လင်းအာက လဲလှယ်မယ့် အဝတ်အစားတွေကို ရေကန်ဘေး ဂရုတစိုက် သယ်လာပါတယ်။

သူမက ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထားပြီး ကြည့်လိုက်ပါတယ်။

ရေကန်ဘေးမှာ အဝတ်အစားတွေ မရှိတာနဲ့ လူရှင်းနေတာကို တွေ့ရမှ စိတ်သက်သာရာ ရသွားပါတယ်။

သူမက သခင်မလေးတွေနဲ့ အတူတူ ရေမချိုးရဲပါဘူး။ ဒါကြောင့် သူတို့ ရေချိုးပြီးတဲ့အထိ စောင့်ပြီးမှ လာချိုးတာပါ။

ဒါပေမဲ့လည်း ကောင်းပါတယ်။ တစ်ယောက်တည်းဆိုတော့ လွတ်လပ်တာပေါ့။

ရေပူစမ်းကန်ထဲမှာ ရေငွေ့တွေ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အလင်းရောင် မှိန်နေတာကြောင့် သူမ ချင်းရီကို လုံးဝ မမြင်ပါဘူး။

လင်းအာက ကန်ဘေးမှာ ကျက်သရေရှိစွာ ထိုင်လိုက်ပြီး လက်နဲ့ ရေအပူချိန်ကို စမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။

သူမရဲ့ ဖြူဖွေးတဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်က ရှေးဟောင်း လက်ကောက်အနက်ရောင်လေးက ထင်းနေပါတယ်။

ရေအပူချိန်ကို စမ်းကြည့်ပြီးနောက် နှုတ်ခမ်းထောင့်မှာ အပြုံးလေးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။

"ဗွမ်း"

သူမက လက်ကို မြှောက်ပြီး ချင်းရီ ဝယ်ပေးထားတဲ့ ငွေရောင် ငှက်ပုံစံ ဆံထိုးလေးကို ဖြုတ်လိုက်ပါတယ်။ သစ်အယ်သီးရောင် ဆံနွယ်တွေက ရေတံခွန်လို ဖြာကျလာပြီး ပိုးသားစ တစ်စလိုမျိုး သူမရဲ့ လုံးဝန်းသွယ်လျတဲ့ ပခုံးသားတွေပေါ် ကျဆင်းသွားရာ လည်တိုင်ကျော့ကျော့လေးကို ပိုပြီး ဖြူဝင်းသွားစေပါတယ်။

သူမရဲ့ ကျောပြင်ပေါ်မှာ အကြွေစေ့အရွယ်အစားလောက်ရှိတဲ့ ပန်းပွင့်ပုံစံ မှဲ့နီလေးတစ်ခု ရှိပါတယ်။

သူမက ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထားပြီး နောက်ထပ် ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ ပြီးတော့ နှုတ်ခမ်းကို စေ့ပြီး ရေထဲ ဆင်းလိုက်ပါတယ်။

"လင်းအာ"

ချင်းရီက ခြေသံကြားလို့ နိုးလာတာပါ။ လရောင်အောက်မှာ သေချာ ကြည့်လိုက်တော့ သူ့ရှေ့က လူက လင်းအာ ဖြစ်နေတာ တွေ့လိုက်ရပါတယ်။

သူ့မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားပြီး ရင်ဘတ်ထဲက ထွက်ကျမတတ် ရင်ခုန်သွားပါတယ်။ သူ ရေထဲ အလျင်အမြန် ငုပ်လျှိုးပြီး သစ်ပင်ရိပ်အောက်မှာ ပုန်းလိုက်ပါတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ မလှမ်းမကမ်းဆီကနေ ခြေသံတွေ ကြားလိုက်ရပါတယ်။

လင်းအာ လန့်သွားပြီး ရေထဲ အလျင်အမြန် ငုပ်လိုက်ပါတယ်။ ရောက်လာတဲ့သူကို မော့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူမရဲ့ လှပတဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားပြီး ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်သွားပါတယ်။ သူမ ပါးစပ်ကို အလျင်အမြန် အုပ်လိုက်ပြီး အော်ဟစ်မိလုနီးပါး ဖြစ်သွားပါတယ်။

မကောင်းဆိုးဝါး မျက်နှာဖုံး တပ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်ဖြူဖြူနဲ့ အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူတစ်ယောက်က ရေပူစမ်းကန်ဆီ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာပါတယ်။

လင်းအာ ကြောက်လွန်းလို့ လိပ်ပြာလွင့်မတတ် ဖြစ်သွားပြီး သစ်ပင်ရိပ်အောက်မှာ အလျင်အမြန် သွားပုန်းပါတယ်။

သူမ ရေကူးသွားတဲ့အခါ အဲဒီနေရာမှာ ပုန်းနေတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရလို့ လန့်သွားပါတယ်။

"အွန်း"

လင်းအာ အော်လိုက်မှာ စိုးလို့ ချင်းရီက သူမပါးစပ်ကို အလျင်အမြန် အုပ်လိုက်ပါတယ်။

လင်းအာ ရုန်းကန်ဖို့ ပြင်လိုက်တုန်း ချင်းရီက "အသံမထွက်နဲ့... ငါ လီတုန်းပိပါ" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပါတယ်။

"သခင်ကြီးလီ"

ချင်းရီရဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတော့ လင်းအာ ရုန်းကန်တာကို ချက်ချင်း ရပ်လိုက်ပါတယ်။ သူမရဲ့ ရင်ခုန်သံတွေကတော့ လည်ချောင်းဝ ရောက်မတတ် ခုန်နေတုန်းပါပဲ။

ဆံဖြူမျက်နှာဖုံးရှင်က ရေကန်ဘေး ရောက်လာပြီး ရေပူစမ်းကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးထဲမှာ ဝမ်းသာတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ဖြတ်ပြေးသွားပါတယ်။

ရေချိုးဖို့ မျက်နှာဖုံး ချွတ်မလို့ ပြင်လိုက်တုန်း ကန်ဘေးမှာ ချွတ်ထားတဲ့ လင်းအာရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို မတော်တဆ တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ ပြီးတော့ ရေကန်ထဲက သစ်ပင်ကြီးအောက်က အရိပ်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ ချင်းရီနဲ့ လင်းအာတို့ ရင်ထိတ်သွားကြပါတယ်။

တစ်ဖက်လူက ခဏလောက် စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားကာ တောအုပ်ထဲ ဝင်သွားပြီး ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပါတယ်။

သူမက ဘယ်သူလဲ။

ဒါ ချင်းရီအနေနဲ့ ဒီဆံဖြူမျက်နှာဖုံးရှင်ကို ဒုတိယအကြိမ် တွေ့ဖူးတာပါ။

တစ်ဖက်လူရဲ့ အမူအရာနဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ရတာ မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်ပုံရပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒီလူက သူ့အသက်ကို ကယ်ခဲ့ဖူးတာဆိုတော့ ရန်သူတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ဘာလို့ ကိုယ့်မယ်ကိုယ် မဖော်ပြတာလဲ ဆိုတာပဲ သူ မသိတာပါ။

"သခင်ကြီး... သခင်ကြီး"

အန္တရာယ် ကင်းသွားတော့ ချင်းရီ စကားပြောမလို့ ပြင်လိုက်တုန်း လင်းအာက သူ့ကို သရဲတစ္ဆေ မြင်လိုက်ရသလိုမျိုး အံ့သြတကြီး ကြည့်လိုက်ပါတယ်။

ချင်းရီ ခဏလောက် ကြောင်သွားပြီးမှ ရုပ်ဖျက်နည်းပညာက ရေနဲ့ထိရင် ပျက်ပြယ်သွားတတ်တာကို သတိရသွားပါတယ်။ သူ ဒီအချက်ကို လုံးဝ မေ့နေခဲ့တာပါ။ အခု မျက်နှာဖုံးက ရေစိမ်ခံလိုက်ရလို့ ကွာကျသွားပြီး သူ့ရဲ့ မျက်နှာအစစ် ပေါ်လာပါပြီ။

လင်းအာ ကြောက်လွန်းလို့ မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားပြီး ချင်းရီကို အလျင်အမြန် တွန်းထုတ်ကာ ကမ်းစပ်ဆီ ကူးခတ်သွားပါတယ်။

"လင်းအာ... မကြောက်ပါနဲ့။ ကိုယ်က ချင်းရီပါ"

ချင်းရီက မျက်နှာဖုံးကို သိုလှောင်နယ်မြေထဲ ထည့်လိုက်ပြီး လင်းအာရဲ့ လက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်ပါတယ်။

လင်းအာ ရုန်းကန်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ လုံးဝ ရုန်းမထွက်နိုင်ပါဘူး။

လင်းအာ စိတ်တည်ငြိမ်သွားဖို့ အချိန်ခဏလောက် ယူလိုက်ရပါတယ်။

မျက်လုံးအိမ်တွေ နီရဲနေတဲ့ သူမက ချင်းရီကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်ပါတယ်။ "သခင်လေး... ဘာ... ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ"

ချင်းရီ သက်ပြင်းချလိုက်ပါတယ်။ "အဝတ်အစား အရင် ဝတ်ကြရအောင်"

လင်းအာ မျက်နှာ ချက်ချင်း နီရဲသွားပါတယ်။ သူမက ကိုယ်လုံးကို ရေထဲ အလျင်အမြန် မြှုပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းလေးပဲ ဖော်ထားကာ ကမ်းစပ်ဘက်ကို လှည့်ကူးသွားပါတယ်။

"သခင်လေး... ဟိုဘက် လှည့်နေပေးပါဦး" လင်းအာက ရှက်သွေးဖြာပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။

"အင်း"

ချင်းရီ ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်ပေမဲ့ နေရာမှာပဲ ရပ်နေတုန်းပါပဲ။

"သခင်လေးနော်"

ချင်းရီ လှည့်မသွားတာ မြင်တော့ လင်းအာ စိတ်ပူသွားပါတယ်။

"အေးပါ"

ချင်းရီက ပခုံးတွန့်ပြီး ကျောခိုင်းပေးလိုက်ပါတယ်။

ချင်းရီ လှည့်သွားတာ မြင်တော့ လင်းအာက ရေတောင် သေချာ မသုတ်နိုင်ဘဲ အဝတ်အစားတွေကို ကမန်းကတန်း ကောက်ဝတ်လိုက်ပါတယ်။

သူမရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက ပြာယာခတ်နေပြီး အဝတ်အစား တွန့်နေတာတွေကို မကြာခဏ ဆွဲဆန့်နေပါတယ်။ တစ်ခုခု လွဲချော်သွားမှာ ကြောက်နေတဲ့ ပုံပါပဲ။

ချင်းရီ လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ အဝတ်ဝတ်နေတဲ့ လင်းအာရဲ့ ကျောပြင်ကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။

သူမရဲ့ ဆံပင်တွေက စိုနေဆဲဖြစ်ပြီး ဆံဖျားကနေ ရေစက်တွေ စီးကျနေပါတယ်။

ညာဘက်ပခုံးပေါ်က ပန်းပွင့်ပုံစံ မှဲ့နီလေးက ဖြူဝင်းတဲ့ အသားအရေပေါ်မှာ ထင်းနေပါတယ်။

လင်းအာ အဝတ်ဝတ်ပြီးလို့ လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ချင်းရီက သူမကို ငေးကြည့်နေတာ တွေ့လိုက်ရပါတယ်။

သူမရဲ့ ပါးပြင်တွေ နီရဲနေပြီး မျက်လုံးထဲမှာ ရှက်ရွံ့မှုတွေ ပြည့်နေပါတယ်။ သူမက နှာခေါင်းလေး ရှုံ့ပြီး ချွဲနွဲ့တဲ့ လေသံလေးနဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ်။ "ရှင် လိမ်တယ်"