ဆယ်မိနစ်ကြာတော့ လုံရှန်ဟိုတယ်မှာ လင်းထျန် ဘူမုန်ထင်နဲ့ ဟယ်ချန်ချန်တို့ ညစာစားနေကြတယ်။

"ရော့ ကျောက်ပုဇွန်စား" လင်းထျန်က ပြုံးဖြီးဖြီးနဲ့ ပန်းကန်ပြားလောက်ရှိတဲ့ ကျောက်ပုဇွန်တစ်ကောင်ကို ဟယ်ချန်ချန်ဆီ ထည့်ပေးလိုက်တယ်။

ဟယ်ချန်ချန်ကို ထည့်ပေးပြီးနောက် လင်းထျန် တခစ်ခစ်ရယ်ပြီး နောက်ထပ် အဲဒီလောက်အရွယ်ရှိတဲ့ ကျောက်ပုဇွန်တစ်ကောင်ကို ယူပြီး ဘူမုန်ထင်ဆီ ထည့်ပေးကာ "ရော့ မယားငယ်လေး ဒါ မင်းအတွက်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

"ဟွန့် ဘယ်သူက မယားငယ်လဲ" ဘူမုန်ထင် နှုတ်ခမ်းစူပြီး ပန်းကန်ထဲက ကျောက်ပုဇွန်ကို တူနဲ့ထိုးလိုက်တယ်။

"မယားငယ် မဟုတ်ရင်" လင်းထျန် အံ့သြဟန်ဆောင်ပြီး ဘူမုန်ထင်ကို ကြည့်ကာ "မင်းက မယားကြီး ဖြစ်ချင်လို့လား" လို့ အော်မေးလိုက်တယ်။

"နင်..." ဘူမုန်ထင် လင်းထျန်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ပြီး အေးစက်စက် နှာမှုတ်ကာ မျက်နှာလွှဲသွားပြီး ပန်းကန်ထဲက ကျောက်ပုဇွန်ကို တူနဲ့ အားကုန် ထိုးစိုက်နေရင်း "ထိုးသတ်ပစ်မယ် ထိုးသတ်ပစ်မယ်" လို့ တီးတိုးရေရွတ်နေတယ်။

ဘူမုန်ထင် စိတ်ကောက်နေတာကို ကြည့်ပြီး လင်းထျန် တခစ်ခစ်ရယ်ကာ ထိုင်ခုံကို မှီလိုက်တယ်။ ဘယ်ဘက်က ဟယ်ချန်ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့် ညာဘက်က ဘူမုန်ထင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ကျေနပ်ပီတိဖြစ်နေတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ သက်ပြင်းချကာ "ဘဝဆိုတာ ဒါပဲကွ ဒါမှ ဘဝ" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ပြောပြီးတာနဲ့ လင်းထျန် စားပွဲကို လက်သီးနဲ့ ထုပြီး "ဝိတ်တာ ကျောက်ပုဇွန်အကြီး သုံးကောင်လောက် ထပ်ချပေးပါဦး" လို့ လှမ်းအော်လိုက်တယ်။

"ဘာတွေ ကြွားနေတာလဲ။ ရွံစရာကြီး" လင်းထျန် စကားဆုံးတာနဲ့ သူ့အနောက်ကနေ ကြည်လင်ပြတ်သားတဲ့ အသံတစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတယ်။

လင်းထျန် လှည့်မကြည့်ရသေးခင်မှာပဲ အဲဒီအသံက လင်းထျန်နားထဲ ထပ်ရောက်လာပြန်တယ် - "ဟိုတယ်မှာရှိတဲ့ ကျောက်ပုဇွန်တွေအကုန်လုံး ငါဝယ်မယ် သူ့ကို မပေးနဲ့"

ဒါကြားတော့ လင်းထျန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။

ရန်စတာပဲ!

ဒါက ဗြောင်ကျကျ ရန်စလိုက်တာ!

မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်ပြီး လင်းထျန် လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ တီရှပ်အဖြူနဲ့ ဂျင်းဘောင်းဘီအပြာ ဝတ်ထားတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

လင်းထျန် လှည့်ကြည့်တာမြင်တော့ ကောင်မလေးက သူ့ကို စူးစူးဝါးဝါး ပြန်ကြည့်ပြီး မျက်နှာမှာ အထင်သေးတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပေါ်နေတယ်။

ကောင်မလေးက တော်တော်လေး ချောမှန်း လင်းထျန် ဝန်ခံပေမယ့် စိတ်ထဲမှာတော့ မကျေနပ်ဘူး။

သောက်ကျိုးနည်း!

ငါက ဘာသွားလုပ်မိလို့လဲ။

"ဒီကို လာပါဦး" အဲဒီအချိန်မှာ ကောင်မလေးက လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး ဝိတ်တာတစ်ယောက်ကို ခေါ်လိုက်တယ်။

ဝိတ်တာရောက်လာတော့ ကောင်မလေးက နားနားကပ်ပြီး တစ်ခုခုပြောလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ဝိတ်တာက လင်းထျန်ဆီ လျှောက်လာတယ်။

ဝိတ်တာက ခါးအနည်းငယ်ကိုင်းပြီး လင်းထျန်ကို အားနာတဲ့ပုံစံနဲ့ ကြည့်ကာ "တောင်းပန်ပါတယ် လူကြီးမင်းအတွက် ကျောက်ပုဇွန်တွေ ကုန်သွားပါပြီ" လို့ ပြောတယ်။

"ခုနက ဘာမှမရှိဘူးဆို အခုကျမှ ဘာလို့ ကုန်သွားရတာလဲ" လင်းထျန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။

"ကျောက်ပုဇွန်တွေအကုန်လုံးကို ဟိုအမျိုးသမီးက ကြိုမှာလိုက်လို့ပါ" ဝိတ်တာက ကောင်မလေးဘက်ကို အားနာစွာ လက်ညှိုးထိုးပြတယ်။

လင်းထျန် ကောင်မလေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။

ကောင်မလေးက သူ့ကို အထင်သေးတဲ့ပုံစံနဲ့ လက်ခလယ်ထောင်ပြတယ်။

သောက်ကျိုးနည်း!

လင်းထျန် စိတ်ထဲကနေ ဆဲရေးလိုက်ပြီး သူ့ရှေ့က ခါးကိုင်းနေတဲ့ ဝိတ်တာကို အေးစက်စက် ကြည့်ကာ "ငါ အရင်မှာတာပါ" လို့ အေးစက်တဲ့လေသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

"သူက ကျနော်တို့ဟိုတယ်ရဲ့ VIP အဖွဲ့ဝင်ပါ မန်နေဂျာက သူ့တောင်းဆိုမှုကို အတတ်နိုင်ဆုံး ဖြည့်ဆည်းပေးရမယ်လို့ မှာထားပါတယ်" ဝိတ်တာက ပြုံးပြီး ရှင်းပြတယ်။

"ပြောစမ်း ဘယ်လောက်လဲ။ ငါလည်း ပရီမီယံ အဖွဲ့ဝင်လုပ်မယ်" လင်းထျန်ရဲ့ လေသံက ပိုပိုပြီး အေးစက်လာတယ်။

"ပိုက်ဆံနဲ့ ဝယ်လို့ရတဲ့အရာ မဟုတ်ပါဘူး" ဝိတ်တာက အလုပ်သဘောဆန်တဲ့ အပြုံးနဲ့ ပြောတယ်။

"ဘာသဘောလဲ" လင်းထျန် မျက်လုံးမှေးလိုက်ပြီး မျက်လုံးထဲမှာ အေးစက်တဲ့အရိပ်အယောင် ဖြတ်ပြေးသွားတယ်။

"ပိုက်ဆံရှိတိုင်း ဝယ်လို့မရဘူးဆိုတဲ့ သဘောလေ။ တောသားရဲ့ နင်က ပိုက်ဆံရှိရင် အရာအားလုံး ဝယ်လို့ရမယ် ထင်နေတာလား။ ဟွန့်" အဲဒီအချိန်မှာ ကောင်မလေးရဲ့ မောက်မာတဲ့ ရယ်သံ ဘေးကနေ ထွက်ပေါ်လာပြီး စကားပြောရင်း လင်းထျန်ကို လက်ခလယ်ထောင်ပြလိုက်တယ်။

ကောင်မလေးရဲ့ အကြိမ်ကြိမ် ရန်စမှုကို မြင်တော့ လင်းထျန် တကယ် ဒေါသထွက်သွားပြီး "ကောင်းပြီလေ နင့်ကို အဝတ်အစားတွေချွတ်ပြီး လမ်းပေါ် လွှင့်ပစ်လိုက်မယ်" လို့ အေးစက်စက် ပြောလိုက်တယ်။

"ဟွန့် လာလေ လာလေ။ သတ္တိရှိရင် လာခဲ့" ကောင်မလေးက မောက်မာစွာနဲ့ လင်းထျန်ကို လက်ခလယ်ထောင်ပြလိုက်တယ်။

"ဟွန့်" လင်းထျန် အေးစက်စက် ပြုံးပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်တယ်။ ကောင်မလေးပတ်လည်မှာ ပြန့်ကျဲနေတဲ့ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနဲ့ သက်တော်စောင့်တွေကို သူ သတိထားမိပေမယ့် ဒီလူတွေက သူ့ကို တားနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။

"ကဲပါ လင်းထျန် တော်ပါတော့" လင်းထျန် ကောင်မလေးကို ပညာပေးဖို့ လုပ်တုန်း ဟယ်ချန်ချန်က သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ရုတ်တရက် လှမ်းဆွဲလိုက်တယ်။

"ဟုတ်တယ် လင်းထျန် ထားလိုက်ပါတော့" ဘူမုန်ထင်လည်း ဝင်ပြောတယ်။ ကောင်မလေးနှစ်ယောက်လုံး လင်းထျန်ကို ပြဿနာမတက်စေချင်ကြဘူး။

သူတို့ အမျှော်လင့်ဆုံးက လင်းထျန် ဘေးကင်းဖို့ပါပဲ။

ကောင်မလေးနှစ်ယောက်ရဲ့ စိုးရိမ်တကြီး အကြည့်တွေကို မြင်တော့ လင်းထျန် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး မျက်လုံးမှိတ်ကာ နောက်ဆုံးတော့ ခေါင်းခါပြီး ပြန်ထိုင်လိုက်တယ်။

"ဟွန့် သတ္တိမရှိတဲ့ကောင်" လင်းထျန် ပြန်ထိုင်လိုက်တာမြင်တော့ ကောင်မလေးက အထင်သေးတဲ့အကြည့်နဲ့ လက်ခလယ်ထောင်ပြလိုက်တယ်။

လင်းထျန် သူ့ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ခွေးဟောင်တာလို့ပဲ သဘောထားလိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ အခွင့်အရေးရရင် ဒီကောင်မလေးကို သူ့အစွမ်းအစ သိအောင်ပြမယ်လို့ လင်းထျန် ဆုံးဖြတ်ထားတယ်။

ဒါကိုတွေးပြီး လင်းထျန် ပန်းကန်ထဲက နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ ကျောက်ပုဇွန်ကို အငမ်းမရ စားလိုက်တယ်။

ဆယ်မိနစ်လောက်ကြာတော့ ကောင်မလေးရဲ့ စားပွဲပေါ်ကို ကျောက်ပုဇွန်အပုံကြီး ရောက်လာတယ်။

ကျောက်ပုဇွန်အပုံကြီးကို ကြည့်ပြီး ကျုံလီထင်က မေးထောက်ကာ လင်းထျန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး "အို... ကျောက်ပုဇွန်တွေ အများကြီးကို ဘာလုပ်ရမလဲ" လို့ အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြောလိုက်တယ်။

လင်းထျန် သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်စားနေတယ်။

"ဟာ... များလွန်းရင်လည်း မကောင်းပါဘူး။ လွှင့်ပစ်လိုက်တာပဲ ကောင်းတယ်" ကောင်မလေး နှုတ်ခမ်းစူလိုက်ပြီး လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ "ဒါ မလိုချင်ဘူး" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ဘုန်း!

ပြီးတော့ ကျုံလီထင်က ပန်းကန်ပြားလောက်ရှိတဲ့ ကျောက်ပုဇွန်တစ်ကောင်ကို လွှင့်ပစ်လိုက်တော့ ကြမ်းပြင်ပေါ် ကျသွားတယ်။

"ဒါလည်း မလိုချင်ဘူး သေးလွန်းတယ်"

"ဒါလည်း မလိုချင်ဘူး ကြီးလွန်းတယ်"

"ဒီသုံးကောင်က ပိုဆိုးတယ် ဘေးနားက ဖောက်ပြန်နေတဲ့ စုံတွဲနဲ့ တူလိုက်တာ" ကျုံလီထင်က တခစ်ခစ်ရယ်ပြီး ကျောက်ပုဇွန်သုံးကောင်ထပ်နေတာကို လွှင့်ပစ်လိုက်ကာ လင်းထျန်ကို ပြုံးပြီး ကြည့်လိုက်တယ်။

လင်းထျန် ရပ်တန့်သွားပြီး မျက်လုံးထဲမှာ အေးစက်တဲ့အရိပ်အယောင် ဖြတ်ပြေးသွားပေမယ့် ဆက်စားနေလိုက်တယ်။

ဒီလောက် ရန်စတာတောင် လင်းထျန် ဘာမှမတုံ့ပြန်တာ မြင်တော့ ကျုံလီထင် ပျင်းသွားတယ်။ ဒါနဲ့ သူ လက်ခုပ်တီးပြီး သီချင်းညည်းကာ "ပျင်းလိုက်တာ ပြန်တော့မယ်" လို့ ပြောပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်တယ်။

သူထွက်သွားတော့ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနဲ့ သက်တော်စောင့် လေးငါးယောက်က အဝေးကနေ လိုက်သွားကြတယ်။

လင်းထျန် ကောင်မလေးထွက်သွားတဲ့ဘက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပါးစပ်သုတ်ကာ ကောင်မလေးနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ပြီး "ကိုယ် အိမ်သာသွားလိုက်ဦးမယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

"ရှင် ဟိုကောင်မလေးနောက် လိုက်မလို့ မဟုတ်ဘူးမလား" ဟယ်ချန်ချန်က လင်းထျန်ကို သံသယနဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။

ဘေးနားက ဘူမုန်ထင်လည်း လင်းထျန်ကို လေးနက်တဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ ကြည့်နေတယ်။

"မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ သူက အပေါ်ထပ် တက်သွားတာလေ ကိုယ်က အောက်ထပ် အိမ်သာသွားမလို့။ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ" လင်းထျန် တခစ်ခစ်ရယ်လိုက်တယ်။

လင်းထျန် အဲဒီလိုပြောမှ ကောင်မလေးနှစ်ယောက် သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်တယ်။

ဒါတောင်မှ လင်းထျန် ဒီအထပ်က အိမ်သာထဲ ဝင်သွားတာမြင်မှ သူတို့ စိတ်ချသွားကြတာ။

ဒါပေမဲ့ သူတို့မသိတာက လင်းထျန် အိမ်သာထဲ ဝင်သွားပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်းပဲ ကိုယ်ပျောက်ပြီး ပြန်ထွက်လာတယ်ဆိုတာပါပဲ။

လင်းထျန် အိမ်သာထဲကနေ ခိုးထွက်လာပြီး အပေါ်ကို မော့ကြည့်ကာ ရှေ့ကို အမြန်လျှောက်သွားတယ်။

ဒီနေရာက ကျုံလီထင် ထွက်သွားတဲ့နေရာပါပဲ။

ဒီကောင်မလေးက သူ့ကို ဒီလောက်ထိ ရန်စသွားတာ ဒီတိုင်း လွှတ်ပေးလို့ မဖြစ်ဘူး!

ဒုတိယထပ် အမျိုးသမီးအိမ်သာထဲမှာ ကျုံလီထင် ပျင်းရိစွာနဲ့ လက်ဆေးနေတယ်။

မှန်ထဲက ကိုယ့်ပုံရိပ်ကို ကြည့်ပြီး ကျုံလီထင် စိတ်ပျက်လက်ပျက် နှုတ်ခမ်းစူလိုက်တယ် - "တကယ်ပါပဲ အဲဒီလောက် ရန်စတာတောင် မတုံ့ပြန်ဘူး။ သူက ယောကျ်ားရော ဟုတ်ရဲ့လား။ ပျင်းစရာကြီး စိတ်လှုပ်ရှားစရာလည်း မကောင်းဘူး"

"မင်းက ဘယ်လို စိတ်လှုပ်ရှားမှုမျိုး လိုချင်လို့လဲ" ရုတ်တရက် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျုံလီထင် သူ့တင်ပါးကို လက်တစ်ဖက် လာကိုင်တာ ခံစားလိုက်ရတယ်။

"နှာဘူးကောင်" ကျုံလီထင် ဘာမှမပြောဘဲ နောက်လှည့်ပြီး ပါးရိုက်လိုက်တယ်!

ဖြောင်း!

လင်းထျန်က ကျုံလီထင် ရိုက်လိုက်တဲ့လက်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်တယ်။

ကျုံလီထင်ရဲ့လက်ကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ ကိုင်ထားရင်း ကျန်တဲ့လက်တစ်ဖက်က သူ့တင်ပါးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွတ်သပ်နေတယ်။ လင်းထျန် လျှာသပ်လိုက်ပြီး "မဆိုးဘူး တော်တော် တင်းရင်းတာပဲ" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

"နင်..." ကျုံလီထင် ဒေါသထွက်သွားတယ်။ သူ ခြေထောက်မြှောက်ပြီး အားကုန် ရိုက်ချလိုက်တယ်!

ဝှစ်!

သွယ်လျတဲ့ ခြေတံရှည်ကြီးက လင်းထျန်ဆီ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝင်ရောက်လာတယ်!

ဖြောင်း!

ဒီကန်ချက်က ယုံနိုင်စရာမရှိအောင် မြန်ဆန်လွန်းလို့ သာမန်လူ ဒါမှမဟုတ် ယောကျ်ားတစ်ယောက်ဆိုရင်တောင် လွင့်ထွက်သွားနိုင်တယ်။

ကျုံလီထင် ဒီကန်ချက်အပေါ် ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိတယ်။

ဖြောင်း!

ရုတ်တရက် ကျုံလီထင် မျက်လုံးပြူးသွားတယ်!

ဖမ်းမိသွားပြီ!

လင်းထျန်က သူ့ခြေကျင်းဝတ်ကို လွယ်လွယ်ကူကူ ဖမ်းဆွဲလိုက်တယ်။

သူ့ရဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ခိုက်မှုက လင်းထျန်လက်ထဲမှာ အလွယ်တကူ အဖမ်းခံလိုက်ရတယ်။

ကျုံလီထင်ရဲ့ ခြေကျင်းဝတ်ကို ဆွဲပြီး လင်းထျန် သူ့ကို အနောက်ဆုတ်စေကာ နံရံနဲ့ ကပ်လိုက်တယ်။

လင်းထျန်က ကျုံလီထင်ရဲ့ ခြေကျင်းဝတ်ကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ ကိုင်ထားပြီး နောက်လက်တစ်ဖက်နဲ့ ကျုံလီထင်ရဲ့ ကော်လာစကို လှမ်းဆွဲလိုက်တယ်။

သူ့ရဲ့ ကြီးမားတဲ့ ရင်သားဆီ လက်လှမ်းလိုက်တယ်!

လင်းထျန် အားကုန် ဆုပ်နယ်လိုက်ပြီး ပြုံးဖြီးဖြီးနဲ့ "မဆိုးဘူး တကယ် မဆိုးဘူး။ ဘယ်လိုလဲ စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းရဲ့လား" လို့ မေးလိုက်တယ်။

"နင်..." ကျုံလီထင် မျက်လုံးပြူးသွားပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ချက်ချင်း နီရဲသွားတယ်။

ရှက်တာရော ဒေါသထွက်တာရော ရောထွေးနေတယ်!

ကျုံလီထင် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ပြီး ဒူးနဲ့ တိုက်လိုက်တယ်!

ဖြောင်း!

လင်းထျန် ခြေထောက်ကို ရွှေ့ပြီး ဖိချလိုက်တယ်!

"အာ..." ဖြူဖွေးတဲ့ သွားတွေကို ဖော်ပြီး ကျုံလီထင် လင်းထျန်ရဲ့ လည်ပင်းကို အားကုန် ကိုက်လိုက်တယ်။

လင်းထျန် ပေါ့ပါးစွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်တယ်။

တချိန်တည်းမှာပဲ ကျုံလီထင် အားကုန်သွားတဲ့အချိန်မှာ လင်းထျန် ရှေ့တိုးပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်တယ်!

ပြွတ်!

ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ ကျုံလီထင် သူ့နှုတ်ခမ်းတွေ စိုစွတ်သွားတာ ခံစားလိုက်ရတယ်။

နမ်းလိုက်ပြီ!

လင်းထျန်က ကျုံလီထင်ကို နံရံနဲ့ကပ်ပြီး နမ်းလိုက်တာ!

ကျုံလီထင် မျက်လုံးပြူးသွားပြီး ခဏလောက် ကြောင်သွားကာ ဒေါသထွက်ပြီး အံကြိတ်လိုက်တယ်။

ဒါမြင်တော့ လင်းထျန် တခစ်ခစ်ရယ်ပြီး ခေါင်းကို အမြန် နောက်ဆုတ်လိုက်တယ်။

ဒေါက်!

ကျုံလီထင် ကိုက်လိုက်တော့ သွားချင်းထိပြီး အသံမြည်သွားတယ်။

လင်းထျန် ခေါင်းကို နောက်လှန်လိုက်ပြီး လျှာထုတ်ကာ နှုတ်ခမ်းကို သပ်ပြီး "ရုပ်လေးကချောပြီး နှုတ်ခမ်းလေးက ချိုပေမယ့် စိတ်ကြီးတာပဲ" လို့ တခစ်ခစ်ရယ်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။

"နင်..." ကျုံလီထင် လင်းထျန်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ပြီး ထပ်ကန်လိုက်ပြန်တယ်။

လင်းထျန် ညင်ညင်သာသာ ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး ရှေ့ကို အမြန်တိုးကာ ကျုံလီထင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ် တဖန်ပြန်ဖိကပ်လိုက်တယ်။ တချိန်တည်းမှာပဲ ကျုံလီထင်ရဲ့ ခါးပတ်ထဲ လက်နှိုက်ပြီး အောက်ကို ဆွဲချလိုက်တယ်။

လင်းထျန်ရဲ့လက်က ချောမွေ့တဲ့ ဗိုက်သားပြင်ကို ဖြတ်ပြီး အောက်ဘက်ကို ဆက်ဆင်းသွားတယ်...

"နင်..." ကျုံလီထင် လန့်ပြီး မျက်လုံးပြူးသွားတယ်။

"စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ မကောင်းဘူးလား" လင်းထျန် ပြုံးပြီး ကြည့်နေတယ်။

"ဒိုင်း! ဒိုင်း!" တစ်ခုခုပြောမလို့ လုပ်တုန်း အပြင်ကနေ သေနတ်သံတွေ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာတယ်။

အသံကြားတော့ လင်းထျန် မျက်နှာပျက်သွားပြီး ကျုံလီထင်ရဲ့ ဘောင်းဘီထဲက လက်ကို အမြန်ဆွဲထုတ်ကာ အပြင်ကို ပြေးထွက်သွားတယ်။

သေနတ်သံ!

ဒီမှာ ဘယ်လိုလုပ် သေနတ်သံတွေ ရှိနေရတာလဲ။ ပြီးတော့ အသံက ပထမထပ်က လာတာ။ ဟယ်ချန်ချန်နဲ့ ဘူမုန်ထင် ပထမထပ်မှာ ရှိနေတုန်းပဲ။

လင်းထျန်ကို ပိုစိုးရိမ်စေတာက သေနတ်သံတွေက ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်နေပြီး သေနတ်တစ်လက်တည်း မဟုတ်မှန်း သိသာနေတာပါပဲ။

လင်းထျန် ပြေးထွက်သွားတော့ ကျုံလီထင် အဲဒီနေရာမှာ ကြောင်တောင်တောင် ရပ်ကျန်နေခဲ့ပြီး လင်းထျန် ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ နေရာကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။

သူ နည်းနည်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေတုန်းပဲ!

ယောကျ်ားတစ်ယောက်က သူ့ရဲ့ အရှက်ရဆုံးနေရာကို ကိုင်လိမ့်မယ်လို့ သူ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ဘူး!

ပြီးတော့ ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ ဒီလိုလူမျိုးနဲ့ ဖြစ်ရတာ!

ခဏလောက် ကြောင်အသွားပြီးနောက် ကျုံလီထင် သတိပြန်ဝင်လာပြီး လင်းထျန် ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့နေရာကို ကြည့်ကာ "နင် သေပြီမှတ်" လို့ အံကြိတ်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။