ကျိုးဟန် ရှေးဟောင်း သမိုင်းဝင် မြို့ကြီးထဲသို့ နောက်ဆုံးတော့ ရောက်ရှိလာသည်။

ထျန်းဟန်မြို့သည် ဖုန်းယွီမြို့ထက် ၁၀ ဆ ပိုကြီးပြီး အဆ ၁၀၀ ပိုမို စည်ကားသည်။ လမ်းဘေးဈေးသည်များ၊ ကုန်သည်များ၊ ခရီးသွားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သိုင်းပညာရှင် အရေအတွက်သည်လည်း အဆင့်ပေါင်းများစွာ ပိုများနေပြီး ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း နယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူများကို လမ်းပေါ်တွင် မကြာခဏ တွေ့နေရသဖြင့် ရုတ်တရက် တန်ဖိုးမဲ့သွားသလို ခံစားရစေသည်။

သဘာဝကျပါတယ်။ အင်အားကြီး ဂိုဏ်း ၉ ခုထဲမှာတင် ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း နယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူ ၅၀၀၀ နီးပါး ရှိတယ်။ တခြား ဂိုဏ်းငယ်လေးတွေကိုပါ ထည့်ပေါင်းလိုက်ရင် နောက်ထပ် ၁၀၀၀၊ ၂၀၀၀ မက ရှိနေလို့ အရေအတွက်က တကယ့်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းတယ်။

ဒါ ပုံမှန်ပါပဲ။ ထျန်းဟန်မြို့ ဆိုတာ ဟန်ကန်နိုင်ငံရဲ့ မြို့ကြီး ၈ မြို့ထဲက တစ်မြို့ ဖြစ်ပြီး နိုင်ငံ တစ်ခုလုံးက အသန်မာဆုံး သိုင်းပညာရှင် ၈ ပုံ ၁ ပုံ စုဝေးနေတယ်လို့ ပြောလို့ ရတယ်။

ကျူးကျီဟယ်နှင့် အဖွဲ့က ကျိုးဟန်ကို မြို့ထဲရှိ မြောင်ရှန် စားသောက်ဆိုင်သို့ ဆွဲခေါ်သွားကြသည်။ ဒါ ထျန်းဟန်မြို့ရဲ့ အဆင့်အမြင့်ဆုံး စားသောက်ဆိုင်တွေထဲက တစ်ဆိုင် ဖြစ်ပြီး ဈေးနှုန်းက ဖုန်းယွီမြို့ထက် အများကြီး ပိုကြီးတယ်။ တချို့ ဟင်းပွဲတွေ ဆိုရင် ရွှေ၊ ငွေ လက်မခံဘဲ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးနဲ့ ပေးချေရတယ်လို့ ပြောကြတယ်။

ကျူးကျီဟယ် မှာလိုက်တဲ့ ဟင်းပွဲတွေက ကနဦး ခွဲဝေခြင်း နယ်ပယ် မိစ္ဆာကောင် အသားနဲ့ ချက်ထားတာတွေ ဖြစ်လို့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးနဲ့ ပေးရတာ မဆန်းပါဘူး။

"ညီအစ်ကိုရာ... လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်က ငါ့အတွက် တကယ့် ငရဲခန်းပါပဲ။ အတင်းအကျပ် သီးသန့်ကျင့်ကြံခိုင်းလို့လေ။ ငါ ဒီလောက် ကြိုးစားခဲ့တာတောင် မင်းလောက် မတိုးတက်သေးဘူး။ ဒီလောကကြီးမှာ တရားမျှတမှု ဆိုတာ ရှိသေးရဲ့လား" ကျူးကျီဟယ် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ကျိုးဟန် ပခုံးကို ဖက်လိုက်သည်။

ယူကျန်းရီနဲ့ တခြား ၂ ယောက်လည်း ထိုနည်းတူ တရားမျှတမှု မရှိဘူးလို့ အော်ဟစ်ပြီး ကျိုးဟန်ကို အခွင့်ကောင်းယူ အရက်တိုက်ကြသည်။

အဲဒီတော့မှ ကျိုးဟန် သူတို့ ၄ ယောက်ရဲ့ နောက်ခံ အစစ်အမှန်ကို သိလိုက်ရတယ်။ ကျူးကျီဟယ်က နောက်ခံ အတောင့်တင်းဆုံးပဲ။ ဒုတိယ နန်းတော်သခင်ရဲ့ ဒုတိယ သား။ ကျန်တဲ့ ၃ ယောက်က နည်းနည်း နိမ့်ပေမယ့် အကြီးအကဲတွေရဲ့ သားသမီးတွေ ဖြစ်လို့ အဆင့်အတန်း မြင့်မားကြတယ်။

ရေမည်းနန်းတော်မှာ နန်းတော်သခင် ၃ ဦး ရှိပြီး ဂိုဏ်းတူ ညီအစ်ကိုတွေ ဖြစ်ကြတယ်။ ပထမ နန်းတော်သခင်က ပိုမြင့်မားတဲ့ အဆင့် ရောက်ဖို့ နှစ်ရှည်လများ သီးသန့်ကျင့်ကြံနေတယ်။ ဒုတိယ နန်းတော်သခင်က ကျူးကျီဟယ်ရဲ့ အဖေ ကျူးယွမ်လုဖြစ်ပြီး တတိယ နန်းတော်သခင်က လျူယုဖုန်း ဖြစ်တယ်။

နန်းတော်သခင်ရဲ့ သားတစ်ယောက် အနေနဲ့ ကျူးကျီဟယ်က အခုထိ ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း နယ်ပယ် မရောက်သေးတာ နည်းနည်းတော့ မဖြစ်သင့်ဘူး။ ဘာလို့လဲ ဆိုတော့ သူ့မှာ အကောင်းဆုံး ကျင့်ကြံရေး အရင်းအမြစ်တွေ ရှိနေလို့။ အရင်တုန်းက နှေးကွေးနေတာက သူ ပျင်းလို့။

ဒါပေမယ့် အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက် တစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့လို့ ဒီကောင်တွေ အလွန် အလေးအနက် ထားလာကြတာ။

သူတို့ ၅ ယောက် သောက်စားပျော်ပါးနေစဉ် တံခါး ဝုန်းခနဲ ပွင့်သွားပြီး လူ ၂ ယောက် ဝင်လာသည်။ အမျိုးသား တစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီး တစ်ဦး။ အမျိုးသားက ၂၃၊ ၂၄ နှစ် အရွယ် ခန့်ညားသော လူငယ် တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း နယ်ပယ် ရောက်ရှိနေကြောင်း အရှိန်အဝါက ပြသနေသည်။

အမျိုးသမီးက အသက် ၂၀ ကျော် အရွယ် အလွန် ဆွဲဆောင်မှု ရှိသော အလှပဂေးလေး ဖြစ်သည်။ တင်ပါး ဝိုင်းစက်ပြီး မျက်နှာလေးက အလွန် လှပသည်။ အထူးသဖြင့် မျက်လုံးများက စကားပြောနေသကဲ့သို့ ဆွဲဆောင်မှု ရှိသည်။

"ဒုတိယ ညီလေးကျူး... မင်းက အရက်လာသောက်ဖို့ စိတ်ကူး ရှိသေးတယ်ပေါ့" လူငယ်က အလှပဂေးလေးရဲ့ ခါးကို ဖက်ထားပြီး မောက်မာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ကျူးကျီဟယ် အလှပဂေးလေးကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။ စားပွဲကို လက်နဲ့ ရိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကာ "လျူချန်ကျွင်း... မင်းကို ဒီမှာ မကြိုဆိုဘူး" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အော်... ဒါဆို ဘာဖြစ်လဲ" လျူချန်ကျွင်း ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ "မင်းကိုယ်မင်း ဘယ်သူ ထင်နေလဲ။ ငါနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ရဲတယ်ပေါ့။ ဒါဆို ဘာဖြစ်လဲ။ မင်းအချစ်ဆုံး အစ်မရှင်းက အခု ငါ့မိန်းမ ဖြစ်နေပြီ။ ဟားဟား... ငါအိပ်တုန်းက သူမ အပျိုစင် ဖြစ်နေတုန်းပဲ။ ကျူးဒုတိယ... မင်း ပန်းသေနေတာလား"

"သခင်လေး..." အလှပဂေးလေး ခါးလေး လှုပ်ပြီး ချိုသာစွာ ပြောလိုက်သည်။

ဖြောင်း...

လျူချန်ကျွင်း အလှပဂေးလေး၏ တင်ပါးကို ရိုက်လိုက်ရာ အသံကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး အသားလှိုင်းများ ဖြစ်ပေါ်သွားကာ ကျုံ့နိုင်ဆန့်နိုင်စွမ်း ကောင်းမွန်ကြောင်း ပြသလိုက်သည်။ သူ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး "ငါ ကုတင်ပေါ်မှာ လုပ်တုန်းကတော့ တော်တော် ထန်နေပြီး အခု ရည်းစားဟောင်းနဲ့ တွေ့မှ ဘာလို့ ရှက်နေတာလဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"လျူချန်ကျွင်း... တော်လောက်ပြီ" ကျူးကျီဟယ် မျက်နှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားပြီး လက်သီးများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ထားသည်။

"ဘယ်က တော်ရမှာလဲ" လျူချန်ကျွင်း ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ အလှပဂေးလေး၏ ရင်သားများကို လက်ဖြင့် အားမနာတမ်း ဆုပ်နယ်လိုက်ပြီး ကျူးကျီဟယ်ကို စိုက်ကြည့်ကာ "နောင်တရလား။ ကျူးကျီဟယ်... ဟိုတုန်းက ငါ့ကို စော်ကားခဲ့တာ နောင်တရလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ကောင်စုတ်..." ကျူးကျီဟယ် ပြေးဝင်သွားသော်လည်း လျူချန်ကျွင်း၏ ကန်ချက်ကြောင့် ဒုန်းဟူသော အသံဖြင့် လွင့်စဉ်သွားပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ ချောင်းဆိုးနေသည်။

"ငါက မိန်းမ နည်းနည်းပါးပါးနဲ့ ကစားတာကို မင်းက သွားတိုင်တော့ ငါ ရေခဲနက် ဂူထဲမှာ လဝက်လောက် အကျဉ်းချခံလိုက်ရတယ်။ လဝက်တောင်နော်... ကျူးဒုတိယ" လျူချန်ကျွင်း၏ မျက်နှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်နေသည်။ "အဲဒီ လဝက် အတွင်းမှာ မင်းကို ဘယ်လို နှိပ်စက်ရမလဲ ဆိုတာချည်း တွေးနေခဲ့တာ"

"ဒါကြောင့် မင်းပိုင်ဆိုင်သမျှ အကုန် လုယူပစ်မယ်"

"ဒါနဲ့... ငါ မင်းအစ်မရှင်းကို အတင်းအဓမ္မ လုပ်တုန်းက သူ တော်တော် ရုန်းကန်တယ်။ ဒါပေမယ့် သူ ရုန်းလေ ငါ ပိုစိတ်လာလေပဲ။ ၃ ရက်တိတိ ဆက်တိုက် လုပ်ပစ်လိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့် မိန်းမတွေက ဒီလိုပဲ။ အခု ငါကန်ထုတ်ရင်တောင် သူ မသွားတော့ဘူး။ ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား... မိန်းမယုတ်"

နောက်ဆုံး စကားလုံးများကို အလှပဂေးလေးဘက် လှည့်ပြောလိုက်သည်။

အလှပဂေးလေး ကျူးကျီဟယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ကျူးကျီဟယ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တောင်းပန်တိုးလျှိုးမှုများ တွေ့ရသော်လည်း သူမ ချက်ချင်း ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး "ဟုတ်ကဲ့... သခင်လေး" ဟု တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျယ်ကျယ်ပြောစမ်း... မကြားရဘူး"

"ကျွန်မက အလိုးခံချင်တဲ့ မိန်းမယုတ်ပါ" အလှပဂေးလေး အသံမြှင့် ပြောလိုက်သော်လည်း မျက်နှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေသည်။

လျူချန်ကျွင်း ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး အမျိုးသမီး၏ ရင်ဘတ်ကို ပွတ်သပ်ကာ "ဒုတိယ ညီလေးကျူး... မင်းအစ်မရှင်းကို မင်းဆီ ပြန်ပေးလိုက်ရင်ကော။ ငါက မင်းလောက် သစ္စာမဖောက်ပါဘူး။ မိန်းမတွေက အဝတ်အစားတွေ လိုပဲ။ ကြာကြာ ဝတ်ရင် ရိုးသွားတာပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း" ကျူးကျီဟယ် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ယူကျန်းရီနှင့် အခြားသူများလည်း ဝမ်းနည်းဒေါသ ထွက်နေကြသည်။

"ငါ့စေတနာကို စော်ကားတာပဲ" လျူချန်ကျွင်း နှုတ်ခမ်း တွန့်လိုက်သည်။ "ကျူးဒုတိယက ဟန်ဆောင်ကောင်းနေမှတော့ ငါပြန်ရောက်ရင် တခြားကောင်တွေကို ခေါ်ပြီး ဒီမိန်းမယုတ်ကို စိတ်တိုင်းကျ လုပ်ခိုင်းလိုက်မယ်"

"သခင်လေးကျွင်း..." အလှပဂေးလေး ကြောက်လန့်တကြား တောင်းပန်လိုက်ပြီး လျူချန်ကျွင်း၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

"တိရစ္ဆာန်ကောင်" ကျူးကျီဟယ် မျက်လုံးများ နီရဲလာပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေသည်။

လျူချန်ကျွင်း စဉ်းစားသလို ဟန်ဆောင်လိုက်ပြီး လက်ခုပ်တီးကာ "ဒုတိယ ညီလေးကျူး... ငါက အမြဲတမ်း လွတ်လမ်း ပေးတတ်ပါတယ်။ မင်းကို ရွေးချယ်စရာ ၂ ခု ပေးမယ်။ ပထမ တစ်ခုက မြေကြီးပေါ် ဒူးထောက်ပြီး ငါ့ဖိနပ်ကို လျှာနဲ့ ယက်ပေးရင် ဒီမိန်းမယုတ်ကို မင်းဆီ ပြန်ပေးမယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါကစားလို့ ရိုးနေပြီ"

"ဒုတိယ တစ်ခုက ဒီမိန်းမယုတ်နဲ့ အတူအိပ်။ ငါ စီးပြီးသား ဖိနပ်အစုတ်က မင်းနဲ့ လိုက်ဖက်ပါတယ်"

ကျူးကျီဟယ် ဘယ်လမ်းကိုမှ ရွေးချယ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ လျူချန်ကျွင်းက သူ့ကို ကစားနေမှန်း သိတယ်။

"မင်းဘာသာ မင်း ကစားပါလား" ရုတ်တရက် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဟင်" လျူချန်ကျွင်း ကျိုးဟန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာပြောလိုက်တာလဲ ကောင်လေး"

"မင်းက ငတုံး ဖြစ်ရုံတင် မကဘူး နားပါ မကြားဘူးလား" ကျိုးဟန် ဖျော့တော့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူကို လုံးဝ အလေးအနက် မထားပေ။

"မင်း သေချင်နေတာပဲ" လျူချန်ကျွင်း မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး ညာလက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ စွမ်းအင်လှိုင်း တစ်ခု ကျိုးဟန်ဆီသို့ တိုးဝင်သွားသည်။ ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း နယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦး အနေဖြင့် အဝေးမှ တိုက်ခိုက်လျှင်ပင် တွမ့်ထီအဆင့် ၁၂ အထွတ်အထိပ် သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးကို တစ်ချက်တည်း သတ်ပစ်နိုင်သည်။

ကျိုးဟန် လက်မြှောက်လိုက်ရုံဖြင့် စွမ်းအင်လှိုင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူ လျူချန်ကျွင်းကို ကြည့်ပြီး "ငါ ပြဿနာ မရှာချင်ပေမယ့်..."

"ဟားဟား... နောက်ကျသွားပြီ။ မင်း ငါ့ကို စော်ကားမိပြီ" လျူချန်ကျွင်းက ကျိုးဟန် နောက်ဆုတ်သွားပြီဟု ထင်လိုက်သည်။

"ငတုံး... သူများ စကားပြောနေတုန်း ဖြတ်ပြောတာ ရိုင်းတယ် ဆိုတာ မသိဘူးလား" ကျိုးဟန် လျူချန်ကျွင်းကို အထင်သေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါ ပြဿနာ မရှာချင်ပေမယ့် တစ်ယောက်ယောက်က လာရှုပ်ရင် ပြန်ချဖို့ ဝန်မလေးဘူး"

လျူချန်ကျွင်း ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် မီးခိုးထွက်မတတ် ဖြစ်သွားသည်။ ကျိုးဟန်ကို လက်ညှိုးထိုးပြီး "မင်း... မင်း... မင်း..." ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ငတုံး နားလေးရုံတင် မကဘူး စကားပါ ထစ်နေတာလား။ ဒီလို အမှိုက်ကောင်မျိုး မွေးလာကတည်းက လည်ပင်းညှစ်သတ်ပစ်လိုက်ရမှာ။ အခုထိ အသက်ရှင်နေရတာ မရှက်ဘူးလား" ကျိုးဟန် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

လျူချန်ကျွင်း မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ဒေါသကြောင့် သတိလစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ကျူးကျီဟယ်နှင့် အခြားသူများလည်း အံ့သြသွားကြသည်။ လအနည်းငယ် အတွင်း ကျိုးဟန်၏ စကားပြော စွမ်းရည် ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် တိုးတက်လာတာလဲ။ ပြီးတော့ ဒီလေသံက ဘာလို့ ဒီလောက် ရင်းနှီးနေတာလဲ။

ကျိုးဟန်က မြည်းနက်နဲ့ ၃ လကျော် အတူနေခဲ့တာလေ။ ဘယ်လိုလုပ် မကူးစက်ဘဲ နေမလဲ။

"ငါ မင်းကို သတ်မယ်" လျူချန်ကျွင်း အသက်ရှူမှန်အောင် ပြန်လုပ်ပြီး ကျိုးဟန်ဆီသို့ ခုန်အုပ်လိုက်သည်။

ကျိုးဟန်လည်း ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း နယ်ပယ် အဆင့် ၁ ရောက်နေမှန်း သူ သိလိုက်ပြီ။ အဝေးက တိုက်ခိုက်လို့ မရတော့ဘူး။ အနီးကပ် တိုက်ခိုက်မှ ရမယ်။

ဘုန်း...

ကျိုးဟန်၏ လက်သီးချက် လျူချန်ကျွင်း၏ မျက်နှာကို တည့်တည့် ထိမှန်သွားပြီး ဒုန်းဟူသော အသံနှင့် အတူ နောက်လန်သွားကာ နံရံကို ဝင်တိုက်မိပြီး အပေါက်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်သွားသည်။ ကိုယ်တစ်ဝက် နံရံထဲ မြုပ်ဝင်သွားသည်။

"ခြိမ်းခြောက်တာ မကြိုက်ပါဘူးလို့ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား" ကျိုးဟန် ယင်ကောင် တစ်ကောင်ကို မောင်းထုတ်လိုက်သကဲ့သို့ လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။

"ကျိုးဟန်... မင်းက သူငယ်ချင်းစစ်ပဲ" ကျူးကျီဟယ် မျက်နှာထား ပျော့ပျောင်းသွားသည်။ "ငါ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။ မင်း ငါ့အစ်ကိုပဲ"

"ဟုတ်တယ်။ ဒီနေ့က စပြီး မင်း ငါတို့ အစ်ကိုပဲ" ယူကျန်းရီနှင့် အခြားသူများလည်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်ကြသည်။

"သေစမ်း..." လျူချန်ကျွင်း ခေါင်းကို နံရံထဲက ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း နယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက် အတွက် နံရံလောက်က ဘာမှ မဟုတ်ဘူး။ ကျောက်တုံးကြီးနဲ့ တိုက်မိရင်တောင် ကျိုးပဲ့သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။

သူ့မျက်လုံးများ ဒေါသကြောင့် တောက်လောင်နေသည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက သူ့ကို ဒီလို ဆက်ဆံရဲတဲ့သူ လက်ချိုးရေလို့ ရတယ်။

ဒါ လုံးဝ အရှက်ကွဲခြင်းပဲ။

ဒါ့အပြင် ကျူးကျီဟယ် ရှေ့မှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာ။

"ကောင်လေး... မင်းကို သေချင်စိတ် ပေါက်အောင် မလုပ်ရင် ငါ့နာမည် လျူ မဟုတ်ဘူး" လျူချန်ကျွင်း အက်ကွဲသော အသံဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"တော်တော့"

ချိုသာသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် အလှပဂေးလေး တစ်ဦး သီးသန့်အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။ "အစ်မရှင်း" ထက် ပိုမို ဆွဲဆောင်မှု ရှိသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ရှိသည်။ ရင်သားများ အဝတ်အစားကို ဖောက်ထွက်လုမတတ် ကြီးမားပြီး ခါးသေးသေး၊ တင်ပါးဝိုင်းဝိုင်းနှင့် ခြေတံ ရှည်လျားသည်။

ဆွဲဆောင်မှု ရှိသော၊ ညှို့ဓာတ် ပြင်းသော ဤအလှပဂေးသည် မွေးရာပါ မြှူဆွယ်သူ တစ်ဦး ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူမကို မြင်သူတိုင်း ရိုင်းစိုင်းသော ဆန္ဒများ ဖြစ်ပေါ်လာစေသည်။

ဤအလှပဂေးကို မြင်သောအခါ ကျူးကျီဟယ် ကဲ့သို့ မာန်မာနကြီးသူများပင် မောက်မာမှုများကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး "မင်္ဂလာပါ မိန်းကလေးအန်း" ဟု ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

လျူချန်ကျွင်းလည်း ဒေါသကို ဖိနှိပ်လိုက်သည်။ အလှပဂေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လောဘတကြီး ကြည့်လိုက်သော်လည်း ချက်ချင်း အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပိုမို ပါဝင်နေသည်။

"လျူယုဖုန်းကို မျက်နှာထောက်ပြီး ဒီကိစ္စ ဒီလောက်နဲ့ ထားလိုက်မယ်။ ထွက်သွား" အလှပဂေးလေး လျူချန်ကျွင်းကို အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သော်လည်း အေးစက်သော အသံသည်ပင် သူမ၏ သဘာဝ ဆွဲဆောင်မှုကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ပေ။

လျူချန်ကျွင်း ဒေါသ အရိပ်အယောင် မပြရဲပေ။ လှည့်ထွက်သွားပြီး ၂ လှမ်းခန့် အရောက်တွင် ရပ်တန့်ကာ "အစ်မရှင်း" ကို "မိန်းမယုတ်... လာခဲ့။ ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ့ဒေါသများကို ဒီမိန်းမ အပေါ် ပုံချချင်နေသည်။

"နေဦး" ကျိုးဟန် ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်သည်။