မြို့လယ်နှင့် မြို့မြောက်ဘက်ခြမ်းမှာ အတော်လေး အလှမ်းဝေးသဖြင့် လူငယ်တစ်သိုက် ကားခြောက်စီး၊ ခုနစ်စီးခန့်ဖြင့် ရောက်ရှိလာကြသည်။

ထိုကားများထဲတွင် အမိုးဖွင့်ပြိုင်ကားများမှအစ Coupe ကားများနှင့် အော့ဖ်ရုဒ် (Off-road) ဂျစ်ကားများအထိ စုံလင်လှသည်။ ထိပ်တန်းအဆင့် ဇိမ်ခံကားများ မဟုတ်သော်လည်း တစ်စီးလျှင် ယွမ် သိန်းဂဏန်း အသီးသီး တန်ကြေးရှိပြီး ကျန်းလင်းမြို့တွင် အတော်လေး ဂုဏ်ရှိသော ကားများ ဖြစ်သည်။

အဓိကအချက်မှာ ဤဆယ်ကျော်သက်လေးများသည် ကျောင်းတက်နေဆဲ အရွယ်များသာ ဖြစ်သော်လည်း ဒီလိုကားကောင်းများ စီးနိုင်ခြင်းက သူတို့ မိသားစု နောက်ခံ မည်မျှတောင့်တင်းကြောင်း ပြသနေသည်။

အကောင်းဆုံးကားမှာ လုံထိန်အုပ်စုမှ ထုတ်လုပ်သော ယွမ် နှစ်သန်းကျော်တန် ဖေးလုံကား ဖြစ်ပြီး ပေါင်ယွိ ပိုင်ဆိုင်သည်။ ကျားမုန်မုန်နှင့် အခြား မိန်းကလေးနှစ်ယောက်က သူ့ကားပေါ် လိုက်ပါလာကြသည်။

ပေါင်ယွိသည် ဒီအသိုင်းအဝိုင်းတွင် ခေါင်းဆောင် ဖြစ်ကြောင်း သိသာပြီး သူ့အတွက် ကားပါကင်နေရာ ချက်ချင်း ရရှိသွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ယဲ့ထျန်း တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ပေါင်ယွိက ယဲ့ထျန်းကို သတိထားမိသွားသလိုဖြင့် ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ "Sorry ကွာ... ငါ မင်းကို မေ့သွားတယ်။ ကြည့်ပါဦး... ကားက ပြည့်သွားပြီ"

"မင်း တက္ကစီပဲ ငှားစီးလိုက်ပါလား။ မြို့မြောက်ဘက်က ဧကရာဇ်နဂါး ကလပ်ဆိုရင် တက္ကစီသမားတိုင်း သိပါတယ်။ မင်း ကားခ မတတ်နိုင်ရင် ငါ ရှင်းပေးပါ့မယ်"

သူ ပြောလိုက်သည်နှင့် ကားပေါ်မှ လူများ တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

ယဲ့ထျန်း မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။ နေရာလွတ် ကျန်နေသေးသော ကားအချို့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဒီကောင်က သူ့ကို ထပ်ခါထပ်ခါ ရန်စနေသည်။ ယဲ့ထျန်းက ပြန်မလုပ်ရဲဘူးလို့များ ထင်နေသလား။

ကားပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ဝူရှောင်ရှောင်သည် ယဲ့ထျန်း အလှောင်ခံနေရတာကို မြင်သော်လည်း မတုန်မလှုပ် နေနေသည်။ ပေါင်ယွိကိုလည်း နေရာစီစဉ်ပေးဖို့ မပြောပေ။

ဝူရှောင်ရှောင်က မတုံ့ပြန်သော်လည်း ဟယ်ယွိရှင်းက ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ယဲ့ထျန်း... ငါ့ဘေးနား လာထိုင်လိုက်၊ ငါတို့ နည်းနည်း တိုးစီးလို့ ရပါတယ်"

သူမ၏ စကားကြောင့် အားလုံး အံ့သြသွားကြသည်။ ဝူရှောင်ရှောင်ပင်လျှင် သူမကို ထူးဆန်းသလို ကြည့်လိုက်မိသည်။ ဟယ်ယွိရှင်း ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ ယဲ့ထျန်းကို တကယ် ကြိုက်သွားတာလား။

မဖြစ်နိုင်တာ... လင်းနန် အထက်တန်းကျောင်း တစ်ကျောင်းလုံးမှာ အကြိုက်အရှိဆုံးက ဒီအလှဘုရင်မ ဟယ်ပဲ ဖြစ်မှာ။

သာမန်လူတွေကို ထားလိုက်၊ ဟိုင်ရှီး နင်မိသားစု ခေါင်းဆောင်ရဲ့ မြေး နင်ထောင် တောင်မှ သူ့ကို လိုက်နေတာ ကြာပြီ၊ ဘယ်တုန်းကမှ အဖြေမပေးခဲ့ဘူး။

နင်မိသားစု ဆိုတာ ဝူမိသားစုက မော့ကြည့်ရတဲ့ အင်အားကြီး မိသားစုလေ။

ယဲ့ထျန်း ပြုံးလိုက်ပြီး ဟယ်ယွိရှင်းကို ကြည့်ကာ တွေးလိုက်မိသည်။ ဒီမိန်းကလေးက အတိတ်ဘဝတုန်းကလိုပဲ စိတ်ထားကောင်းနေတုန်းပါပဲ။

အတိတ်ဘဝတုန်းက သူ ကျောင်းမှာ အနိုင်ကျင့်ခံရတိုင်း ဟယ်ယွိရှင်းကပဲ အမြဲ ကူညီပေးခဲ့တာ။

ချစ်စရာကောင်းသယောင် ရှိပေမယ့် မာနကြီးပြီး အတိတ်ဘဝတုန်းက သူ့ကို တစ်ချက်ကလေးမှ လှည့်မကြည့်ခဲ့တဲ့ ဘေးနားက ကျားမုန်မုန်နဲ့တော့ ကွာခြားပါတယ်။

ဟယ်ယွိရှင်း၏ စကားကြောင့် ပေါင်ယွိအနေဖြင့် ယဲ့ထျန်းကို အနောက်ခန်းတွင် ဟယ်ယွိရှင်းနှင့်အတူ တိုးစီးခိုင်းရန်မှတစ်ပါး ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် ယဲ့ထျန်းကို အနောက်ခန်းတွင် နေရာလွတ်ကျန်သော ကားတစ်စီးဆီသို့ ပို့လိုက်ရသည်။

"ကဲ... သွားကြစို့"

ယဲ့ထျန်းကို ရန်စရန် ကြိုးစားမှု မအောင်မြင်သဖြင့် ပေါင်ယွိ စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် လီဗာနင်းပြီး ရှေ့ဆုံးမှ မောင်းထွက်သွားသည်။

အနောက်မှ ကားတန်းကြီးလည်း ဟိန်းသံပေးကာ လိုက်ပါသွားကြသည်။

ပေချန်သည် ကျန်းလင်းမြို့၏ မြို့သစ်ဧရိယာဖြစ်ပြီး စားသောက်ဆိုင်များ၊ ဟိုတယ်များနှင့် KTV ကဲ့သို့သော ဖျော်ဖြေရေး နေရာများစွာဖြင့် အလွန် စည်ကားသည်။

ဘာကြောင့်မှန်း မသိ၊ ယဲ့ထျန်း စီးလာသော ကားသည် အခြားကားများထက် သိသိသာသာ နှေးကွေးနေသည်။

သူ ရောက်သွားချိန်တွင် အခြားသူများ အားလုံး ကလပ်ထဲ ဝင်သွားကြပြီ ဖြစ်ပြီး ပေါင်ယွိ တစ်ယောက်တည်းသာ အပြင်တွင် စောင့်နေသည်။

ယဲ့ထျန်း ဧကရာဇ်နဂါး ကလပ်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ အလွန် အဆင့်မြင့်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

ခမ်းနားထည်ဝါသော ရွှေရောင် တံခါးမကြီး အထက်တွင် ရွှေနဂါးများဖြင့် ပုံဖော်ထားသော "နင်" ဟူသည့် စာလုံးကြီးကို ထင်ရှားစွာ တွေ့မြင်ရပြီး ကြီးကျယ်ခမ်းနားမှုကို ခံစားရစေသည်။

"နင်" စာလုံးအောက်တွင် "ဧကရာဇ်နဂါး ကလပ်" ဟူသော စာလုံးကြီး လေးလုံး ရှိသည်။

ပင်မတံခါးဝ အပြင်ဘက်တွင် အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ်၊ နေကာမျက်မှန် တပ်ထားသော အရပ်ရှည်ရှည် လူ ၁၆ ယောက် နှစ်တန်းစီ ရပ်နေကြသည်။ ဒါက တံခါးစောင့်တွေ သက်သက်ပဲ ရှိသေးတယ်။ ကလပ်ရဲ့ ခမ်းနားမှုကို ဖော်ပြနေတာပဲ။

ကားပါကင်ထိုးပြီးနောက် ယာဉ်မောင်းက ရှေ့သို့ အမြန်လျှောက်သွားသည်။

ယဲ့ထျန်းကတော့ တံခါးပေါ်မှ "နင်" စာလုံးကို ကြည့်ရင်း အတွေးတစ်ခု ဝင်လာသဖြင့် ခြေလှမ်းနှေးသွားပြီး အနောက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ယာဉ်မောင်းက သူ့ထံ လျှောက်လာချိန်တွင် ပေါင်ယွိက အနောက်တွင် ကျန်ရစ်နေသော ယဲ့ထျန်းကို အထင်သေးစွာ ကြည့်ပြီး မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။ ကတ်ပြားတစ်ကတ် ထုတ်ပြီး တံခါးစောင့်ကို ပြကာ ဝင်သွားလိုက်သည်။

တံခါးဝ ဝင်ပြီးသည်နှင့် ပေါင်ယွိ ဆက်မသွားဘဲ တံခါးဘေးတွင် မှီရပ်ကာ ယဲ့ထျန်း လျှောက်လာသည်ကို အထင်သေးသော မျက်နှာထားဖြင့် စောင့်ကြည့်နေသည်။

ယဲ့ထျန်း ရောက်လာပြီး ဝင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် တံခါးစောင့်က ချက်ချင်း တားလိုက်သည်။

"Sorry ပါ လူကြီးမင်း... ဒါက သီးသန့်ကလပ်ပါ။ အသင်းဝင်ကတ် ရှိမှ ဝင်ခွင့်ပြုပါတယ်"

"အသင်းဝင်ကတ် ရှိသူနှင့် အတူပါလာမှသာ ဝင်ခွင့်ပြုပါတယ်။"

"ကျေးဇူးပြုပြီး အသင်းဝင်ကတ် ပြပါ၊ ဒါမှမဟုတ် အသင်းဝင်ကတ် ရှိတဲ့ မိတ်ဆွေကို လာကြိုခိုင်းပေးပါ။"

ထိုအချိန်တွင် ယဲ့ထျန်း အရှက်ကွဲသည်ကို မြင်ချင်နေသော ပေါင်ယွိသည် တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ ဟန်လုပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အိုး... Sorry ကွာ၊ ငါ မင်းကို မေ့သွားပြန်ပြီ"

"ဒါပေမဲ့ ငါ့ကတ်က လူခေါ်လို့ရတဲ့ အရေအတွက် ကန့်သတ်ချက် ရှိတယ်။ အခုက တစ်ယောက် ပိုနေတယ်၊ ဒါကြောင့် ငါ မင်းကို ခေါ်လို့ မရတော့ဘူး။ အပြင်မှာပဲ စောင့်နေလိုက်ပါလား"

တကယ်တမ်းတွင် အသင်းဝင်ကတ်၌ လူခေါ်ခွင့် ကန့်သတ်ချက် မရှိပေ။ ယဲ့ထျန်းကို အရှက်ခွဲချင်၍ ပေါင်ယွိ လျှောက်ပြောနေခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

သူ ပြောပြီးသည်နှင့် တံခါးဝမှ ရယ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယဲ့ထျန်း မော့ကြည့်လိုက်ရာ ပေါင်ယွိ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘဲ အထဲဝင်သွားပြီးသား လူများပါ တံခါးဝတွင် စောင့်နေကြပြီး သူ အရှက်ကွဲသည်ကို ကြည့်နေကြကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

ဝူရှောင်ရှောင်လည်း အထဲတွင် ရှိနေပြီး မျက်နှာသေဖြင့် ကြည့်နေသည်။ ပေါင်ယွိက ယဲ့ထျန်းကို ဒုက္ခပေးနေမှန်း သိသော်လည်း သူမ ဝင်မပါလိုပေ။

ယဲ့ထျန်းနှင့် ချန်ဖေးတို့ ပေါင်းပြီး သူမဘဝကို ဝင်စွက်ဖက်ချင်နေသည်ဟု တွေးမိလေလေ ယဲ့ထျန်းကို မုန်းလေလေ ဖြစ်သည်။

ယဲ့ထျန်းကတော့ အေးဆေးပင် ကြည့်နေလိုက်သည်။ ပေါင်ယွိ၏ ကလေးကစားကွက်လေးမှန်း သူ ကောင်းကောင်း သိသည်။

ပေါင်ယွိက မဲ့ပြုံးဖြင့် ဆက်ပြောသည်။ "ဒီလိုနေရာမျိုးက မင်းလို ဆင်းရဲသားကောင်တွေ လာရမယ့်နေရာ မဟုတ်ဘူး။ ဝင်ချင်ရင် ငါ့ကို တောင်းပန်လိုက်။ တောင်းပန်ရင် ငါ ခေါ်သွားပေးမယ်"

"မင်း ငါ့ကို တောင်းပန်ရင် မင်း ဗဟုသုတရအောင် ငါ ခေါ်သွားပေးကောင်း ပေးနိုင်တယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ အပြင်မှာပဲ စောင့်နေလိုက်"

"ဟားဟားဟား..."

သူ ပြောလိုက်သည်နှင့် ဘေးနားရှိ လူများက ဝိုင်းရယ်ကြပြီး လှောင်ပြောင်ကြသည်။

ဝူရှောင်ရှောင် မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။ ပေါင်ယွိ စကားလွန်နေပြီဟု ခံစားမိသော်လည်း ထုတ်မပြဘဲ ငြိမ်နေလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဟယ်ယွိရှင်း သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။

သူမ တံခါးအပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာပြီး ယဲ့ထျန်းဘေးတွင် ရပ်ကာ ပေါင်ယွိကို ပြောလိုက်သည်။ "နင်တို့ လွန်လွန်းနေပြီ"

"ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ လူခေါ်ခွင့် ကန့်သတ်ချက် ရှိတယ်ဆိုရင် ငါ အပြင်ထွက်လိုက်မယ်၊ ဒါဆို ယဲ့ထျန်း ဝင်လို့ရပြီ မဟုတ်လား။"

ဒါကို ကြားတော့ ပေါင်ယွိ အပါအဝင် အားလုံး မျက်နှာပျက်သွားကြသည်။

စနောက်တာက ကိစ္စမရှိပေမယ့် ဒီလို ဗြောင်ဖွင့်ပြောလိုက်တော့ တော်တော် မျက်နှာပျက်စရာ ကောင်းသွားသည်။

ဒါပေမဲ့ စကားက ပြောပြီးသွားပြီ။ အခုမှ စကားပြန်ပြင်ပြီး လူအကန့်အသတ်မရှိ ခေါ်လို့ရပါတယ်လို့ ပြောလိုက်ရင် ပိုပြီး အရှက်ကွဲရလိမ့်မယ်။

မနေ့ညကတည်းက ယဲ့ထျန်းကို နှိမ်ဖို့ ကြိုးစားတိုင်း ပေါင်ယွိကသာ ပြန်ပြီး မျက်နှာပျက်ခဲ့ရသည်။ ဒီတစ်ခါ ဟယ်ယွိရှင်းကပါ ဝင်ရှုပ်ပြန်တော့ ပိုပြီး မျက်နှာပျက်စရာ ဖြစ်လာသည်။

သူ ဒေါသထွက်လာသော်လည်း အရှုံးမပေးလိုပေ။ အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် တိတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။

"ယွိရှင်း... နင် ဘာလုပ်နေတာလဲ"

ပေါင်ယွိ ဒေါသထွက်နေမှန်း သိလိုက်သဖြင့် ကျားမုန်မုန် ပြာပြာသလဲ အော်ဟစ်ပြီး သူမကို ပြန်ဆွဲခေါ်ရန် ကြိုးစားသည်။

ဟယ်ယွိရှင်းက ခေါင်းလွှဲလိုက်ပြီး ကျားမုန်မုန်ကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။

ဒါကို မြင်တော့ ကျားမုန်မုန်က ယဲ့ထျန်းဘက် လှည့်ပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။ "ယဲ့ထျန်း... နင် ယောကျာ်းဆိုရင် ကိုယ့်ဘာသာ ဝင်နိုင်အောင် ကြိုးစားလေ။ မိန်းကလေးတစ်ယောက် အပြင်ထွက်လာမှ နင်ဝင်လို့ရမယ် ဆိုတာ ဘာစွမ်းရည်မို့လို့လဲ"

ယဲ့ထျန်း ဟယ်ယွိရှင်းကို ကျေးဇူးတင်မိသည်။ ဝူရှောင်ရှောင်နှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် မိုးနှင့်မြေလို ကွာခြားသည်။

ခဏ စဉ်းစားပြီးနောက် ယဲ့ထျန်းက ကျားမုန်မုန်ကို လျစ်လျူရှုကာ ရယ်မောပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မပူပါနဲ့၊ ငါ ဝင်ဖို့အတွက် မိန်းကလေး တစ်ယောက်ကို အသုံးချမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ယဲ့ထျန်းက မျက်နှာမပျက်အောင် ပြောနေသည်ဟု ထင်ပြီး ဟယ်ယွိရှင်းက "ဒါဆို ငါတို့ မဝင်တော့ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး... ငါတို့ ဝင်ရမယ်။ ပြီးတော့ အတူတူ ဝင်ကြမယ်"

ယဲ့ထျန်း ပြုံးလိုက်သည်။

"ဟ... မိန်းကလေးကို အားမကိုးပါဘူး ဆို"

ကျားမုန်မုန်က သရော်လိုက်သည်။ ယဲ့ထျန်းက စကားပြန်ပြင်ပြီး ဟယ်ယွိရှင်းကို အားကိုးကာ ဝင်ချင်နေသည်ဟု သူမ ထင်နေသည်။

"ဟွန်း... ငါကတော့ သူတို့ကို ခေါ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ ဘယ်လို ဝင်မလဲ ဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့"

ယဲ့ထျန်းကို နှိမ်ဖို့ ကြိုးစားတိုင်း ရှုံးနိမ့်ပြီး အနှိမ်ခံရသလို ဖြစ်နေသဖြင့် ပေါင်ယွိ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ဟန်ဆောင်နေတာတွေကို စွန့်လွှတ်လိုက်တော့သည်။

"မလိုပါဘူး... ငါတို့ဘာသာ ဝင်လို့ရပါတယ်"

ယဲ့ထျန်းက အိတ်ကပ်ထဲမှ ရွှေရောင်နက်မှောင်သော ကတ်ပြားတစ်ခုကို ထုတ်ပြီး တံခါးစောင့်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ဒီကတ်ပြားက သုံးလို့ရမလား မသိဘူး"

ဒီကတ်ပြားက နင်အောက်ရွှဲကို ကယ်ခဲ့တုန်းက သူမ ပေးခဲ့သော ကတ်ပြား ဖြစ်သည်။

လုံခြုံရေးက ယဲ့ထျန်း၏ ကတ်ပြားကို ယူကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာထား တင်းမာသွားပြီး အံ့သြသော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် တံခါးစောင့်က လေးလေးစားစား ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ ကတ်ပြားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ကာ ခေါင်းပေါ် မြှောက်ထားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကြိုဆိုပါတယ် ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်ကြီး။ စောစောက ရိုင်းပြမိတာ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ"

"ကြိုဆိုပါတယ် ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်ကြီး"

တံခါးစောင့် ဦးညွှတ်လိုက်သည်နှင့် ကျန်ရှိသော အနက်ရောင် ဝတ်စုံနှင့် တံခါးစောင့် ၁၅ ယောက်လည်း ပြိုင်တူ ဦးညွှတ်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

ဒီတစ်ခါ အရှိန်အဝါက ကြီးမားပြီး ခမ်းနားထည်ဝါလှသည်။

ယဲ့ထျန်း အရှက်ကွဲသည်ကို ကြည့်ချင်နေသူ အားလုံး မှင်သက်သွားကြသည်။ အထူးသဖြင့် ပေါင်ယွိဆိုလျှင် မယုံကြည်နိုင်သော မျက်နှာထား ဖြစ်နေသည်။ ပါးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ခံလိုက်ရသလို ပူထူသွားသည်။

စကားဆုံးရုံ ရှိသေးတယ်၊ ပါးရိုက်ခံလိုက်ရပြီ။ ဘယ်လိုလုပ် မနာဘဲ နေမလဲ။

ယဲ့ထျန်းက သူ့ကို တောင်းပန်ပြီး ခေါ်သွားပေးဖို့ ပြောမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေတာလေ။

ပေါင်ယွိ အမြင်တွင် ယဲ့ထျန်းက သူ့နောက်လိုက်လာလောက်အောင် အရှက်မရှိတဲ့ကောင်မို့ သူ့ကို တောင်းပန်ဖို့လည်း ဝန်လေးမှာ မဟုတ်ဘူးဟု တွေးထားခဲ့သည်။

အရင်တုန်းက ယဲ့ထျန်းကို မနိုင်ခဲ့ပေမယ့် ဒီတစ်ခါတော့ သေချာပေါက် အရှက်ခွဲနိုင်တော့မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။

ဒါပေမဲ့ အားလုံး အံ့သြသွားအောင်ပင် ယဲ့ထျန်းက တောင်းပန်ဖို့ နေနေသာသာ ကတ်ပြားတစ်ကတ် ထုတ်ပြပြီး ကိုယ့်ဘာသာ ဝင်လာနိုင်ခဲ့သည်။

ပေါင်ယွိကို ပိုပြီး အရှက်ရစေတာက သူ ကတ်ထုတ်ပြတုန်းက လုံခြုံရေးတွေက ဘာမှ မထူးခြားသလိုပဲ လက်ကာပြပြီး ဝင်ခိုင်းလိုက်တာ။

ဒါပေမဲ့ ယဲ့ထျန်း ကတ်ထုတ်ပြလိုက်တော့ လုံခြုံရေးတွေရဲ့ တုံ့ပြန်ပုံက မိုးနဲ့မြေလို ကွာခြားနေတာကို မျက်စိမကန်းတဲ့သူတိုင်း မြင်နေရသည်။

ရှင်းနေတာကတော့ ယဲ့ထျန်းရဲ့ ကတ်က သူ့ကတ်ထက် အဆင့်အများကြီး မြင့်နေပြီး ယှဉ်လို့တောင် မရနိုင်တဲ့ အနေအထား ဖြစ်နေခြင်းပင်။

ဧကရာဇ်နဂါး ကလပ်တွင် အသင်းဝင်ကတ် သုံးမျိုး ရှိသည်။ ပုံမှန် အသင်းဝင်ကတ်၊ ပရီမီယံ အသင်းဝင်ကတ်နှင့် VIP ကတ် တို့ ဖြစ်သည်။

ပထမ နှစ်မျိုးက ရဖို့ လွယ်ကူသည်။ အဆင့်အတန်းနှင့် ပိုင်ဆိုင်မှု တစ်ခုခု ရှိရုံဖြင့် ရနိုင်သည်။ ကွာခြားချက်က ပိုင်ဆိုင်မှု ပမာဏအပေါ်မှာပဲ မူတည်သည်။

ဒါပေမဲ့ သာမန်လူတွေတော့ မတတ်နိုင်ဘူး။ ကတ်ကြေး သက်သက်တင် ယွမ် တစ်သိန်း ရှိပြီး လူအများစု လက်လှမ်းမမီနိုင်သော ဈေးနှုန်း ဖြစ်သည်။

တတိယအမျိုးအစားက VIP ကတ် ဖြစ်ပြီး တကယ့်ကို ဂုဏ်သိက္ခာ ကြီးမားသည်။ သာမန်လူတစ်ယောက် ပိုင်ဆိုင်မှု သန်းရာချီ ရှိရင်တောင် ဒီကတ်ကို အလွယ်တကူ မရနိုင်ပေ။

ဒီကတ်က လျှောက်လို့ရတာ မဟုတ်ဘူး။ ဧကရာဇ်နဂါး ကလပ် ပိုင်ရှင်က လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးမှ ရတာမို့လို့ VIP ကတ် လို့ ခေါ်တာ။

ယဲ့ထျန်းက တံခါးပေါ်က "နင်" စာလုံးကို မြင်မှ ဒါ နင်မိသားစု ပိုင်တာလို့ သိလိုက်ပြီး နင်အောက်ရွှဲ ပေးထားတဲ့ VIP ကတ်ကို သတိရသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

စမ်းကြည့်လိုက်တာ၊ အလုပ်ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ ပေါင်ယွိအတွက်တော့ ပါးရိုက်ခံလိုက်ရသလို ဖြစ်သွားတာပေါ့။