ကော်ချန်ရှန်း၏ ကျေးဇူးကန်းသော အပြုအမူကြောင့် ပါမောက္ခဂူ ဒေါသထွက်သွားသည်။ အဘိုးကြီးက လူသူမရှိသလို အားရပါးရ ရယ်မောနေသည်ကို မြင်ရတော့ မျက်နှာကို တံတွေးနဲ့ ထွေးချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။ ပါးကြီးဖောင်းပြီး ဆဲရေးတော့သည်။

"ကော်မျိုးရိုးနဲ့ ကျေးဇူးကန်းတဲ့ အဘိုးကြီး၊ ငါက စေတနာနဲ့ မိတ်ဆွေလေးရှုကို ခေါ်လာပြီး ကုပေးတာ။ မင်းကတော့ လူရူးလို လုပ်နေတယ်ပေါ့လေ..."

ပါမောက္ခဂူက ဟိုတုန်းက စစ်တပ်မှာ နိုင်ငံရေးမှူး၊ ကွင်းဆင်းဆေးရုံ အုပ်ချုပ်ရေးမှူး လုပ်ခဲ့ဖူးတာ။ သူ့ရဲ့ ထူးချွန်တဲ့ ဆေးပညာကြောင့် စစ်သားတွေ အများကြီး အသက်ရှင်ခဲ့ရတယ်။ ကော်ချန်ရှန်း ကိုယ်တိုင်လည်း သေမင်းလက်ထဲကနေ ပါမောက္ခဂူ ဆွဲထုတ်ပေးခဲ့လို့ အသက်ရှင်နေတာ။ သူ ဒေါသထွက်လာရင် ဘာမှ ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။ နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ လူကြီးလူကောင်း ပုံစံတွေ အကုန် ပျောက်ကုန်ရော။

မိတ်ဆွေဟောင်း တကယ် ဒေါသထွက်နေတာ မြင်တော့ ကော်ချန်ရှန်း တခစ်ခစ် ရယ်မောပြီး "သောက်ကျိုးနည်း၊ ဒီကောင်လေး တော်တော် စွမ်းတယ်လို့ ကြားထားလို့ စမ်းသပ်ကြည့်တာပါ။ ငါ့မြေးမလေးကိုတောင် လှည့်စားပြီး ယူထားတာ၊ ဒေါသထွက်လို့ နည်းနည်းလောက် ရိုက်တာ ဘာဖြစ်လဲ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ပါမောက္ခဂူ မျက်လုံးပြူးပြီး "ငါခေါ်လာတဲ့လူကို ရိုက်လို့ မရဘူး။ မင်း ထပ်ပြီး စမ်းသပ်ရဲရင် ငါ မင်းကို ပြန်ရိုက်မယ်" ဟု ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

ရှုချင်း စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။ ဒီအဘိုးကြီး ၂ ယောက် ပေါင်းလိုက်ရင် အသက် ၁၅၀ လောက် ရှိနေပြီ၊ ကလေးတွေလို ရန်ဖြစ်နေကြတယ်။ ခါးပတ်ကို အမြန်ဆွဲယူပြီး စစ်သူကြီးဟောင်းကို ကမ်းပေးကာ ပြုံးလျက် "အဘိုး၊ ခါးပတ် ဒီမှာပါ။ ရိုက်ချင်ရင် ရိုက်ပါဗျာ။ ကျွန်တော် မရှောင်ပါဘူး၊ ဟုတ်ပြီလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကော်ချန်ရှန်း ခါးပတ်ကို ယူပြီး ခါးမှာ ပြန်ပတ်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ရိုက်လို့ ဘာထူးမှာလဲ။ မင်းက နုနုနယ်နယ်လေး။ အဘိုးကြီးဂူ စိတ်ဆိုးပြီး ငါ့ကို ရန်လာရှာနေဦးမယ်။ ထားလိုက်ပါတော့ကွာ!"

ပါမောက္ခဂူ၏ တင်းမာသော မျက်နှာထား ပြေလျော့သွားပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "ခေါင်းမာတဲ့ မြည်းကြီး၊ မင်းရဲ့ အိုမင်းနေတဲ့ ခြေလက်တွေနဲ့ဆို မိတ်ဆွေလေးရှုက လက်ညှိုးတစ်ချောင်းတည်းနဲ့တောင် ချေမှုန်းပစ်လိုက်နိုင်တယ်"

ဒီတိုင်းရင်းဆေး ဆရာကြီးက နှုတ်လုံတယ်။ ရှုချင်း မြေကမ္ဘာအဆင့် ရောက်နေတာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပြထားဘူး။ ကော်ချန်ရှန်းက ခါးပတ်အစုတ်လေး တစ်ချောင်းနဲ့ သူ့ကို နိုင်မယ် ထင်နေတာ အိပ်မက်မက်နေတာပါပဲ။

"သူ လုပ်ရဲလား။ ရွှယ်ယာထိုနဲ့ တွဲချင်ရင် နဂါးဖြစ်ရင်တောင် ငါ့ရှေ့မှာ ဝပ်တွားနေရမယ်။ ကျားဖြစ်ရင်တောင် ငြိမ်နေရမယ်" နာမည်ကြီး စစ်သူကြီး ကော်ချန်ရှန်းက ရှုချင်းကို ရည်းစားကိစ္စနဲ့ စနောက်လိုက်ပြန်သည်။ ပါမောက္ခဂူ ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိတော့။

ရှုချင်း တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာနေမိသည်။ အဘိုးကြီးက လုယင်းရွှယ်နဲ့ သူ့အချစ်ရေးကို ကန့်ကွက်တဲ့ပုံ မပေါ်ဘူး။ သူ့စကားတွေက သဘောတူချင်တဲ့ အရိပ်အယောင်တောင် ပြနေတယ်။

"အဘိုး၊ လုယင်းရွှယ် အိမ်မှာ ရှိလား။ တွေ့လို့ ရမလား" ရှုချင်း သူ အသိချင်ဆုံး မေးခွန်းကို မေးလိုက်သည်။

"မင်း တော်တော် သတ္တိရှိပါလား။ ဆရာဝန် အတု ယောင်ဆောင်ပြီး ဒီအထိ လာရဲတယ်ပေါ့။ ဝက်က နှာခေါင်းမှာ ကြက်သွန်မြိတ် တပ်ပြီး ဆင်ယောင် ဆောင်နေတာလား!" တံခါးဝမှ မကျေမနပ် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကော်ဟွိုင်ကန်း တံခါးတွန်းဖွင့် ဝင်လာသည်။ သူ အခုလေးတင် ပြန်ရောက်တာ။ ကင်းစောင့် ရှောင်ချွေ့ဆီက ရှုချင်း အဘိုးကို လာကုပေးတယ်လို့ ကြားတာနဲ့ အမြန် ပြေးလာခဲ့တာ။

ရှောင်ချွေ့က ပါမောက္ခဂူ ခေါ်လာတာပါလို့ ပြောခွင့် မရလိုက်ခင်မှာ ကော်ဟွိုင်ကန်းက အခန်းထဲ ဝင်သွားပြီ။

ရှုချင်း စကားမပြောရသေးခင် ဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့ ပါမောက္ခဂူ ဒေါသထွက်သွားပြီး မျက်လုံးပြူးကာ "အဘိုးကြီးတောင် ဘာမှ မပြောဘဲ ငြိမ်နေတာ၊ မင်းက ဘာကိစ္စ အော်ဟစ်နေတာလဲ။ သားအဖ ၂ ယောက်စလုံး လူမိုက်တွေချည်းပဲ" ဟု ဆူပူလိုက်သည်။

ပြောရရင်တော့ ဒီသားအဖ ၂ ယောက်က တစ်မျိုးတည်းပါပဲ။ ခေါင်းမာပြီး မာကျောကြတယ်။ သူတို့အကြောင်း ကောင်းကောင်း သိထားတဲ့ ပါမောက္ခဂူက သဘာဝကျကျ အကောင်း မပြောနိုင်တော့ဘူး။

ကော်ဟွိုင်ကန်း လန့်သွားပြီး မျက်နှာပေါ်က ဒေါသတွေ ပျောက်ကွယ်ကာ အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ "ဦးလေးဂူ၊ ဒီကောင်လေးကို ဦးလေး ခေါ်လာတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ပါမောက္ခဂူ စိတ်မရှည်စွာဖြင့် "ငါ ခေါ်လာတော့ ဘာဖြစ်လဲ" ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။

ကော်ဟွိုင်ကန်း လှည့်ကြည့်ပြီး အနောက်က လူကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ ကင်းစောင့် ရှောင်ချွေ့ လန့်ပြီး နောက်ဆုတ်သွားသည်။ "စကားဆုံးအောင် နားမထောင်ဘဲ ပြေးဝင်သွားတာ ဘယ်သူလဲ။ ကျွန်တော့်အပြစ် မဟုတ်ဘူးနော်" ဟု တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဦးလေးဂူ၊ ဒီကောင်လေးက သိုင်းပညာ ကောင်းတာတော့ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရောဂါကုဖို့ ဆိုတာ စိတ်ချရပါ့မလား" ကော်ဟွိုင်ကန်း အသံ ၂ ဆင့်လောက် လျှော့ပြီး လေးလေးစားစား မေးလိုက်သည်။

ပါမောက္ခဂူ လက်ထဲက ဖန်ပုလင်းကို ပစ်ပေးလိုက်ပြီး "ဒီပစ္စည်းတွေက ခေါင်းမာတဲ့ မြည်းကြီး ခေါင်းထဲက ထွက်လာတာ။ ပူတုန်း ရှိသေးတယ်" ဟု လှောင်ပြောင် ပြောဆိုလိုက်သည်။

ကော်ဟွိုင်ကန်း ပုလင်းကို ဖမ်းယူလိုက်သည်။ အထဲမှာ အသားစ ၂ ခု ရှိနေသည်။ သူ့အဖေကို သံသယဖြင့် လှမ်းကြည့်ရာ အဘိုးကြီးက ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဖြောင်း!"

ကော်ဟွိုင်ကန်း ရှုချင်းကို လေးလေးနက်နက် အလေးပြုပြီး "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှုချင်း ခါးသီးစွာ ပြုံးပြီး "ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။ လုယင်းရွှယ် အိမ်မှာ ရှိလား သိချင်လို့ပါ။ သူ့ကို တွေ့ချင်လို့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကော်ဟွိုင်ကန်း ခေါင်းခါပြီး "ရွှယ်အာ ဒီရက်ပိုင်း စာကြိုးစားနေတယ်။ ည ၇ နာရီမှ ပြန်ရောက်တယ်" ဟု ဖြေလိုက်သည်။

ရှုချင်း မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်ပျက်သွားသည့် အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။ ဒါကို ကော်ဟွိုင်ကန်း သတိထားမိပြီး "ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ ရွှယ်အာရဲ့ မင်္ဂလာကိစ္စကို ခေတ္တ ရပ်ဆိုင်းထားလိုက်ပြီ။ မင်း မြန်မြန် လှုပ်ရှားတာ ကောင်းမယ်..." ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်စုတ်!" ကော်ချန်ရှန်း ရယ်မောပြီး ဆဲရေးလိုက်သည်။ "မင်းက ဘယ်လို ဦးလေးမျိုးလဲ။ ကိုယ့်တူမကို သူများလက်ထဲ အလကား ထိုးထည့်ပေးနေတယ်။ ငါ စစ်တိုက်တုန်းက ဘယ်တော့မှ အရှုံးမခံဘူး"

ပါမောက္ခဂူ မျက်လုံးလှန်ကြည့်ပြီး "ခေါင်းမာတဲ့ မြည်းကြီး၊ ဟိုတုန်းက အသေးအဖွဲ ကိစ္စဟောင်းတွေကို ပြန်မပြောစမ်းပါနဲ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဟိုတုန်းက အဘိုးကော်က စစ်သား တစ်ပ်ရင်း ဦးဆောင်ပြီး ဂျပန် ရထားလမ်းတွေကို ဝင်တိုက်ခဲ့ဖူးတယ်။ ၆ လ မပြည့်ခင်မှာ လက်နက်ကိရိယာတွေကို ၂ ဆ မြှင့်တင်နိုင်ခဲ့တယ်။ စက်သေနတ် အကြီးအသေး ရာချီ၊ မော်တာတွေ၊ တောင်ပေါ်ပစ် အမြောက်တွေနဲ့ ဂျာမန်လုပ် စက်သေနတ်တို တစ်ပ်ခွဲစာလောက် ရခဲ့တယ်။ သေနတ်တစ်လက်၊ ကျည် ၂ တောင့်တောင် မတတ်နိုင်တဲ့ စစ်သားအုပ်စုကို တိုက်ခိုက်စွမ်းရည် မြင့်မားတဲ့ အထက်တန်းလွှာ တပ်ရင်း အဖြစ် ပြောင်းလဲပေးခဲ့တယ်။

ကော်ချန်ရှန်း အဂုဏ်ယူဆုံးကတော့ ဂျပန်တွေဆီက ပစ္စည်း "ငှား" ခဲ့တာပါပဲ။ ပစ္စည်းဥစ္စာ အများအပြား "ငှား" နိုင်ခဲ့လို့ "စစ်ပွဲတိုင်း အနိုင်ရသူ စစ်သူကြီး" ဆိုတဲ့ ဘွဲ့ ရခဲ့တာပေါ့။

လုယင်းရွှယ် မရှိတော့ ရှုချင်း ဆက်နေဖို့ စိတ်ကူးမရှိတော့ပေ။ ပြုံးပြီး "အလုပ်ပြီးပြီ ဆိုတော့ အဘိုးကြီး ဆေးစစ်တာ မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး။ ကျွန်တော့်ကို အိမ်ပြန်ပို့ဖို့ လူစီစဉ်ပေးပါဦး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကော်ချန်ရှန်း မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး "ရွှယ်အာ မရှိတာနဲ့ ပြန်တော့မလို့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ပါမောက္ခဂူကလည်း "နေ့လယ်စာ စားပြီးမှ ပြန်လည်း မနောက်ကျပါဘူး။ မင်းက ရှေးဟောင်းပစ္စည်း စုဆောင်းတာ ဝါသနာပါတယ်လို့ ကြားတယ်။ ခေါင်းမာတဲ့ အဘိုးကြီးဆီမှာ ပစ္စည်းဟောင်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ ထမင်းစားပြီးရင် ကုသခ အဖြစ် ကြိုက်တာ ရွေးယူသွားပေါ့" ဟု တားလိုက်သည်။

ကော်ဟွိုင်ကန်းကလည်း ပြုံးပြီး "အဲဒီပစ္စည်း အများစုက ဟိုတုန်းက သိမ်းဆည်းရမိတဲ့ စစ်နိုင်ပစ္စည်းတွေပါ။ ဂျပန်ဓား ကောင်းကောင်းတွေလည်း ရှိတယ်။ ကြိုက်တာ ရွေးပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဟားဟား! လူငယ်လေးက ဒါမျိုးတွေ ကြိုက်တတ်တာလား။ ယူသွား၊ ကြိုက်သလောက်ယူ။ အကုန်ယူသွားလည်း မကွက်ဘူး" ကော်ချန်ရှန်း ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ့ရဲ့ ပွင့်လင်းရိုးသားမှုကြောင့် ငြင်းလို့ မရအောင် ဖြစ်သွားသည်။

ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုကို မငြင်းဆန်နိုင်သဖြင့် ရှုချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ နေ့လယ်စာ စားချိန်လည်း ရောက်နေပြီ ဆိုတော့ ပစ္စည်းဟောင်းလေး ဘာလေး ယူသွားတာ မမှားပါဘူး။

ပါမောက္ခဂူနှင့် အဘိုးကော် ဆေးစစ်ရန် ဆေးခန်းဘက် ထွက်သွားကြသည်။ ကော်ဟွိုင်ကန်းက ရှုချင်းကို အဘိုးကော်၏ သီးသန့် စစ်နိုင်ပစ္စည်း ပြခန်းဆီ ခေါ်သွားလေသည်။