ရှုချင်း ခေါင်းညိတ်ပြီး လျူယိုဖူကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဖက်တီးက ပခုံးတွန့်ပြီး "အလှပဂေးကို ကယ်ချင်ရင် မင်းပဲ တက်သွားလိုက်တော့။ ငါကတော့ အောက်မှာပဲ စောင့်နေမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။ သူ့လို ခန္ဓာကိုယ်မျိုးနှင့် အတက်အဆင်း လုပ်ရသည်မှာ တော်တော် ပင်ပန်းမည် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူက လိုက်ကြည့်ရုံ သက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး ပါဝင်ပတ်သက်စရာ မလိုပေ။

ဖန်ကျွမ်းက ရှုချင်းကို ဓာတ်လှေကားထဲ ဆွဲခေါ်သွားပြီး အပေါ်တက်ရင်း ကောကျာ၏ အခြေအနေကို အတိုချုပ် ပြောပြလိုက်သည်။ သူဌေးတစ်ယောက်လောက် ရှာချင်နေသော ကောကျာသည် ကျန်းချန်ကို စီးပွားရေး လာလုပ်သော ဟောင်ကောင် သူဌေးတစ်ဦးနှင့် ငြိစွန်းခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုလူက ပရော်ဖက်ရှင်နယ် လိမ်လည်သူ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ရိုးအသော ကောကျာခမျာ စုဆောင်းငွေများ အကုန်ပါသွားရုံသာမက ကာလသားရောဂါပါ ကူးစက်ခံလိုက်ရသည်။ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သတ်သေရန် ကြံစည်တော့သည်။

ဆင်းရဲခြင်းကို လှောင်ပြောင်ပြီး ပြည့်တန်ဆာလုပ်ခြင်းကို မလှောင်ပြောင်သော ဤခေတ်ကြီးတွင် ရုပ်ဝတ္ထု စည်းစိမ်ခံစားမှုနှင့် ဆန္ဒများသည် လူများကို လမ်းမှားရောက်စေတတ်သည်။ ဆင်းရဲသော မိသားစုမှ လာသော်လည်း အဆင့်မြင့်သော ဘဝကို မက်မောသည့် ကောလိပ်ကျောင်းသူ တချို့သည် သူဌေးယူရန် (သို့မဟုတ်) သူဌေးမယားငယ် လုပ်ရန် စိတ်ကူးရှိတတ်ကြသည်။ တက္ကသိုလ်တက်ခါနီး ကျောင်းသူလေးများအတွက် ဖြတ်လမ်းနည်းဖြင့် ချမ်းသာချင်ခြင်းသည် တွန်းလှန်ရန် ခက်ခဲသော မက်လုံးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ ပညာအရည်အချင်းနှင့် နုပျိုသော ခန္ဓာကိုယ်များသည် အောင်မြင်သည်ဟု ဆိုသော အမျိုးသားများကို ဆွဲဆောင်နိုင်လေ့ရှိသည်။ အဓိကအားဖြင့် အမျိုးသားများ၏ စိတ်ထဲရှိ သိမ်းပိုက်လိုစိတ်ကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကောကျာသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်ဟု ထင်မှတ်နေသော မိန်းကလေးမျိုး ဖြစ်သည်။ သို့သော် လိုချင်တာ ရဖို့ စိတ်လောလွန်းခြင်းက အမြတ်ထက် အရှုံးကိုသာ ဖြစ်စေတတ်သည်။ ဒီတစ်ခါတော့ သူမ အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးလိုက်ရပြီး အရှက်နှင့် ဒေါသကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေရန်ပင် စဉ်းစားမိတော့သည်။

ဓာတ်လှေကားသည် ၁၉ ထပ်အထိသာ ရောက်သဖြင့် ကျန်တစ်ထပ်ကို လှေကားဖြင့် တက်ရသည်။ ရှုချင်းနှင့် ဖန်ကျွမ်း ခေါင်မိုးထပ်သို့ ရောက်သွားသောအခါ လူအတော်များများ ရောက်နှင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ လူတချို့က ကောကျာကို အန္တရာယ်ရှိသော နေရာမှ ထွက်လာရန် ဖျောင်းဖျနေကြသည်။

တကယ်တော့ ဤကဲ့သို့ ဖျောင်းဖျခြင်းသည် သိပ်မထိရောက်ဘဲ ကောကျာကို ပိုပြီး သနားစရာကောင်းသလို ခံစားရစေသည်။ ဒီအတိုင်း ဆက်သွားလျှင် မကြာခင် သူမ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရုန်းကန်မှု အဆုံးသတ်သွားပြီး ခုန်ချပစ်လိုက်တော့မည်။

"ကောကျာ မိုက်မဲတာတွေ မလုပ်ပါနဲ့ဟာ။ ကိစ္စတွေကို ဖြေရှင်းလို့ ရပါတယ်" ဖန်ကျွမ်းလည်း ပုံမှန်ဆို သိပ်မကြည်သော ဤအတန်းဖော်ကို စပြီး ဖျောင်းဖျလိုက်သည်။ ဒီလို အသက်ဆုံးရှုံးသွားမှာ နှမြောစရာ ကောင်းသည်လေ။

ကောကျာသည် ဖန်ကျွမ်းကို မြင်သောအခါ ဆံပင်ဖွာလန်ကြဲဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ "ဖြေရှင်းရမယ် ဟုတ်လား။ ငါ့မှာ ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး... နင် ငါ့ကို လာလှောင်တာမလား။ ကောင်းပြီလေ၊ ကြိုက်သလောက် ကြည့်ကြ၊ ငါ ဂရုမစိုက်တော့ဘူး..." ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။

ဖန်ကျွမ်းက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် "ဘယ်သူကမှ နင့်ကို လာလှောင်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ တန်လို့လားဟာ။ နင့်ကို နှစ် ၂၀ ကျော် ကျွေးမွေးလာတဲ့ မိဘတွေကို နင် ဘယ်လို မျက်နှာပြမှာလဲ။ ပိုက်ဆံဆိုတာ ပြန်ရှာလို့ ရပါတယ်။ ဒီဘက်ကို အရင်လာပါနော်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကောကျာက မျက်ရည်များဖြင့် ခေါင်းခါပြီး "အလကားပါပဲ၊ သူ ငါ့ကို ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီ၊ အကုန် ပျက်စီးသွားပြီ၊ နင်လည်း သိသားပဲ! ကျွမ်းဇီ ကျေးဇူးပါပဲဟာ..." ဟု ပြောပြီး ဝမ်းနည်းစွာ ခေါင်းလွှဲလိုက်သည်။ အသက်မဲ့နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကောင်းကင်မှ သွေးရောင်လွှမ်းနေသော နေဝင်ဆည်းဆာကို ကြည့်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖြန့်လိုက်သည်။

"ခုန်ချခိုင်းလိုက်၊ အဲဒီလိုလူမျိုးက စောစောစီးစီး သေသင့်တာ" အေးစက်ပြီး ကွဲထွက်နေသော အသံတစ်ခု လူအုပ်ကြားမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကောကျာ တုန်သွားပြီး ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ရှုချင်းက အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ရှေ့သို့ နှစ်လှမ်းတိုးလာပြီး ကောကျာ့ မျက်နှာဖြူဖြူကို လက်ညှိုးထိုးကာ "ခုန်ချလိုက်ရင် အကုန်ပြီးသွားပြီ။ နင့်ကို လိမ်သွားတဲ့သူတွေက လွတ်သွားမယ်။ သွေးသံရဲရဲနဲ့ နင့်ပုံစံက တီဗီမှာ ပါလာချင် ပါလာဦးမယ်။ ခေါင်းနဲ့ အရင်ကျပြီး မျက်နှာတွေ ကြေမွ၊ ဦးနှောက်တွေ တို့ဖူးပုပ်လို ပုံကျသွားရင် အကောင်းဆုံးပဲ..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

သေပြီးရင် ဖြစ်ပျက်မည့် ကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းများကို ပြောပြပြီးနောက် ရှေ့သို့ နှစ်ပေခန့် ထပ်တိုးလာသည်။ မျက်နှာပေါ်တွင် မကောင်းဆိုးဝါး အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ကောကျာ ကျောချမ်းသွားသည်။ လူများသည် မသေခင်တွင် အတွေးရှိပြီး ကြောက်ရွံ့တတ်ကြသည်။ သူမအမြင်တွင် မကောင်းဆိုးဝါး အပြုံးနှင့် ဒီလူငယ်လေးသည် ငရဲက လွှတ်လိုက်သော ဝိညာဉ်နှုတ် တမန်တော်နှင့် တူနေသည်။ သူ့စကားလုံးများနှင့် ရက်စက်သော အပြုံးက ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

"ဟီးဟီး! ခုန်လေ၊ တွန့်ဆုတ်မနေနဲ့၊ ငါ တွန်းပေးရမလား" ရှုချင်း ပြုံးဖြဲဖြဲ လုပ်ပြီး ရှေ့သို့ နှစ်လှမ်းထပ်တိုးလိုက်ရာ ကောကျာနှင့် နှစ်ပေလောက်သာ ကွာတော့သည်။

"ရှေ့မတိုးလာနဲ့..." ကောကျာ ကြောင်သွားပြီး ဘေးသို့ နှစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်သည်။ ထိတ်လန့်နေသော မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နေသည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ သေမှာတောင် မကြောက်တဲ့သူက ဒီလို ရုတ်တရက် အခြေအနေပြောင်းသွားတာကို ကြောက်နေခြင်းပင်။

ရှုချင်းက ဘာမှမသိသလို နှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပြီး "မသေချင်ရင် ဒီဘက်ကို လိမ်လိမ်မာမာ လာခဲ့။ နင့်ကို လိမ်သွားတဲ့ကောင် အပြစ်ပေးခံရအောင် ငါ လုပ်ပေးမယ်လို့ အာမခံတယ်။ ပါသွားတဲ့ ပိုက်ဆံအတွက်လည်း ငါ ယာယီ စိုက်ပေးထားနိုင်တယ်။ ငါ့ကို ယုံမလား၊ ခုန်ချမလား ရွေးလိုက်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကောကျာ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။ လက်လျော့ထားသော စိတ်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ငါ သူ့ကို ယုံလို့ ရမလား။ အဲဒီအချိန်မှာပင် မျက်နှာချင်းဆိုင်က လူငယ်လေး လျှပ်စီးလို ပြေးဝင်လာပြီး ဘယ်လက်ဖြင့် သူမ၏ လက်မောင်းကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။ တွန်းလှန်လို့ မရနိုင်သော အားတစ်ခု သက်ရောက်လာပြီး ကောကျာ နောက်သို့ ပါသွားသည်။

ရှုချင်းက ကောကျာကို ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းပြီး တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဖန်ကျွမ်း အမြန်ပြေးလာပြီး မျက်ရည်များဖြင့် ကောကျာကို ဖက်ကာ ငိုရှိုက်လေတော့သည်။ ရေမွှေးနံ့က ရင်းနှီးနေသလိုပဲ...

ကောကျာက ရှုချင်း ရင်ခွင်ထဲမှ ရုန်းပြီး ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။ မျက်ရည်များဖြင့် မျက်နှာမကောင်းစွာ "နင် ခုနက ပြောတာ တကယ်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှုချင်း လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး "တကယ်ပါ၊ ငါ့ကို ယုံပါ။ ဒီကိစ္စကို တွေ့ပြီးမှတော့ ငါ ဖြေရှင်းပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဖန်ကျွမ်းက ကောကျာ၏ ပခုံးကို ဖက်ပြီး "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ့မောင်လေးက ပိုက်ဆံချမ်းသာသလို ရန်လည်း ဖြစ်တတ်တယ်။ သူ ကတိပေးရင် သေချာပေါက် တည်လိမ့်မယ်" ဟု တိုးတိုးလေး နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဂျူတီကုတ်အဖြူ ဝတ်ဆင်ထားသော ဆရာဝန်အချို့ ရောက်လာကြသည်။ တစ်ယောက်က ဆေးထိုးအပ် ကိုင်ထားပြီး ကောကျာကို ထိုးရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရှုချင်းက ဆရာဝန်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှမ်းဆွဲပြီး "ခင်ဗျား ဘာလုပ်ချင်တာလဲ" ဟု အော်မေးလိုက်သည်။

ဆရာဝန်က သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ပလာယာနှင့် ညှပ်ထားသကဲ့သို့ ပူလောင်နာကျင်သွားသည်။ လက်ကို ပြန်ဆွဲထုတ်ဖို့ ကြိုးစားသော်လည်း ဂဟေဆက်ထားသကဲ့သို့ မရွေ့ပေ။ လက်အားလျော့သွားပြီး ဆေးထိုးအပ် ကြမ်းပြင်ပေါ် "ဒေါက်" ခနဲ ပြုတ်ကျသွားသည်။

"လူငယ်လေး၊ ဒေါက်တာကျိုးကို လွှတ်ပေးလိုက်ပါ။ လူနာ စိတ်ငြိမ်သွားအောင် စိတ်ငြိမ်ဆေး ထိုးပေးမလို့ပါ" ဘေးနားမှ သက်လတ်ပိုင်း ဆရာဝန်မကြီးက အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။ ဖန်ကျွမ်းက ဒီလူငယ်လေး ချမ်းသာပြီး ရန်ဖြစ်တတ်တယ်လို့ ပြောနေတာ ကြားလိုက်သည်လေ။ ကိုယ့်လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် အထိနာသွားရင် မကောင်းပေ။

ရှုချင်း အေးစက်စက် ရယ်လိုက်ပြီး လက်ကို လွှတ်ပေးကာ "သူ့စိတ်ငြိမ်သွားပါပြီ။ လူနာခန်းကို ကျွန်တော်ပဲ လိုက်ပို့လိုက်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဖန်ကျွမ်းက စိတ်ဓာတ်ကျနေသော ကောကျာကို တွဲပြီး ဓာတ်လှေကားထဲ ခေါ်သွားသည်။ ရှုချင်းက နောက်မှ ကပ်လိုက်သွားသည်။ ပြီးတော့ လျူယိုဖူဆီ ဖုန်းဆက်ပြီး ကိစ္စလေး ရှိလို့ အထူးကြပ်မတ်ကုသဆောင်ဘက် မလာနိုင်တော့ကြောင်း၊ ထန်သခင်လေးကို အရင် သွားပြောပြထားဖို့ မှာလိုက်သည်။

ကောကျာ၏ လူနာခန်းက ဒီအဆောက်အဦး၏ ၈ ထပ်၊ ကူးစက်ရောဂါ ကုသဆောင် အခန်းနံပါတ် ၂၀ တွင် ရှိသည်။ ကုသစရိတ် ယွမ် ၁ ထောင်ကျော် အကြွေးတင်နေသဖြင့် ဆေးဖြတ်ခံထားရသည်။ ဖန်ကျွမ်းက ပိုက်ဆံလာပေးရင်း ဒီကြောက်စရာကောင်းသော မြင်ကွင်းနှင့် ကြုံလိုက်ရတာ ဖြစ်သည်။

ဒီဘက်ခေတ်တွင် ဆေးရုံများသည် အမြတ်အစွန်းကို ဦးစားပေးကြသည်။ အသက်ကယ်တယ် ဆိုသည်မှာ လူနာက ဆေးရုံစရိတ် တတ်နိုင်မှသာ ဖြစ်သည်။ ဆေးကုသစရိတ် မတတ်နိုင်သော လူနာများခမျာ နှာခေါင်းရှုံ့ အပြစ်တင်ခံရရုံသာမက ဆေးဖြတ်ခံရ၊ ကုသမှု ရပ်ဆိုင်းခံရသည့် ဒုက္ခကိုပါ ခံစားကြရသည်။ ဆေးကုသမှု ကျင့်ဝတ်ဆိုတာ စွန့်ပစ်ခံထားရပြီး အမှိုက်ပုံးထဲ ရောက်နေတာ ကြာပါပြီ။