အခန်း (၁၅၁) - ရှောင်မိုတော့ လူရာဝင်သွားပြီ

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... ဘာလို့ နှုတ်ခမ်းဆူနေတာလဲ။ စိတ်မပျော်လို့လား"

လီမိုက မူရုံ ရှီးယွဲ့ အနား လျှောက်သွားပြီး ပြုံးကာ မေးလိုက်တယ်။

"မဟုတ်ပါဘူး... မဟုတ်ပါဘူး" မူရုံ ရှီးယွဲ့ အမြန် ငြင်းလိုက်တယ်။

ငြင်းပြီးတာနဲ့ မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်ပြီး လီမိုကို စပ်စုချင်စိတ်နဲ့ မေးလိုက်တယ်။ "ကိုကို... ရည်းစားရနေပြီလား။ စောစောက ဖုန်းဆက်တာ ကိုကို့မိန်းမလား"

"မရသေးပါဘူး" လီမို ပြုံးပြီး ခေါင်းခါလိုက်တယ်။

"အော်..." မူရုံ ရှီးယွဲ့ ပြန်ထူးလိုက်တယ်။ ပါးစပ်ဟပြီး ထပ်မေးချင်နေပေမယ့် နောက်ဆုံးတော့ မမေးတော့ဘူး။

"ကဲ... ကိုယ်နေဟန်ထား ပြန်ထိန်း... ပုံစံပျက်ကုန်ပြီ..."

လီမိုက ကြက်မွေး တံမြက်စည်းနဲ့ မူရုံ ရှီးယွဲ့ရဲ့ ခြေထောက်ကို ဖွဖွလေး ရိုက်ပြီး "နှစ်လုံးပုံ ဆိတ်ညှပ်ဟန်" ကို ပြန်ပြင်ပေးလိုက်တယ်။

မူရုံ ရှီးယွဲ့က မေးခွန်းမေးဖို့ မေ့သွားပြီး မြင်းစီးဟန်ကို ပြန်အာရုံစိုက်လိုက်တယ်။

ဒါကို မြင်တော့ လီမို သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အရင်တုန်းက သူ ဒီကောင်မလေး ဘာတွေးနေလဲ မသိခဲ့ဘူး။ အခု ဒီကောင်မလေး ဘာတွေးနေလဲ သိသွားပြီ ဆိုတော့... ဒီကိစ္စကို သူနဲ့ အရမ်း ဆွေးနွေးချင်စိတ် မရှိတော့ဘူး။

……………………………………

မွန်းလွဲပိုင်း။

လီမိုက မူရုံ ရှီးယွဲ့ကို အိမ်မှာပဲ 'တန်းကျော် ကန်ချက်' လေ့ကျင့်ခိုင်းထားခဲ့တယ်။ သူကိုယ်တိုင်ကတော့ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ဝယ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ကျေးလက်ဒေသက ဇာတိရွာဆီ ကားမောင်းထွက်လာခဲ့တယ်။

မူရုံ ရှီးယွဲ့က လိုက်ချင်တယ် ဆိုပေမယ့်... လီမိုက သူ့အဖေနဲ့ စကားပြောချင်လို့ပါ ဆိုပြီး ငြင်းလိုက်တယ်။ မူရုံ ရှီးယွဲ့က လိမ္မာစွာနဲ့ အိမ်မှာပဲ ကျန်ခဲ့ပြီး သိုင်းဆက်ကျင့်နေတယ်။

Mercedes-Benz G-Class လို ကားကြီးတစ်စီး ရွာလမ်းမပေါ် မောင်းလာတာက လူတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို တော်တော် ဆွဲဆောင်နိုင်တယ်။ ဒီကားကို မောင်းလာတာ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ လူအများကြီးက စိတ်ဝင်စားနေကြတယ်။

လီမိုက "လီ မိသားစု ရွာ" လို့ ခေါ်တဲ့ နေရာ ရောက်တဲ့အထိ မောင်းလာခဲ့တယ်။ ဒီရွာက လူအများစုက "လီ" မျိုးရိုးတွေချည်းပဲ။ အခုခေတ်မှာ အိမ်တိုင်းလိုလို အိမ်ရှေ့အထိ လမ်းဖောက်ထားကြတယ်။ သွားလာရေးက တော်တော် အဆင်ပြေတယ်။

လီ မိသားစု ရွာ ရောက်တော့... လီမိုက ခြံဝင်းတစ်ခုကို အလွယ်တကူပဲ ရှာတွေ့သွားတယ်။ နှစ်ထပ်တိုက်လေး တစ်လုံးနဲ့ ခြံဝင်းအသေးလေး။ ခြံစည်းရိုး ခတ်ထားတယ်။ ခြံဝင်းဘေးမှာ ရေကန်လေး တစ်ကန် ရှိတယ်။ ကန်ထဲမှာ ကြာပန်းတွေ ရှိတယ်။ ငါးတွေ ရေကူးနေတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရတယ်။ ရေကန်ဘေး တစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှာ မက်မွန်သီးပင်တွေ တန်းစီနေတယ်။ အပင်တချို့က အသီးတွေ ခူးထားပြီးပြီ ဆိုပေမယ့်... အသီးတွေ တော်တော် ကျန်နေသေးတယ်။ ဒါ့အပြင် အိမ်နောက်ဘက်က တောင်ကုန်းပေါ်မှာလည်း မက်မွန်ပင်တွေ ရှိသေးတယ်။

လီမို ကားမောင်းဝင်လာတဲ့ အချိန်မှာ... ခြံဝင်းရဲ့ ဘယ်ဘက်ခြမ်း ပထမထပ်မှာ... အဘိုးအို တစ်ယောက်က လှုပ်ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ လှဲပြီး ယပ်တောင် ခတ်နေတယ်။ သူ့ဘေးမှာ တိပ်ခွေဖွင့်စက် (Tape recorder) က အော်ပရာ (Opera) သီချင်း ဖွင့်ထားတယ်။ အဘိုးအိုက သီချင်းနားထောင်ရင်း ယပ်ခတ်နေတာ။

လီမို ကားက ခြံဝင်းတံခါးဝ ရောက်တာနဲ့... ခွေးဟောင်သံတွေ ထွက်လာတယ်။ ပြီးတော့ ခွေးနှစ်ကောင် ပြေးထွက်လာတယ်။ ခွေးအမည်း တစ်ကောင်နဲ့ အဝါရောင် တစ်ကောင်။ အမည်းရောင် အကောင်က ပိုပြီး သန်မာထွားကျိုင်းတယ်။

ဆူညံသံတွေကြောင့် သီချင်းနားထောင်နေတဲ့ အဘိုးအို လန့်နိုးသွားတယ်။ လှုပ်ကုလားထိုင်ပေါ်ကနေ အမြန် ထလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ခြံဝင်းတံခါးဆီ လျှောက်လာတယ်။

လျှောက်လာရင်းနဲ့ လှမ်းအော်လိုက်တယ်။ "အမည်းလေး... ရွှေဝါလေး... ပြန်လာခဲ့!"

သူ ခေါ်လိုက်တာနဲ့... ခွေးနှစ်ကောင်လုံး ချက်ချင်း ပြန်ဆုတ်သွားကြတယ်။ တော်တော် လိမ္မာတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ပြန်ဆုတ်သွားရင်းနဲ့ ဆက်ဟောင်နေတုန်းပဲ။

"မဟောင်နဲ့တော့"

အဘိုးအို ထပ်အော်လိုက်တယ်။

ခွေးတွေကို ဟန့်ရင်းနဲ့... တံခါးဝဘက်ကို စပ်စုချင်စိတ်နဲ့ လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ ဒီအချိန်ကြီး ဘယ်သူက သူ့အိမ်ရှေ့ ကားလာရပ်တာလဲ မသိဘူး။ လမ်းမှားဝင်လာတဲ့ သူစိမ်းများလား? လူကြီးတွေ ဆိုတော့ ဒီလိုပဲ တွေးမိတတ်ကြတယ်။

မကြာခင်... အေပရွန် ဝတ်ထားပြီး ခပ်ဖိုင့်ဖိုင့် ကိုယ်လုံးနဲ့ အဘွားအို တစ်ယောက်... အဘိုးအို ထွက်လာတဲ့ အခန်းထဲကနေ ထွက်လာတယ်။

"အဘိုးကြီး... ဘယ်သူ ရောက်လာတာလဲ"

ထွက်လာရင်းနဲ့ အဘိုးအိုကို လှမ်းမေးလိုက်တယ်။

"မသိသေးဘူး" အဘိုးအို ခေါင်းခါလိုက်တယ်။

ခေါင်းခါရင်းနဲ့ တံခါးဆီ ဆက်လျှောက်သွားတယ်။

ပြီးတော့... သူ ချက်ချင်း ကြောင်သွားတယ်။ အိမ်ရှေ့မှာ ရပ်ထားတဲ့ တော်တော် ခမ်းနားတဲ့ ကားကြီးတစ်စီးကို မြင်လိုက်ရလို့ပဲ။ ဒီကားတံဆိပ်က ရွာထဲက အချမ်းသာဆုံး သူဌေး အာကွေ့ (Ergui) စီးတဲ့ ကားတံဆိပ်နဲ့ တူတယ်။ Mercedes တဲ့။ အာကွေ့ စီးတဲ့ Mercedes က ၄ သိန်းကျော် တန်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီ Mercedes က ပိုပြီး ကြည့်ကောင်းနေတော့... ပိုဈေးကြီးမှာ မဟုတ်ဘူးလား။

"ရှောင်မို (မိုလေး)!"

အဘိုးအို ခဏလောက် ကြောင်သွားပြီးမှ အံ့သြတကြီး အော်လိုက်တယ်။

ကားနောက်ဖုံး နားကနေ လူတစ်ယောက် ထွက်လာတာ မြင်လိုက်ရလို့။ လက်ဆောင်ပစ္စည်းတွေ အများကြီး သယ်လာတယ်။ ကျန်းမာရေး ဖြည့်စွက်စာတွေ၊ သစ်သီးတွေ အစုံပဲ။ ကွတ်ကီးတွေ၊ သကြားလုံးတွေ၊ မုန့်တွေလည်း ပါတယ်။

"အဘိုး!"

လီမို အဘိုးအိုကို ပြုံးပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။

"အဘွားကြီးရေ... မြန်မြန်လာ... ရှောင်မို ရောက်နေတယ်... ရှောင်မို ပြန်လာပြီ!"

အဘိုးအိုက တံခါးဝမှာ ရပ်နေတဲ့ အဘွားအိုကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လှမ်းခေါ်လိုက်တယ်။

"ရှောင်မို ပြန်လာတာလား"

အဘွားအိုရဲ့ မျက်လုံးတွေ အရောင်တောက်သွားပြီး တံခါးဆီ အမြန် ပြေးလာတယ်။ မကြာခင်မှာပဲ ပစ္စည်းတွေ သယ်လာတဲ့ လီမိုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

"အဘွား!"

အဘွားအိုကို မြင်တော့ လီမို ပြုံးပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။

"အေး... အေး!"

အဘွားအိုက တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ပြန်ထူးလိုက်တယ်။ ပြန်ထူးပြီးတာနဲ့ လီမိုကို စပ်စုချင်စိတ်နဲ့ မေးလိုက်တယ်။ "ရှောင်မို... ဘယ်တုန်းက ပြန်ရောက်တာလဲ။ ဘာလို့ ပြန်လာတာလဲ"

လီမို မဖြေရသေးခင်မှာပဲ... သူက အဘိုးအိုကို လှမ်းခိုင်းလိုက်တယ်။

"အဘိုးကြီး... ဘာရပ်ကြည့်နေတာလဲ... ရှောင်မိုကို ပစ္စည်းတွေ ကူသယ်ပေးလိုက်လေ"

"ပြီးတော့ ရှောင်မို... သားလည်း ဟုတ်ပါရဲ့... ပြန်လာတာပဲဟာ... ဘာလို့ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ဝယ်လာရတာလဲ။ လူငယ်တွေ ပိုက်ဆံရှာရတာ လွယ်တာ မဟုတ်ဘူး"

"အဘိုး... သားဘာသာ သယ်နိုင်ပါတယ်" လီမိုက အဘိုး လာကူတာကို ပြုံးပြီး ငြင်းလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ အဘွားကို ပြန်ပြောလိုက်တယ်။ "အဘွား... ဒါတွေက ဈေးမကြီးပါဘူးဗျာ"

ပြောရင်းနဲ့ ပစ္စည်းတွေ သယ်ပြီး အဘိုးနဲ့ အဘွား နောက်လိုက်ကာ အခန်းထဲ ဝင်သွားလိုက်တယ်။ စားပွဲပေါ်မှာ ပစ္စည်းတွေ အကုန် တင်လိုက်တယ်။

အဲ့ဒီအချိန်မှာ အဘိုးက သူ့အတွက် လက်ဖက်ရည် သွားငှဲ့ပေးတယ်။ လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် အမြန် ရောက်လာတယ်။

"ရော့... ရှောင်မို... ရာသီဥတု ပူတယ်... ရေအရင်သောက်လိုက်..."

"ဟုတ်ကဲ့... ကျေးဇူးပါ အဘိုး"

လီမို ပြုံးပြီး လှမ်းယူလိုက်တယ်။

လက်ဖက်ရည် ယူပြီးနောက်... လီမို အဘိုးနဲ့ အဘွားကို ကြည့်လိုက်တယ်။ နှစ်ယောက်စလုံး ကျန်းမာရေး ကောင်းပုံရတယ်။ ဝမ်းသာစရာပဲ။ လူကြီးနှစ်ယောက်ရဲ့ အခြေအနေကို ကြည့်ရတာ... စိတ်ဓါတ်လည်း ကြံ့ခိုင်ပုံရတယ်။ ဝမ်းသာနေရင်းနဲ့... သူတို့ရဲ့ QR Code ကို မသိမသာ စကင်ဖတ်လိုက်တယ်။ နှစ်ယောက်စလုံးမှာ အထူးအခြေအနေ မရှိဘူး ဆိုတာ သေချာမှ စိတ်အေးသွားတယ်။

ပြီးတော့ သူတို့နှစ်ယောက်နဲ့ စကားပြောဖြစ်ကြတယ်။ တစ်နာရီလောက် စကားပြောပြီးနောက်... လီမို စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်တယ်။

"အဘိုး... အဘွား... သား အဖေ့အတွက် အမွှေးတိုင်ထွန်း၊ ငွေစက္ကူ မီးရှို့ပေးဖို့ အရင်သွားလိုက်ဦးမယ်။ ပြန်ရောက်မှ ဆက်ပြောကြတာပေါ့"

"အခုချိန်ကြီး ဘာလို့ သွားမီးရှို့မှာလဲ။ နေပူကြီးထဲ... နေအေးမှ သွားလေ" အဘွားက စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်တယ်။

"ဟုတ်တယ်... မင်းအဘွား ပြောတာ မှန်တယ်။ နေဝင်မှ သွား... ဒါမှမဟုတ် မနက်ဖြန် မနက်မှ သွားလေ။ အရေးမကြီးပါဘူး" အဘိုးက ဝင်ထောက်ခံတယ်။

"သား အဖေ့ကို ပြောစရာ ရှိလို့ပါ" လီမို ပြုံးပြီး ခေါင်းခါလိုက်တယ်။

"အော်... အဲ့လိုလား... ဒါဆို အဘိုး လိုက်ပို့ပေးမယ်" အဘိုး ခဏလောက် တွန့်ဆုတ်ပြီးမှ ပြောလိုက်တယ်။

"မလိုပါဘူး အဘိုး... သားဘာသာ သွားလိုက်ပါ့မယ်။ သား တစ်ယောက်တည်း ပြောချင်လို့ပါ" လီမို ငြင်းလိုက်တယ်။

"ကောင်းပြီလေ! သွားချင်ရင် သွားလိုက်ပါ... ဒါပေမဲ့ မြန်မြန်ပြန်လာနော်... ကြာကြီး မနေနဲ့... နေပူတယ်... အပူရှပ်မယ်... မင်းအဖေ အုတ်ဂူ ရှိတဲ့နေရာက နေပူတယ်"

"ဒါနဲ့... ထမင်းစားပြီးပြီလား။ ၁ နာရီ ကျော်နေပြီ... မစားရသေးရင် အဘွားကို ချက်ခိုင်းလိုက်မယ်"

"စားခဲ့ပါပြီ" လီမို ဖြေလိုက်တယ်။

ပြီးတော့ ကားဆီ လျှောက်သွားတယ်။ အဘိုးနဲ့ အဘွားလည်း နောက်က လိုက်လာကြတယ်။

ကားနား ရောက်တော့... လီမိုက ကားနောက်ဖုံးထဲကနေ ငွေစက္ကူ၊ အမွှေးတိုင်၊ ဖယောင်းတိုင်၊ မော်ထိုင် အရက်ကောင်း တစ်ပုလင်း နဲ့ သစ်သီးထုပ် တစ်ထုပ် ထုတ်ယူလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ အိမ်နောက်ဘက် တောင်ကုန်းဆီ ထွက်ခွာသွားတယ်။

အိမ်ထဲ ပြန်ဝင်လာရင်း အဘိုးနဲ့ အဘွားရဲ့ မျက်နှာထားတွေ ရှုပ်ထွေးနေတယ်။ မျက်လုံးထဲမှာ သံသယတွေ ပြည့်နေတယ်။

"အဘိုးကြီး... ရှောင်မိုရဲ့ ကားက ဘာကားလဲ။ ကြည့်ရတာ တော်တော် တန်ဖိုးရှိမယ့်ပုံပဲ"

"Mercedes လေ... တန်ဖိုးရှိတာပေါ့"

"ဒါဆို... ရှောင်မို အပြင်မှာ တော်တော် အဆင်ပြေနေတာပေါ့?"

"ဟုတ်လောက်တယ်... ယွမ်ရှောင် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မမြင်ရလိုက်တာ နှမြောစရာပဲ"

"ဟူး... အာဝါဇီက ကံဆိုးရှာပါတယ်"