

"သွားစမ်း" ဘူမုန်ထင်က လင်းထျန်ရဲ့မျက်နှာကို ပုတ်ထုတ်လိုက်တယ်။

"ဟွန့် ပျင်းစရာကြီး" လင်းထျန် နှာမှုတ်လိုက်တယ်။

တိတ်တဆိတ် အဝတ်အစားဝတ်ပြီးနောက် ဟယ်ချန်ချန်က လင်းထျန်ကို လေးနက်တဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။

"လင်းထျန် ငါတို့ တကယ် မလိုက်ဖက်ပါဘူး။ ရှင် အခု မုန်ထင်နဲ့ တွဲနေပြီပဲ။ ရှင်တို့နှစ်ယောက်က အရွယ်တူတွေပဲလေ"

"ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ မင်းတို့အားလုံး ငါ့အပိုင်ပဲ။ နောက်တစ်ခွန်း ထပ်ပြောရင် မိသားစုစည်းကမ်းနဲ့ အပြစ်ပေးလိုက်မယ်" လင်းထျန် မကျေမနပ် ပြောလိုက်တယ်။

ခေါင်းခါပြီး ဟယ်ချန်ချန်က လင်းထျန်ကို လေးလေးနက်နက် ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။

"ငါတို့ တကယ် မလိုက်ဖက်ပါဘူး။ တခြားဟာတွေထားလိုက် အသက်အရွယ်ကိုပဲ ကြည့်ဦး။ နောက်နှစ်နည်းနည်းကြာရင် ငါက အိုသွားပြီ အချိန်ကို တားလို့မရဘူးလေ"

ဒီနေရာမှာ ဟယ်ချန်ချန် တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။

နောက်နှစ်နည်းနည်းကြာရင် ဟယ်ချန်ချန် အသက်သုံးဆယ်ပြည့်တော့မယ် သူ့ဘဝရဲ့ နုပျိုမှုအရှိဆုံး အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးတော့မယ်။

ဒါမြင်တော့ လင်းထျန် တခစ်ခစ်ရယ်လိုက်တယ်။ "စိတ်မပူပါနဲ့ မင်းကို ထာဝရ နုပျိုနေအောင် ကိုယ်လုပ်ပေးပါ့မယ်"

"ဟွန့် တော်ပါတော့ ရှင်က ငါ့ကို လာလိမ်နေတာ။ ရှင် တကယ်သာ လုပ်နိုင်ရင် ငါဘာလို့ သဘောမတူဘဲ နေမလဲ" ဟယ်ချန်ချန် လင်းထျန်ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်တယ်။

"တကယ်လား" လင်းထျန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ အရောင်တောက်သွားတယ်။

"ရွှေထက်တောင် ပိုစစ်သေးတယ်" ဟယ်ချန်ချန် လင်းထျန်ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်တယ်။ လင်းထျန် လုပ်နိုင်မယ်လို့ သူ လုံးဝ မယုံပါဘူး။

ထာဝရ နုပျိုမယ် ဟုတ်လား။ ဒါ သက်သက် ဟန်ဆောင်တာပဲ ဖြစ်မှာ!

ဟယ်ချန်ချန် သဘောတူလိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ရုတ်တရက် လင်းထျန် ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသွားပြီး သူ့ခေါင်းထဲ အီလက်ထရောနစ်အသံ ထွက်ပေါ်လာတယ်...