ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဘယ်ဘက်ထိပ်ဆုံးတွင် ထိုင်နေသော သက်လတ်ပိုင်း ပညာရှိက ထျဲ့ဟူကို အေးစက်စွာ ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ခေါင်းဆောင်ထျဲ့... ပထမမင်းသားက ခင်ဗျားကို ဆဌမအဆင့် ပြောက်ကျားစစ်ဗိုလ်ချုပ် ရာထူး ပေးဖို့ သဘောတူထားပြီးသားပါ။ ဒါက အသေးအဖွဲ ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး။ တကယ်လို့ ခင်ဗျား တာဝန်မကျေပွန်ရင် ရာထူးမရရုံတင်မကဘဲ ခင်ဗျားအသက်ပါ အန္တရာယ်ရှိနိုင်တယ်"

သူ့အသံမှာ ခြိမ်းခြောက်မှု ပါဝင်နေတာကြောင့် ထျဲ့ဟူ မျက်နှာပျက်သွားသည်။

တကယ်လို့ သူက ထာဝရ ဓားပြအဖြစ် မနေချင်လို့သာ မဟုတ်ရင် ပထမမင်းသား၊ တတိယမင်းသားနဲ့ ပဉ္စမမင်းသားတို့ကို ဂရုစိုက်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။

ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်တွေက သူတို့အသက်ကို တန်ဖိုးမထားကြဘူး။ ဟွိုင်နင်းခရိုင် အပြင်ဘက်မှာလည်း ဒီလိုပဲ... အခုလည်း ဒီလိုပဲ။

သူတို့က ကျန်းဖန်ကို ဒုက္ခပေးချင်ရုံ သက်သက်ပဲ။ စစ်တိုက်ရာမှာ ကျန်းဖန် ဘယ်လောက် ကြောက်စရာကောင်းလဲ ဆိုတာ ထည့်မတွက်ကြဘူး။

သူ့မှာ လူ (၁,၀၀၀) ကျော် ရှိပြီး မြေခွေးစခန်းက (၁,၀၀၀) ကျော်နဲ့ ပေါင်းလိုက်ရင် စုစုပေါင်း (၃,၀၀၀) ကျော်လောက် ရှိတယ်။

ကျန်းဖန်ရဲ့ ကိုယ်ရံတော် (၁,၀၀၀) နဲ့ ယှဉ်ရင် (၃) ဆလောက် များနေသလို ထင်ရပေမဲ့ ပြဿနာက ကျန်းဖန်က အရမ်း ရက်စက်တယ်။

လူ (၃,၀၀၀) နဲ့ ဟွိုင်နင်းခရိုင်ကို တိုက်ခိုက်ရင် အသာစီးရသလို ထင်ရပေမဲ့ ကျန်းဖန် ဘယ်လို တုံ့ပြန်မလဲ ဘယ်သူ သိမှာလဲ? ဟွိုင်နင်းခရိုင် အပြင်ဘက်က အခြေအနေမျိုး ထပ်ဖြစ်ရင် သူ လုံးဝ သွားပြီ။

သူ ပါးစပ်ဟပြီး တခြားသူတွေနဲ့ တိုင်ပင်ဖို့ ပြင်လိုက်ပေမဲ့ စကားမပြောနိုင်ခင်မှာပဲ အပြင်ဘက်ကနေ ကျယ်လောင်တဲ့ ပေါက်ကွဲသံတွေ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာတယ်။

ဒီအသံကို ကြားလိုက်ရတော့ အစည်းအဝေးခန်းမထဲက လူအားလုံး မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားတယ်။

ဘာဖြစ်နေလဲ ဆိုတာ သဘောပေါက်လိုက်ချိန်မှာပဲ ပေါက်ကွဲသံတွေ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ထိုင်မနေနိုင်တော့ဘဲ အစည်းအဝေးခန်းမထဲကနေ အလျင်အမြန် ပြေးထွက်လာကြတယ်။

မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက တောင်ပေါ်စခန်း တစ်ခုလုံး မိုးကြိုးပစ်ချခံရသလို ပေါက်ကွဲနေတာတွေ၊ သက်ကယ်မိုးထားတဲ့ တဲတွေနဲ့ သစ်သားအိမ်တွေ မီးလောင်နေတာတွေပဲ ဖြစ်တယ်။

ဒါကိုမြင်တော့ ထျဲ့ဟူ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားပြီး မင်းသား (၃) ပါးရဲ့ ကိုယ်စားလှယ်တွေလည်း ဘာဖြစ်သွားမှန်း မသိဘဲ ကြောင်ရပ်နေကြတယ်။

တောင်ပေါ်စခန်း တစ်ခုလုံး ဖရိုဖရဲ ဖြစ်ပြီး အော်ဟစ်သံတွေ ဆူညံသွားတာကို သူတို့ ကြောင်ငေးကြည့်နေမိတယ်။ ငြိမ်းချမ်းနေတဲ့ သူတို့စခန်းက ဘယ်လိုလုပ် ရုတ်တရက် အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားပြီး နေရာတိုင်းမှာ မိုးကြိုးသံတွေ ဟိန်းထွက်နေရတာလဲ?

အဲဒီအချိန်မှာ စခန်းဂိတ်တံခါးဝကနေ စစ်ချီသံတွေ ထွက်ပေါ်လာပြီး မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ဝတ်ရုံဖြူ စစ်သည်တွေ ဝင်ရောက်လာကြတယ်။

ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရတော့ တောင်ပေါ်စခန်းက ဓားပြတွေ မျက်နှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားကြပြီး အများစုက ခုခံလိုစိတ် ပျောက်ဆုံးကုန်ကြတယ်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒါက ဝတ်ရုံဖြူ တပ်မတော်လေ။ ဟွိုင်နင်းခရိုင် အပြင်ဘက် တိုက်ပွဲကနေ အံ့ဖွယ်နည်းနဲ့ လွတ်မြောက်လာတဲ့ ဓားပြတွေက ဝတ်ရုံဖြူ တပ်မတော် ဘယ်လောက် ကြောက်စရာကောင်းလဲ ဆိုတာ သိကြတယ်။

အသေးစိတ် မသိတဲ့သူတွေတောင် ဒီလူတွေ ပြောပြလို့ ဝတ်ရုံဖြူ တပ်မတော်ရဲ့ စွမ်းရည်ကို ကြားဖူးနားဝ ရှိကြတယ်။

အခု ဝတ်ရုံဖြူ တပ်မတော်က ဘယ်နေရာကနေမှန်း မသိဘဲ ရုတ်တရက် ပေါ်လာတော့ သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် မကြောက်ဘဲ နေမလဲ?

ခုခံဖို့ ကြိုးစားတဲ့ ရက်စက်တဲ့ ဓားပြတချို့တောင် ဝတ်ရုံဖြူ တပ်မတော်နဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့တာနဲ့ ချက်ချင်း အသတ်ခံလိုက်ရတယ်။ တစ်ဖက်သတ် အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်မှုလို ဖြစ်နေတယ်။

မင်းသား (၃) ပါးရဲ့ ကိုယ်စားလှယ်တွေ ကြောက်လွန်းလို့ တုန်ယင်နေကြတယ်။ ဝတ်ရုံဖြူ တပ်မတော်ကို မြင်လိုက်တာနဲ့ ကျန်းဖန် ရောက်လာပြီ ဆိုတာ သိလိုက်ကြတယ်။

သဘာဝခံစစ် အားကောင်းတယ်လို့ နာမည်ကြီးတဲ့ ကျားဆိုးစခန်းကို ကျန်းဖန် ဘယ်လို ဖောက်ဝင်လာလဲ ဆိုတာ သူတို့ (၃) ယောက် နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေကြတယ်။

ဒါ ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ? နန်းတွင်းတပ်မတော် လာရင်တောင် ကျားဆိုးစခန်းကို ဘာမှ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

ဒါပေမဲ့ ကျန်းဖန်က နားမလည်နိုင်လောက်အောင် ဖောက်ဝင်လာခဲ့တယ်။ ဒါက တကယ် ကြောက်စရာ ကောင်းတယ်။

အသိပြန်ဝင်လာတဲ့အခါ ကိုယ်စားလှယ် (၃) ယောက် ထွက်ပြေးဖို့ ကြံစည်ကြပေမဲ့ တောင်ပေါ်စခန်းရဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကြောင့် ရှေ့က ဂိတ်တံခါးကလွဲရင် တခြား ထွက်ပေါက် မရှိဘူး။

ဝတ်ရုံဖြူ တပ်မတော် ဝင်ရောက်လာတာကို သူတို့ လက်ပိုက်ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်တယ်။ ထျဲ့ဟူဘက်မှာတော့ ဘာဖြစ်နေလဲ ဆိုတာ သဘောပေါက်လိုက်တာနဲ့ ခုခံဖို့ လူစုဖို့ ကြိုးစားတယ်။

သူ ဘယ်လောက်ပဲ အော်ဟစ်ပါစေ... စခန်းတစ်ခုလုံးက ဓားပြတွေ ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေကြတယ်။ တစ်ယောက်မှ ထွက်ပြီး မခုခံရဲကြဘူး။ အများစုက ကြောက်လွန်းလို့ တုန်ယင်နေပြီး မြေကြီးပေါ် ဝပ်တွားကာ လက်နက်ချနေကြတယ်။

ကျန်းဖန် ဝတ်ရုံဖြူ တပ်မတော်ကို ဦးဆောင်ပြီး ရောက်လာတဲ့အခါ ထျဲ့ဟူက ကျန်းဖန်နဲ့ သူ့လူတွေကို ကြောင်ငေးကြည့်နေတယ်။ ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘဲ ဒူးထောက်ကျသွားတယ်။

"ကျွန်တော် လက်နက်ချပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး မသတ်ပါနဲ့..." သူ လက်နက်ချလိုက်တာနဲ့ ကျားဆိုးစခန်းက ဓားပြတွေ အားလုံး တရားဝင် လက်နက်ချလိုက်ကြတယ်။ ကိုယ်စားလှယ် (၃) ယောက်လည်း ကြောက်လွန်းလို့ မြေကြီးပေါ် ဒူးထောက်လိုက်ကြတယ်။

ကျန်းဖန်က လက်နက်ချထားတဲ့ ဓားပြတွေကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လူအုပ်ထဲက ကိုယ်စားလှယ် (၃) ယောက်ကိုပါ ကြည့်လိုက်တယ်။ လှောင်ပြောင်တဲ့ အပြုံးတစ်ခု သူ့နှုတ်ခမ်းပေါ်မှာ ပေါ်လာတယ်။ သူက ဘေးနားက နျူဝူကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"လက်နက်ချတဲ့ ဓားပြတွေကို တောင်အောက် ခေါ်သွားလိုက်။ ဟိုကောင် (၃) ကောင်ကို ခေါင်းဖြတ်ပြီး မြို့တော်ဆီ ပြန်ပို့လိုက်။ ငါ့ညီအစ်ကို (၃) ယောက်ဆီ အမြန်ဆုံး ရောက်အောင် ပို့ပေးလိုက်ပါ"

သူ့အသံကြားတော့ ကိုယ်စားလှယ် (၃) ယောက် ကြောက်လွန်းလို့ အသက်ကယ်ဖို့ ချက်ချင်း တောင်းပန်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျန်းဖန်က လျစ်လျူရှုပြီး ကျားဆိုးစခန်းကနေ ထွက်ခွာဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။

သူက ကိုယ်ရံတော် (၄၀၀) ကို ခေါ်ပြီး နောက်ထပ် ဓားပြစခန်း တစ်ခု ဖြစ်တဲ့ မြေခွေးစခန်းဆီ ထွက်ခွာသွားတယ်။ ကျန်တဲ့ ကိုယ်ရံတော် (၂၀၀) ကိုတော့ ဒီမှာ ထားခဲ့တယ်။

ကျန်းဖန် ထွက်သွားပြီး မကြာခင်မှာပဲ နျူဝူက ကိုယ်ရံတော် (၂၀၀) နဲ့အတူ ဓားပြသုံ့ပန်း (၁,၀၀၀) ကျော်ကို ခရိုင်မြို့ဆီ ဖမ်းခေါ်သွားတယ်။

တခြားလူတွေကတော့ ဓားပြတွေရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို သိမ်းဆည်းဖို့ ကျန်ရစ်ခဲ့ကြတယ်။

ဒီအချိန်မှာပဲ ချူရှောင်လန်က ကျန့်ယွမ် မြင်းစီးစစ်သည် (၉၀၀) နဲ့ ရောက်လာတယ်။ မီးတုတ်တွေ ကိုင်ထားတဲ့ ဝတ်ရုံဖြူ စစ်သည်တွေ ဓားပြတွေကို ဖမ်းခေါ်လာတာ တွေ့လိုက်ရတော့ သူမ မျက်လုံးပြူးသွားပြီး အံ့အားသင့်သွားတယ်။

"ဘာ... ဘာဖြစ်သွားတာလဲ?" နျူဝူအနား ရောက်တော့ သူမ အံ့သြစွာ မေးလိုက်သည်။

နျူဝူက ချူရှောင်လန်ကို သိတယ်။ သူမက သခင်မလေးရဲ့ ကိုယ်ရံတော် အစေခံမလေး ဖြစ်ပြီး စစ်တပ်စခန်းကို မကြာခဏ ဝင်ထွက်သွားလာလေ့ ရှိတာကိုး။

ဒါကြောင့် ချူရှောင်လန် ကျန့်ယွမ် မြင်းစီးစစ်သည်တွေကို ဦးဆောင်လာတာ တွေ့ပေမဲ့ သူတို့ ဘာမှ မတုံ့ပြန်ကြဘူး။

"သခင်မလေးရှောင်လန်... မင်းသားက ကျားဆိုးစခန်းကို သိမ်းပိုက်ပြီးပါပြီ။ အခု ခရိုင်ရုံးဆီ ဖမ်းခေါ်သွားနေတာပါ"

ပြီးတော့ သူက ရှေ့မှာ ကြိုးတုပ်ခံထားရတဲ့ ထျဲ့ဟူနဲ့ ဓားပြခေါင်းဆောင်တချို့ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ပြောလိုက်သည်။ "တွေ့လား? ကျားဆိုးစခန်းက ဓားပြခေါင်းဆောင်တွေ အကုန်ပါတယ်!"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချူရှောင်လန် နေရာမှာတင် ကြောင်သွားပြီး အတော်ကြာသည်အထိ အသိမဝင်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

ကျားဆိုးစခန်း ကျသွားပြီ? ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ? နန်းတွင်းတပ်မတော်တောင် မနိုင်တဲ့ ကျားဆိုးစခန်းက ဒီလိုပဲ ကျသွားတာလား? နောက်နေတာလား!

ဒါပေမဲ့ အဖြစ်အမှန်က ငြင်းလို့ မရဘူး။ သူမ ယုံကြည်လိုက်ရုံကလွဲပြီး ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး။ အိပ်မက်မက်နေသလို ခံစားရတယ်။ ကူညီဖို့ လာခဲ့ပေမဲ့ အလကား ဖြစ်သွားပြီ။ အဋ္ဌမမင်းသားက သူမကို လုံးဝ မလိုအပ်ဘူး။

ပြီးတော့ သခင်မလေးကိုလည်း အလကား စိတ်ပူစေခဲ့မိပြီ။

"ကျားဆိုးစခန်းကို ဘယ်လို သိမ်းပိုက်လိုက်တာလဲ? ကျားဆိုးစခန်းက ခံစစ်ကောင်းပြီး တိုက်ခိုက်ရ ခက်ခဲတာ... ဒီလောက် လွယ်လွယ်နဲ့ မရနိုင်ဘူး!" ချူရှောင်လန်က လက်မလျှော့နိုင်သေးဘဲ မေးလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နျူဝူ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားသည်။ ဒီကောင်မလေးက သူ့မင်းသားရဲ့ စွမ်းရည်ကို သံသယ ဝင်နေတာလား။

ဒါကို တွေးမိပြီး သူက မာန်တက်တဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ ပြောလိုက်သည်။ "သခင်မလေးရှောင်လန်... မင်းသား မစင်ပြုတ်တာ သိတယ် မဟုတ်လား? မင်းသားက အပျော်သဘော မစင်ပြုတ်နေတယ်လို့ ထင်နေတာလား? ပြောပြလိုက်မယ်... မင်းသားက မစင်ထဲကနေ ပစ္စည်းတွေ ထုတ်ယူပြီး မိုးကြိုးပစ်သလို ပေါက်ကွဲစေနိုင်တဲ့ လက်နက်တွေ ဖန်တီးလိုက်တာ"

"ကျားဆိုးစခန်းက ခံစစ်ကောင်းပြီး တိုက်ခိုက်ရ ခက်ခဲတယ် ဆိုပေမဲ့... မိုးကြိုးလက်နက် အနည်းငယ်လောက်နဲ့တင် စက္ကူလို ကျိုးပဲ့လွယ်သွားတာပဲ။ သဘာဝခံစစ် မရှိတော့ရင် သူတို့က ကြက်တွေ၊ ခွေးတွေ အဆင့်လောက်ပဲ ရှိတော့တာ။ သိမ်းပိုက်ရတာ မခက်ပါဘူး!"

"တကယ်လို့ သခင်မလေးရှောင်လန် မယုံရင်... မြေခွေးတောင်ဆီ သွားကြည့်လိုက်။ မင်းသား အခု အဲဒီကို သွားတိုက်နေပြီ။ မြန်မြန်သွားရင် အချိန်မီ ရောက်နိုင်ပါသေးတယ်!"

ချူရှောင်လန်က ကူညီဖို့ တပ်ဖွဲ့တွေ ခေါ်လာတာကို နျူဝူ ရိပ်မိလို့ စိတ်လှုပ်ရှားမိတယ်။ သူ့မင်းသားရဲ့ အင်အား မလုံလောက်မှာ စိုးရိမ်နေတာ။

ချူရှောင်လန် လိုက်သွားရင် ကူညီဖို့ အခွင့်အရေး ကောင်းတစ်ခု ရမှာပဲ။

နျူဝူရဲ့ စကားကို ကြားသောအခါ ချူရှောင်လန် မြင်းပေါ် အမြန်တက်ပြီး သူမရဲ့ ကျန့်ယွမ် မြင်းစီးစစ်သည်တွေကို ဦးဆောင်ကာ မြေခွေးတောင်ဆီ ထွက်ခွာသွားသည်။