အခြားတစ်ဖက်တွင်...

ယဲ့ထျန်းနှင့် နင်အောက်ရွှဲတို့သည် လင်းတုန်း မောင်းနှင်သော ကားပေါ် တက်လိုက်ကြသည်။ ပြီးခဲ့တဲ့ အကြိမ်က စီးခဲ့သော ကားလောက် ဈေးမကြီးသော်လည်း ထန်လုံ မော်ဒယ်ဟောင်း ကားတစ်စီး ဖြစ်သည်။

သို့သော် နံပါတ်ပြားက အင်ပါယာစစ်တပ်၏ နံပါတ်ပြား ဖြစ်နေပြီး ရှေ့မှန်တွင် ကပ်ထားသော စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ခွင့်ပြုမိန့်က ပြီးခဲ့သော ကားထက် အရှိန်အဝါ ကြီးမားကြောင်း ပြသနေသည်။

ယဲ့ထျန်းဘေးတွင် ထိုင်နေသော နင်အောက်ရွှဲက ပြောလိုက်သည်။ "စီနီယာယဲ့... ကျွန်မတို့ မိသားစုနဲ့ အဘိုးကော် မိသားစုရဲ့ ဇာစ်မြစ်ကို ရိပ်မိလောက်ပြီ ထင်ပါတယ်"

ယဲ့ထျန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အဘိုးကော်၏ ဇာစ်မြစ်နှင့် နင်အောက်ရွှဲ၏ အဆင့်အတန်းကို သူ နားလည်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ကော်မိသားစုနှင့် နင်မိသားစု နှစ်ခုစလုံးသည် ဟိုင်ရှီးပြည်နယ်၏ ထင်ရှားသော ၁၃ မိသားစုထဲတွင် ပါဝင်ကြပြီး ရှန်ဟယ် မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို ဦးစီးသော မိသားစုများလည်း ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့၏ ဩဇာအာဏာသည် ဟိုင်ရှီးပြည်နယ် တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့နေသည်။

အခြားပြည်နယ်များနှင့် မတူဘဲ ဟိုင်ရှီးပြည်နယ်သည် အင်ပါယာတောင်ပိုင်းတွင် တည်ရှိပြီး ဆွေမျိုးစု အင်အားကြီးမားသော ဒေသဖြစ်သည်။ အင်ပါယာ၏ အာဏာစက်ပင်လျှင် သူတို့အပေါ် များစွာ သက်ရောက်မှု မရှိပေ။

ထို့ကြောင့် ဤနေရာတွင် အင်အားကြီးသော ဆွေမျိုးစုများက အမြဲတမ်း ကြီးစိုးခဲ့ကြသည်။ အထင်ရှားဆုံးမှာ ဟိုင်ရှီး ၁၃ မိသားစု ဖြစ်ပြီး နိုင်ငံရေး၊ စီးပွားရေးနှင့် စစ်ရေး ကဏ္ဍအားလုံးတွင် ဩဇာလွှမ်းမိုးထားကြသည်။

ဒီလို အင်အားကြီးသော နောက်ခံမျိုး ရှိနေမှတော့ ကျိုးထျန်းရွှယ်က မိသားစု နှစ်ခု နာမည် ကြားလိုက်တာနဲ့ သေလောက်အောင် ကြောက်သွားတာ မဆန်းပါဘူး။ သူတို့က ကျိုးထျန်းရွှယ်ရဲ့ အသက်ကို ဆုံးဖြတ်နိုင်တဲ့ အာဏာ ရှိတာကိုး။

ဒါပေမဲ့ ကျိုးထျန်းရွှယ်က ကော်မိသားစုနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိပုံရတယ်။

ကော်ဇီယို ပြောပြဖူးတာတော့ အဘိုးကော်က အရှေ့တောင်အာရှ ကာကွယ်ရေး စစ်ပွဲမှာ ပါဝင်ခဲ့ဖူးတဲ့ နိုင်ငံတော် သူရဲကောင်း စစ်သည်တော် တစ်ယောက်ဆို။ ကျိုးထျန်းရွှယ်လို လူမျိုးနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ပတ်သက်နေရတာလဲ။

ကျိုးထျန်းရွှယ်က ရှန်ဟယ် မဟာမိတ်အဖွဲ့ဝင် ဖြစ်နေဦးတော့၊ ကျန်းလင်းမြို့က လူကြီးလူကောင်း တစ်ယောက် အဆင့်ပဲ ရှိတာ။ အဘိုးကော်နဲ့ ပတ်သက်စရာ အကြောင်း မရှိပါဘူး။

တွေးရင်းနှင့် ယဲ့ထျန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

နင်အောက်ရွှဲက ယဲ့ထျန်း၏ သံသယကို ရိပ်မိသဖြင့် အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။ "စီနီယာယဲ့... ဒီလိုပါ၊ အဘိုးကော်မှာ သားလေးယောက်နဲ့ သမီးတစ်ယောက် ရှိတယ်။ ငယ်ငယ်က ဆုံးသွားတဲ့ သူတွေကို ထည့်မတွက်ဘူးပေါ့"

"အကြီးဆုံးဦးလေးက အလားအလာ အရှိဆုံးပဲ။ အခု အစိုးရအဖွဲ့ဝင် ဖြစ်ဖို့ လျာထားခြင်း ခံရတဲ့အပြင် အခွန်ဝန်ကြီးဌာန၊ ကျန်းမာရေး ဦးစီးဌာနရဲ့ ညွှန်ကြားရေးမှူး လုပ်နေတယ်"

"ဒုတိယဦးလေးက စစ်ထဲဝင်သွားပြီး အခု အင်ပါယာ တောင်ပိုင်း စစ်ဒေသ၊ အင်ပါယာ ရဲရင့်တပ်ဖွဲ့မှာ ဗိုလ်မှူးကြီး အဆင့်နဲ့ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတယ်။ မဆိုးဘူးပေါ့"

"ဒါပေမဲ့ တတိယဦးလေးကတော့ ဘာမှ သုံးစားမရဘူး။ ဘာမှလည်း အောင်မြင်အောင် မလုပ်နိုင်ဘဲ ကုမ္ပဏီတစ်ခု ဖွင့်ထားတယ်။ အဘိုးနဲ့ အကြီးဆုံးဦးလေးရဲ့ နာမည်ကို သုံးပြီး လူတွေကို လိမ်လည်လှည့်ဖြားနေတာ"

ကျန်းလင်းမြို့ အနီးတစ်ဝိုက်က မြို့တွေက အဘိုးနဲ့ ဦးလေးကို မျက်နှာထောက်ပြီး သူ့ကို လေးစားကြတာ။ ဒါကြောင့် သူက လူရာဝင်နေတာ။ ကျိုးထျန်းရွှယ်က သူ့လက်အောက်ငယ်သားတွေထဲက တစ်ယောက်လေ။

ပြောရင်းနှင့် နင်အောက်ရွှဲ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ အဘိုးကော်၏ တတိယသားကို မနှစ်မြို့ကြောင်း သိသာနေသည်။ ဒီလူက လူကောင်း မဟုတ်မှန်း ပေါ်လွင်နေသည်။

ယဲ့ထျန်း ခေါင်းညိတ် နားလည်လိုက်ပြီး ဘာမှ ထပ်မမေးတော့။

မကြာမီ ကားသည် အပြာရောင် အုတ်ချပ်များ၊ အစိမ်းရောင် ကြွပ်ပြားများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ခြံဝင်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

"ဒါက ဟိုင်ရှီး စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ဆေးရုံပါ။ ဗိုလ်မှူးကြီး အဆင့်နဲ့အထက် အရာရှိကြီးတွေကိုပဲ လက်ခံတာ။ အဘိုးကော်က ကျန်းမာရေး မကောင်းလို့ ဒီမှာပဲ အနေများတယ်"

လင်းတုန်း ကားသွားရပ်နေစဉ် နင်အောက်ရွှဲက ယဲ့ထျန်းကို ဦးဆောင်ခေါ်သွားပြီး လမ်းလျှောက်ရင်း ရှင်းပြနေသည်။

တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သော လမ်းမပေါ်တွင် သွားလာနေသူ အများစုမှာ ဆံပင်ဖြူနေသော သက်ကြီးရွယ်အိုများ ဖြစ်ကြပြီး သူတို့နောက်တွင် အဖြူရောင် ဝတ်စုံနှင့် ပြုစုစောင့်ရှောက်သူများ လိုက်ပါနေကြသည်။

ဆံပင်ဖြူနေကြသော်လည်း ထိုအဘိုးအိုများထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါက သာမန်မဟုတ်ကြောင်း၊ တစ်ချိန်တုန်းက ရာထူးကြီးကြီး ရယူခဲ့ဖူးသူများ ဖြစ်ကြောင်း သိသာစေသည်။

အခုတော့ အိုမင်းမစွမ်း ဖြစ်နေကြပြီး လက်ကျန်ဘဝကို ဒီဆေးရုံမှာ ကုန်ဆုံးနေကြရရှာသည်။

"ဒီနေရာလေး ကောင်းသားပဲ၊ အနားယူဖို့ ကွက်တိပဲ" ယဲ့ထျန်း ပြောလိုက်သည်။

နင်အောက်ရွှဲ ရယ်မောလိုက်ပြီး "ဟုတ်တယ်... စစ်ဘက်က လူတွေက နေရာရွေး တော်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

မကြာမီ အဘိုးကော်၏ နေအိမ်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

သူတို့ရောက်သွားချိန်တွင် အဘိုးကော်က စာရေးစုတ်တံဖြင့် စာရေးလေ့ကျင့်နေပြီး ကော်ဇီယိုက ဘေးမှ မင်သွေးပေးနေသည်။

သူတို့နှစ်ယောက် ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကော်ဇီယို လက်ထဲမှ မင်တုံးကို ချလိုက်ပြီး နင်အောက်ရွှဲကို သွားရောက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

မိန်းကလေးနှစ်ယောက် အနောက်ဘက်သို့ လိုက်သွားပြီး တီးတိုး ပြောဆိုနေကြသည်။ ဘာပြောနေမှန်း မသိရသော်လည်း သူတို့အကြည့်များက ယဲ့ထျန်းဆီ ရောက်နေသဖြင့် ယဲ့ထျန်းအကြောင်း ပြောနေမှန်း သိသာသည်။

ယဲ့ထျန်း ဂရုမစိုက်ဘဲ ရှေ့တိုးကာ အဘိုးကော်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အဘိုးကော်၏ လက်ရေးက တော်တော်ကောင်းမွန်ပြီး ရေးသားထားသော စာလုံးများတွင် အားကောင်းသော အရှိန်အဝါ ပါဝင်နေသည်။

အဘိုးကော် စုတ်တံကို ချလိုက်ပြီး ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။ "ဆရာယဲ့က လက်ရေးပညာကိုလည်း နားလည်တာလား"

"နားမလည်ပါဘူးဗျာ... ကျွန်တော်က ဒါတွေကို ဘာမှ မသိပါဘူး" ယဲ့ထျန်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ဒီစာလုံးတွေထဲမှာ အရှိန်အဝါ တစ်ခုခု ရှိနေတယ်၊ သာမန် မဟုတ်တာတော့ သေချာတယ်"

ဘေးနားရှိ နင်အောက်ရွှဲက မကျေမနပ် ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ဟေ့... အဘိုးကော်၊ ကျွန်မလည်း လက်ရေးပညာ နားလည်တာပဲ၊ ဘာလို့ ကျွန်မကို မမေးတာလဲ"

"မင်းကို မေးရမယ် ဟုတ်လား။ တော်ပါ... မင်းရဲ့ မပြည့်တပြည့် ဗဟုသုတက ဆရာယဲ့ရဲ့ သုံးသပ်ချက်လောက် မမှန်ပါဘူး"

အဘိုးကော် ခေါင်းခါပြီး ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။

ဒါကို ကြည့်ရင် သူတို့နှစ်မိသားစု ဘယ်လောက် ရင်းနှီးလဲ ဆိုတာ သိသာသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း နင်အောက်ရွှဲက စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုး ပြောလိုက်သည်။ "စီနီယာယဲ့သာ မရှိရင် အဘိုးရဲ့ မုတ်ဆိတ်မွေးတွေကို အကုန် ဆွဲနှုတ်ပစ်လိုက်ပြီ"

အဘိုးကော် မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့မုတ်ဆိတ်မွေးများကို လက်ဖြင့် အမြန် ကာလိုက်သည်။ နင်အောက်ရွှဲက ဒီလိုမျိုး ခဏခဏ လုပ်ဖူးပုံရသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကော်ဇီယိုက ဘေးမှ ဝင်မေးလိုက်သည်။ "ဒါနဲ့... ဆရာယဲ့က အဘိုးရဲ့ ရောဂါကို ကုပေးမယ် ဆို၊ ဘာလို့ ငွေအပ်တွေ ဘာတွေ မပါလာတာလဲ"

ဘာကြောင့်မှန်း မသိ၊ ပြီးခဲ့တဲ့ အကြိမ်ကတည်းက သူမ ယဲ့ထျန်းကို မကြည့်ချင်မမြင်ချင် ဖြစ်နေပြီး အခက်တွေ့အောင် လုပ်ဖို့ အမြဲ ကြံစည်နေသည်။

"မလိုပါဘူး" ယဲ့ထျန်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "စာရွက်နဲ့ ဘောပင်လေး ရှိရင် ပေးပါလား"

"နောက်နေတာလား။ စာရွက်နဲ့ ဘောပင်က အဘိုးရောဂါကို ကုပေးနိုင်လို့လား" ကော်ဇီယိုက သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"တခြားလူတွေ မလုပ်နိုင်တာကို ငါ လုပ်နိုင်တယ်"

ယဲ့ထျန်း ယုံကြည်မှုရှိရှိ ပြုံးပြလိုက်ရာ ကော်ဇီယို စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။

"တင်း... ဟိတ်ဟန်ထုတ်ခြင်း အောင်မြင်ပါသည်။ အမှတ် ၂၀ တိုးလာပါသည်"

ထိုအချိန်တွင် နင်အောက်ရွှဲ သတိဝင်လာပြီး ဘေးနားမှ စာရွက်နှင့် ဘောပင်ကို ယူကာ ယဲ့ထျန်းကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ယဲ့ထျန်း စာရွက်နှင့် ဘောပင်ကို ယူလိုက်ပြီး ခဏတာ ငြိမ်သက်နေကာ စာရွက်ပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ ရေးချလိုက်သည်။

သုံးယောက်သား နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေပြီး ယဲ့ထျန်းဘေးတွင် ဝိုင်းကြည့်နေကြသည်။ စာရွက်ပေါ် စာရေးရုံနဲ့ အဘိုးကော်ရဲ့ ရောဂါကို တကယ် ကုနိုင်မှာတဲ့လား။

ခဏ ကြည့်ပြီးနောက် ကော်ဇီယိုမှလွဲ၍ နင်အောက်ရွှဲနှင့် အဘိုးကော်တို့၏ မျက်နှာတွင် အံ့သြမှုများ ပေါ်လာပြီး ယဲ့ထျန်းကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် နင်အောက်ရွှဲ ကိုယ်ကို လှည့်လိုက်ပြီး ယဲ့ထျန်းကို ကျောပေးလိုက်သည်။

နင်အောက်ရွှဲ အလိုက်တသိ လှည့်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ အဘိုးကော် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "အောက်ရွှဲ... အဲ့လို လုပ်စရာ မလိုပါဘူး။ ငါတို့နှစ်မိသားစု ကျင့်ကြံတာချင်း မတူဘူး၊ မင်း ကြည့်လို့ ရပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဒါကို ကြားတော့ နင်အောက်ရွှဲ ပြန်လှည့်လာပြီး အဘိုးကော်ကို ကျေးဇူးတင်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ယဲ့ထျန်းက အသည်းအသန် ရေးနေဆဲ။ ကော်ဇီယိုကတော့ လုံးဝ နားမလည်ဘဲ "အဘိုး... မမနင်... ဘာလုပ်နေကြတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

အဘိုးကော် ပြန်မဖြေဘဲ နင်အောက်ရွှဲက ပြောလိုက်သည်။ "ဇီယို... စီနီယာယဲ့ ရေးနေတာကို သေချာ ကြည့်စမ်း"

ကော်ဇီယို သေချာ ကြည့်လိုက်သည်။ အစပထမတော့ ပုံမှန်ဟု ထင်ရသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် မျက်နှာထား ပြောင်းလဲလာသည်။ ကြည့်လေ အံ့သြလေ ဖြစ်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။

"ဒါ... ဒါက သမီးတို့ မိသားစုရဲ့ ကျင့်စဉ် မဟုတ်လား" ကော်ဇီယို အံ့သြတကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး... သမီး ကျင့်နေတာနဲ့ မတူဘူး။ ဘယ်နား မတူလဲတော့ သေချာ မပြောတတ်ဘူး"

ထိုအချိန်တွင် ယဲ့ထျန်း ဘောပင်ကို ချလိုက်ပြီး ပြီးသွားသော စာရွက်ကို အဘိုးကော်အား ကမ်းပေးကာ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ နားလည်နိုင်စွမ်းက နိမ့်ပါးနေသေးတော့ သဘာဝကျကျ မမြင်နိုင်သေးတာပေါ့"

ကော်ဇီယို ချက်ချင်း မျက်စောင်းထိုးပြီး မကျေမနပ် ဖြစ်ကြောင်း ပြသလိုက်သည်။

အဘိုးကော် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် စာရွက်ကို ယူလိုက်ပြီး သေချာ ပြန်ဖတ်လိုက်သည်။ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး အချိန်ကြာမြင့်စွာ စဉ်းစားပြီးမှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

စာရွက်များကို ဂရုတစိုက် သိမ်းဆည်းပြီးနောက် ယဲ့ထျန်းကို ခါးကိုင်း ဦးညွှတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာ့ရဲ့ ကျေးဇူးကြီးမားလှပါတယ်။ ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါဘူး"

"ရပါတယ်... အဘိုးကော်က နိုင်ငံတော်ကို ကာကွယ်ပေးရင်းနဲ့ ဒီဒဏ်ရာတွေ၊ ရောဂါတွေ ရလာတာပဲ"

"ကျွန်တော် တွေ့ကြုံရမှတော့ လက်ပိုက်ကြည့်မနေနိုင်ပါဘူး" ယဲ့ထျန်းက ဦးညွှတ်မှုကို အေးဆေးစွာ လက်ခံပြီး လေးနက်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ကော်ဇီယိုက အဘိုးကော်ကို အမြန် တွဲထူလိုက်သည်။ "အဘိုး... ဘာလို့ အကြောင်းမရှိဘဲ သူ့ကို ဒီလောက် ဦးညွှတ်နေရတာလဲ"

ပြောရင်းနှင့် ယဲ့ထျန်းကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ လူကြီးသူမကို ဦးညွှတ်ခိုင်းရကောင်းလား ဆိုပြီး အပြစ်တင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယဲ့ထျန်း ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်မိသည်။ ဒီကောင်မလေး စိတ်ပြောင်းမြန်လိုက်တာ။ အဘိုးရောဂါ ကုပေးမယ် ပြောတုန်းကတော့ ကောင်းနေပြီး အခုကျတော့ ရစ်ပြန်ပြီ။

ဦးညွှတ်ပြီးနောက် အဘိုးကော် စိတ်အခြေအနေ ကောင်းမွန်နေသည်။ နင်အောက်ရွှဲကို ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အောက်ရွှဲ... မင်းပဲ ဇီယိုကို ရှင်းပြလိုက်ပါ"

နင်အောက်ရွှဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍ အသံများ တုန်ရီနေသည်။ "ဇီယို... စီနီယာယဲ့က နင်တို့ မိသားစု ကျင့်စဉ်ရဲ့ အားနည်းချက်တွေကို ပြင်ပေးလိုက်တာ။ ကျင့်စဉ်ကို ပြင်ပြီးပြီ ဆိုတော့ အဘိုးကော်ရဲ့ ရောဂါ ပျောက်ကင်းသွားမှာ သေချာတယ်"

"ဟင်... တကယ်လား" ကော်ဇီယို အံ့သြသွားပြီး အဘိုးကော်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ အဘိုးကော် ခေါင်းညိတ်ပြသည်ကို တွေ့သောအခါ ပို၍ အံ့သြသွားသည်။

ယဲ့ထျန်းက ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "အဘိုးကော်ရဲ့ ဒဏ်ရာက အဓိက အချက် နှစ်ချက်ကြောင့် ဖြစ်တာ။ ပထမအချက်က အတွင်းအားကို အတင်းအကျပ် ထုတ်သုံးလိုက်လို့ မူလရင်းမြစ် ထိခိုက်သွားပြီး ပြန်ကောင်းဖို့ ခက်ခဲသွားတာ"

"ဒုတိယအချက်က ကျင့်စဉ် ကိုယ်တိုင်မှာ အားနည်းချက် ရှိနေတာ။ တစ်ခါ ကျင့်လိုက်တိုင်း ထိခိုက်မှုက နည်းပေမယ့် ကြာလာတော့ စုပုံလာပြီး ရောဂါ ဖြစ်လာတာ"

"အာ... ဒါဆို သမီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ပြဿနာ ရှိနေတာပေါ့" ကော်ဇီယို၏ လှပသော မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။

"သီအိုရီအရ ပြောရရင်တော့ ဟုတ်တာပေါ့" ယဲ့ထျန်း ပခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။ "အဓိက ကတော့ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် နိမ့်နေသေးလို့ ဒီပြဿနာ မကြုံရသေးတာ"

သူ့စကားကြောင့် ကော်ဇီယို မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။ သူမ အားနည်းလို့ ကံကောင်းသွားတယ် ဆိုတဲ့ သဘောပေါ့။

အဘိုးကော် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဆရာယဲ့ ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ဒီကျင့်စဉ်ကို စရတုန်းက လူကြီးတွေ ပြောပြဖူးတယ်။ အားနည်းချက် ရှိတယ်ဆိုတာ"

"အဲ့ဒီတုန်းက ကျင့်စရာ သိုင်းစာအုပ် ရတာကိုက ကံကောင်းနေပြီမို့ ဘယ်သူမှ အားနည်းချက် ရှိမရှိ ဂရုမစိုက်ကြဘူး"

"ငါ ဘယ်သူ့ကိုမှ မသင်ပေးခဲ့ဘူး။ ဇီယိုသာ အတင်းမပူဆာရင် ဒီအားနည်းချက်ရှိတဲ့ ကျင့်စဉ်ကို မြေကြီးထဲထိ ယူသွားဖို့ စိတ်ကူးထားတာ"

"သူ ဘာရေးပေးလိုက်တာလဲ" ကော်ဇီယို နားမလည်စွာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ မိသားစု ရိုးရာ သိုင်းပညာအပေါ် အခြေခံပြီး ပြင်ဆင်မွမ်းမံထားတဲ့ ဗားရှင်းပေါ့။ အားနည်းချက် မရှိတော့တဲ့ ဗားရှင်းပေါ့" ယဲ့ထျန်း ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အားနည်းချက် မရှိတော့ရုံတင် မကဘူး။ အရင် ကျင့်စဉ်ထက် အဆင့်အများကြီး မြင့်သွားတယ်။ ဆရာယဲ့က တကယ့် သိုင်းပညာရှင်ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်နဲ့ ထိုက်တန်ပါတယ်။ သိုင်းပညာ ဗဟုသုတက တကယ်ကို အံ့သြစရာ ကောင်းပြီး လေးစားဖို့ ကောင်းတယ်" အဘိုးကော်က ချီးကျူးလိုက်သည်။

ဒီကျင့်စဉ်က ကော်မိသားစုမှာ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ၊ ရာစုနှစ်နဲ့ချီပြီး လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့တာ။ ဘယ်သူမှ အားနည်းချက်ကို မပြင်နိုင်ခဲ့ကြဘူး။

ဒါပေမဲ့ ယဲ့ထျန်းက ရက်အနည်းငယ်အတွင်း အားနည်းချက်ကို ပြင်ဆင်ပေးနိုင်ရုံမက မူရင်းထက် အဆပေါင်းများစွာ ကောင်းမွန်အောင် လုပ်ပေးလိုက်သည်။

ဒီလို စွမ်းရည်မျိုးက ကြောက်စရာ ကောင်းလွန်းသည်။

ဘေးနားရှိ နင်အောက်ရွှဲက အားကျစွာ ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်... စီနီယာယဲ့ရဲ့ အင်အားက အံ့သြစရာ ကောင်းသလို သိုင်းပညာ ဗဟုသုတက ပိုပြီး အံ့သြစရာ ကောင်းတယ်။ တကယ့်ကို အံ့မခန်းပါပဲ"

"ဒါပေမဲ့ အဘိုး သူ့ကို ကျင့်စဉ်စာအုပ် ပေးလိုက်တာ သမီး မမှတ်မိပါဘူး။ သူ ဘယ်လိုလုပ် ပြင်ဆင်လိုက်တာလဲ"

ကော်ဇီယို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ ယဲ့ထျန်း ဘယ်လို လုပ်လိုက်မှန်း စဉ်းစားမရ။

နင်အောက်ရွှဲက လေးစားအားကျသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါကြောင့် သူ့ကို သိုင်းပညာရှင်လို့ ခေါ်ကြတာပေါ့။ ဒါက သူ့ရဲ့ ထူးခြားချက်ပဲ"

"ဟုတ်တယ်... ဆရာယဲ့က မင်း ကျင့်ကြံနေတာကို တစ်ချက်နှစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ ကျင့်စဉ်နဲ့ လမ်းကြောင်းကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားတာ"

"ဆရာတစ်ဆူ ဆိုတာ ကိုယ်ပိုင် သိုင်းပညာဂိုဏ်း တည်ထောင်ပြီး ဆရာသခင် ဖြစ်လာတဲ့သူမျိုးကို ခေါ်တာ" အဘိုးကော် သက်ပြင်းချပြီး လေးစားစွာ ပြောလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက် ယဲ့ထျန်းကို လေးစားအားကျသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။