အခန်း ၂၀၅: အတိတ် (၁)

ဟိုင်ချန်ခရိုင်၊ ရှိလုံဗီလာ။

ကျဲန်အုပ်စုသည် ဟိုင်ချန်ခရိုင်၏ စည်ကားဝပြောသော ဧရိယာတွင် လူနေဗီလာများကို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေခဲ့ပြီး ခရိုင်အတွင်းမှ မြေတစ်လက်မတိုင်းမှာ ဈေးကြီးလှသည်။ အဈေးအကြီးဆုံးခရိုင်မှာ စီးပွားရေးစင်တာဖြစ်သည်။ ရှိလုံဗီလာသည် ထိုနေရာတွင် လူနေရပ်ကွက်အဖြစ် တည်ဆောက်ထားခဲ့ပြီး သာမန်မိသားစုများ မတတ်နိုင်လောက်အောင် ဈေးကြီးလှသည်။

ထို့ကြောင့် ရှိလုံဗီလာကို သူဌေးမိသားစုများ၏ နေအိမ်ဟုလည်း သိကြသည်။ ပိုင်ယွင်မြို့မှ ထိပ်တန်းမိသားစုတိုင်း ထိုနေရာတွင် အိမ်ခြံမြေတစ်ခု ဝယ်ယူထားကြသည်။

ရှိလုံ၊ လမ်းကြားလေး၊ နံပါတ် ၆၈၊ ကျဲန်မိသားစုအိမ်။

ချောင်ရှူးယီသည် ပန်းရောင်ဖျော့ဖျော့ ပိုးသားပေါ့ပေါ့ပါးပါးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သားရေဆိုဖာပေါ်တွင် မှီနေခဲ့သည်။ သူမ၏ ဖြူစင်သောအသားအရေပေါ်တွင် မိတ်ကပ်မရှိဘဲ ဆံပင်များက ရေတံခွန်တစ်ခုပမာ သူမ၏ပုခုံးများပေါ်သို့ ဖြာကျနေခဲ့သည်။ သူမတွင် သူမ၏အသက်အရွယ်နှင့်မလိုက်ဖက်သော ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပြီး ကျက်သရေရှိသော aura တစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။

"သခင်မ။"

မီးဖိုချောင်ထဲမှ အန်တီရွှီ ထွက်လာပြီး ဆိုဖာပေါ်တွင်မှီနေသော ချောင်ရှူးယီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏မျက်နှာအမူအရာ တောင့်တင်းသွားပြီး ဖြည်းညင်းစွာဆိုလိုက်သည်။ "ဟင်းချို ရပါပြီ။ စားလို့ရပါပြီ။"

ချောင်ရှူးယီက ရုပ်မြင်သံကြားမှ သူမ၏အကြည့်ကို ရုတ်သိမ်းလိုက်ပြီး နံရံပေါ်မှ နာရီကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ည ရှစ်နာရီနီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း ချန်ရှန်း ပြန်မရောက်သေးပေ။

"သခင်ကြီးက ဒီရက်ပိုင်း အလုပ်များနေတော့ အမြဲတမ်း နောက်ကျမှ ပြန်လာတာပဲ။ သခင်မ၊ ပူပူနွေးနွေးလေး အရင်စားလိုက်ပါလား။" အန်တီရွှီသည် ကျဲန်မိသားစုတွင် ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာ ရှိနေခဲ့ပြီး ချောင်ရှူးယီ ကိုယ်ဝန်ရှိကတည်းက မိသားစုကို စောင့်ရှောက်လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမ စကားပြောသည့်အခါ စိုးရိမ်ပူပန်မှု နည်းပါးသည်။

သခင်ကြီးနှင့် သခင်မတို့သည် အလွန်ချစ်ခင်ကြပြီး ဇနီးသည်က ခင်ပွန်းအပေါ် အလွန်မှီခိုသည်။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ နောက်ကျမှ ပြန်လာလျှင်ပင် သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ညှိုးငယ်သောအရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာတတ်သည်။

ချောင်ရှူးယီ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဆိုဖာပေါ်မှ ထရပ်လိုက်သည်။ သူမက အန်တီရွှီအား "ချန်ရှန်းအတွက် အစားအစာနည်းနည်း ချန်ထားလိုက်ပါ။ သူသာ အပြင်မှာ ဧည့်ခံပွဲသွားခဲ့ရင်တောင် အိမ်ပြန်ရောက်ရင် နောက်တစ်နပ် ထပ်စားရလိမ့်မယ်" ဟုဆိုလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ သခင်မ။ ကျွန်မ ချန်ထားပြီးပါပြီ။" အန်တီရွှီက ပြုံးပြီး ဒုတိယထပ်မှ လှေကားများကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက "ကျွန်မ သခင်မလေးကို သွားခေါ်လိုက်ဦးမယ်" ဟုဆိုလိုက်သည်။

ချောင်ရှူးယီ ခပ်ဖျော့ဖျော့ခေါင်းညိတ်ပြီး သူမ၏အစားအစာအတွက် ထမင်းစားပွဲသို့ သွားခဲ့သည်။

ကျဲန်မိသားစုသည် ပိုင်ယွင်မြို့၏ ထိပ်တန်းသူကြွယ်မျိုးနွယ် မိသားစုများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ သူတို့၏ညစာမှာ ဟင်းရှစ်မျိုးနှင့် ဟင်းချိုတစ်ခွက်ဖြင့် ခမ်းနားထည်ဝါလှသည်။ သို့သော် ချောင်ရှူးယီက ထမင်းစားပွဲတွင် တစ်ယောက်တည်းထိုင်ပြီး ဟင်းပွဲများအပြည့်နှင့် စားပွဲကို ကြောင်ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမ အတော်ကြာသည့်တိုင် တူကို မထိခဲ့ပေ။

ချောင်ရှူးယီသည် မြို့တော်မှ ပညာတတ်မိသားစုတစ်စုတွင် မွေးဖွားခဲ့ပြီး ချောင်မိသားစုသည် မြို့တော်မှ အဆင့်မြင့်မိသားစုတစ်ခုဖြစ်သည်။ သူတို့သည် စီးပွားရေးနှင့် နိုင်ငံရေး နှစ်ခုစလုံးတွင် ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့ကြသည်။

ငယ်စဉ်က ချောင်ရှူးယီသည် မြို့တော်၏ အထက်တန်းလွှာအသိုင်းအဝိုင်းမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်နေခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ သူမသည် လှပပြီး ထူးချွန်သောစိတ်နေစိတ်ထားရှိသည်။ သူမသည် အရည်အချင်းရှိ၊ ဉာဏ်ကောင်းပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိသည်။ သူမသည် သူဌေးမိသားစုများမှ မရေမတွက်နိုင်သော အမျိုးသားများကို စွဲမက်ညှို့ငင်နိုင်ခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ကျဲန်အုပ်စု၏စီးပွားရေး မြို့တော်သို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး မမျှော်လင့်ထားသော အခြေအနေများပေါင်းစပ်မှုအောက်တွင် သူတို့ ချောင်မိသားစုနှင့် ကောင်းမွန်သောဆက်ဆံရေးတစ်ခု ဖွဲ့စည်းနိုင်ခဲ့သည်။ မြို့တော်တွင် တည်ငြိမ်သောခြေကုပ်တစ်ခု ရရှိရန် အဘိုးကြီးကျဲန်သည် မြို့တော်တွင် နက်ရှိုင်းစွာ အမြစ်တွယ်နေသော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ဖြစ်သည့် ချောင်မိသားစုကို ဆုပ်ကိုင်ထားရမည်ဖြစ်ကြောင်း သိခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူက သူ့သားအား ချောင်မိသားစု၏သမီးနှင့် လက်ထပ်ခွင့်ပြုရန် တွေးတောခဲ့သည်။

ချောင်ရှူးယီသည် ဤအိမ်ထောင်ရေးတွင် မသမာသောရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုရှိမှန်း သိခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်က ကျဲန်ချန်ရှန်း လက်မထပ်ရသေးသော်လည်း သူ့တွင် အသက်နှစ်နှစ်အရွယ် သားတစ်ယောက်ရှိနေခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်းကိုတော့ သူမ မသိခဲ့ပေ။

ကျဲန်ချန်ရှန်းသည် ဝမ်ယွင်မေကို အလွန်နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းချစ်ခဲ့ပြီး သူတို့တွင် အသက်နှစ်နှစ်အရွယ် သားတစ်ယောက်ရှိနေခဲ့သည်။ သဘာဝအတိုင်းပင် သူက အဘိုးကြီးကျဲန်၏စကားကို နားမထောင်ခဲ့ဘဲ သူတစ်ခါမျှမမြင်ဖူးခဲ့သော တစ်စုံတစ်ယောက်ဖြစ်သည့် ချောင်ရှူးယီကို လက်ထပ်မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် အဘိုးကြီးကျဲန်က ကျဲန်ချန်ရှန်းအား လက်အောက်ခံရန် တွန်းအားပေးရန် ကျဲန်အုပ်စု၏ ဥက္ကဋ္ဌရာထူးကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ အဘိုးကြီးကျဲန်အတွက် ဝမ်ယွင်မေက ကျဲန်မိသားစု၏ မြေးတစ်ယောက်ကို မွေးဖွားပေးခဲ့လျှင်ပင် သူ ဘယ်တော့မှ ဝန်ခံမည်မဟုတ်ပေ။

သူ့မျက်လုံးထဲတွင် အကျိုးအမြတ်များသည် အရာအားလုံးထက် အမြဲရှိနေခဲ့ပြီး မိသားစုသည်လည်း ခြွင်းချက်မရှိပေ။

ကျဲန်ချန်ရှန်းသည် မိသားစု၏ တစ်ဦးတည်းသောသားမဟုတ်ခဲ့ပေ။ သူ့တွင် အစ်မတစ်ယောက်နှင့် ညီတစ်ယောက်ရှိသည်။ သူက နောက်ဥက္ကဋ္ဌဖြစ်လာမည်ဟု အတည်မပြုရသေးပေ။

ထိုအချိန်က ယွမ်သန်းတစ်ရာကျော်တန်ဖိုးရှိသော ကျဲန်အုပ်စုကို ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ ကျဲန်ချန်ရှန်း နောက်ဆုံးတွင် သွေးဆောင်ခြင်းခံလိုက်ရသည်။