ယန်ဧကရာဇ်လည်း ကျန်းဖန်ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကြောင့် အံ့အားသင့်သွားပါတယ်။ စာလုံးတွေကို ယုံကြည်မှုရှိရှိ၊ တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ဖတ်ပြနေတဲ့ ကျန်းဖန်ကို ကြည့်ရင်း သူ ခေတ္တမျှ တွေဝေမိန်းမော သွားပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ မကြာခင်မှာပဲ သူ သတိပြန်ဝင်လာပြီး ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားတဲ့ အမူအရာ ပေါ်လာပါတယ်။

သူ့ရင်ထဲမှာ ခံစားချက်တွေ လှုပ်ရှားသွားပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ပါရမီရှင် သားတော်က ပါရမီရှင် ဖြစ်နေဆဲပါပဲ။ သူ ကောလာဟလတွေကြောင့် တကယ် လမ်းမှားရောက်သွားခဲ့တာ။

ရှီဝမ်ဇောင်ကတော့ ကျန်းဖန်ကို ကြောင်ငေးကြည့်နေပြီး သေလူတစ်ယောက်လို လုံးဝ မလှုပ်ရှားတော့ပါဘူး။ သူ့ခေါင်း ပေါက်ကွဲတော့မလို ခံစားနေရပါတယ်။

သူ အလွန် ဂုဏ်ယူခဲ့တဲ့ ပြဿနာကို ကျန်းဖန်က အလွယ်တကူ ဖြေရှင်းလိုက်တယ်။ ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ဒီအမှန်တရားကို သူ လက်မခံနိုင်ဘူး။

"ပညာရှိကြီးရှီ... ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ကြောင်သွားပြီလား" အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျန်းဖန်ရဲ့ အသံက ရှီဝမ်ဇောင်ရဲ့ နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ကျန်းဖန်ရဲ့ လက်ဝါးက သူ့မျက်စိရှေ့မှာ ယမ်းခါနေပါတယ်။

ရှီဝမ်ဇောင် သတိပြန်ဝင်လာပြီး သရဲမြင်လိုက်ရသလို ကျန်းဖန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပါတယ်။ "မဖြစ်နိုင်ဘူး... မင်းက ဒီစာလုံးဆယ်လုံးကို ဘယ်လိုသိတာလဲ။ အဓိပ္ပာယ်နဲ့ အသံထွက်ကိုပါ သိနေတယ်။ ငါ မင်းကို ဘယ်တုန်းကမှ မသင်ပေးခဲ့ဖူးဘူး။ ဘယ်လိုလုပ်... ဘယ်လိုလုပ် သိနေတာလဲ"

သူ့ရဲ့ ရူးသွပ်လုနီးပါး ပုံစံကို မြင်တော့ ရှိနေသူ အားလုံးက ကျန်းဖန် အဖြေမှန်ကန်ကြောင်း သူ ဝန်ခံလိုက်ပြီဆိုတာ အလွယ်တကူ သိလိုက်ကြပါတယ်။ ရှီဝမ်ဇောင် ပြောခဲ့သလို ငါးလုံး မဟုတ်ဘဲ ဆယ်လုံးစလုံး မှန်ကန်ပါတယ်။

အခု ရှီဝမ်ဇောင် ရှုံးသွားပါပြီ။ ရှုံးတယ်လို့ မပြောရင်တောင် သူကိုယ်တိုင် ဝန်ခံလိုက်ပြီလေ။ အခြေအနေကို သူ ပြန်ဆယ်နိုင်ဦးမလား။

သူ့နောက်က ယဲ့ရန်၊ ဖန်းရှန်နဲ့ ဟွမ်ကျန်းရန်တို့ဟာ ကျန်းဖန်ကို အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြပြီး သူတို့မျက်လုံးတွေထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှုတွေ ပြည့်နှက်လာပါတယ်။ သူတို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှည့်စားမိသလို၊ ကျန်းဖန်ရဲ့ ထောင်ချောက်ထဲ ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။

ဒီလူက တကယ်ပဲ အသုံးမကျတဲ့သူ ဟုတ်ရဲ့လား။ အသုံးမကျတဲ့သူ တစ်ယောက်က ဒီလို ရှားပါးတဲ့ ရိုးရာတရုတ်စာလုံးတွေကို ဘယ်လို သိနိုင်မှာလဲ။ စာရေးတာ ဝါသနာပါပြီး ရှေးဟောင်းသုတေသနကို နှစ်သက်တဲ့သူ မဟုတ်ရင်ပေါ့။

မဟုတ်ရင် ဘယ်သူကများ ပျင်းနေလို့ ဒီလို ရှားပါးတဲ့ ရိုးရာတရုတ်စာလုံးတွေကို လေ့လာနေမှာလဲ။ စာသင်ဖို့တောင် အချိန်မလောက်ပါဘူးဆိုနေ။

ဒီကောင်လေးရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ အားလုံးက ချူယန်အာကြောင့်လို့ ပြောခဲ့ကြတယ် မဟုတ်လား။ သူတို့ မှားနေတာလား။ ဒီကောင်လေးမှာ တကယ်ပဲ အရည်အချင်းစစ် ရှိနေတာလား။

ဒါပေမဲ့ သူတို့ မသိတာက ကျန်းဖန်ဟာ ပျင်းနေလို့ ဘာမှလုပ်စရာ မရှိတဲ့အချိန်တိုင်း သုတေသန အမျိုးမျိုး လုပ်ရတာကို ကြိုက်နှစ်သက်သူ ဖြစ်ပြီး အရာရာကို ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းထက် ပိုသိအောင် ကြိုးစားတတ်သူ ဖြစ်ပါတယ်။

သူ စိတ်ဝင်စားတဲ့ အရာတစ်ခုခုကို နားလည်သဘောပေါက်တဲ့အထိ သူ လက်လျှော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။

"ပညာရှိကြီးရှီ... ခင်ဗျား မသင်ပေးတိုင်း ကျွန်တော် မသင်ယူဘူးလို့ မဆိုလိုပါဘူး။ ခင်ဗျားထက် ဗဟုသုတ ပိုကြွယ်ဝတဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ သူတို့အများစုက ခင်ဗျားလို ဂုဏ်ဒြပ်နဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာနောက် မလိုက်ကြရုံပါပဲ"

ကျန်းဖန်က တစ်ဝက်တစ်ပျက် အပြုံးနဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ်။

သူ့စကားကြောင့် ရှီဝမ်ဇောင် သတိပြန်ဝင်လာပါတယ်။ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ နာကျည်းမှုတွေ ရှိနေပေမယ့် အားအင်ကုန်ခမ်းသွားသလို ကျန်းဖန်ကို စိတ်ပျက်လက်ပျက် ကြည့်လိုက်ပါတယ်။

သူ ရှုံးသွားပါပြီ။ ငြင်းချင်ရင်တောင် ငြင်းလို့ မရတော့ပါဘူး။ သူက တစ်ကြိမ်တည်းနဲ့ ငွေတစ်သိန်း ရှုံးသွားခဲ့ပြီ။ အခု သူ့မှာ တစ်သိန်းပဲ ကျန်ပါတော့တယ်။ ပြန်နိုင်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိ၊ မရှိတောင် သူ မသိတော့ပါဘူး။

"ဒီပွဲမှာ ကျွန်တော် အရှုံးပေးပါတယ်။ အဋ္ဌမမင်းသား... စိန်ခေါ်မှုကို စလိုက်ပါတော့။ ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော် သေချာပေါက် နိုင်ရမယ်" ရှီဝမ်ဇောင်က ကျန်းဖန်ကို ကြည့်ပြီး ယုံကြည်မှုရှိရှိ ပြောလိုက်ပါတယ်။

ကျန်းဖန်က အလားတူ မေးခွန်းမျိုးနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်လေ။ စာပေစွမ်းရည်နဲ့ ပတ်သက်ရင် သူ တော်တော် ယုံကြည်မှု ရှိပါတယ်။

ကျန်းဖန်က သူ့မေးခွန်းကို မှန်ကန်အောင် ဖြေနိုင်ခဲ့ပေမယ့် အလားတူ မေးခွန်းမျိုးနဲ့ သူ့ကို အကျပ်ရိုက်အောင် လုပ်ဖို့ ကြိုးစားတာကတော့ နေ့လယ်ကြောင်တောင် အိပ်မက်မက်နေတာပါပဲ။

မကြာခင် ရှုံးသွားတဲ့ ငွေတွေကို ပြန်နိုင်တော့မယ်လို့ တွေးမိပြီး ရှီဝမ်ဇောင် ဝမ်းသာသွားပါတယ်။ သူ့ရဲ့ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတွေ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တိုက်ပွဲဝင်စိတ်ဓာတ်တွေ ပြည့်နှက်လာပါတယ်။

ကျန်းဖန်က ရှီဝမ်ဇောင်ကို စိန်ခေါ်မယ်လို့ ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေအားလုံး ရယ်မောရင်း ခေါင်းခါလိုက်ကြပါတယ်။ ကျန်းဖန်က တကယ်ပဲ သေလမ်းရှာနေတယ်၊ လူအုပ်ကြီးကို တစ်ယောက်ချင်းစီ ရင်ဆိုင်ဖို့ ခေါင်းမာနေတယ်လို့ သူတို့ ထင်နေကြပါတယ်။

မဟုတ်ရင် သူ အခုလေးတင် နိုင်လိုက်တဲ့ ငွေတစ်သိန်းက သူ့အိတ်ကပ်ထဲ တန်းရောက်သွားမှာပါ။ အခုတော့ သူ ပြန်ထုတ်ပေးရဖို့ များနေပါပြီ။

ရှီဝမ်ဇောင်က ပျင်းနေလို့ ရှေးဟောင်းစာလုံးတွေကို လေ့လာနေတာမှန်း ခင်ဗျားတို့ သိကြတယ် မဟုတ်လား။

လူတိုင်း ဒီလို တွေးနေကြတုန်းမှာပဲ ကျန်းဖန်က ဘေးနားက ဝတ်ရုံဖြူ ကိုယ်ရံတော်ကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်ပြီး စာရေးကိရိယာ လေးမျိုး (စုတ်တံ၊ မှင်၊ စက္ကူ၊ မှင်ခွက်) နဲ့ စားပွဲတစ်လုံး ယူလာခိုင်းလိုက်ပါတယ်။

မကြာမီ မင်းသားအိမ်တော် အစေခံတွေက ပစ္စည်းတွေ ယူလာပေးပါတယ်။ ကျန်းဖန်က ဝတ်ရုံဖြူ ကိုယ်ရံတော်တွေကို မြင်ကွင်းကွယ်ခိုင်းလိုက်ပြီး လူအုပ်ကြီးရဲ့ အံ့သြသံသယဖြစ်နေတဲ့ အကြည့်တွေအောက်မှာ စုတ်တံကို ကောက်ကိုင်ကာ စာရွက်ပေါ်မှာ စာရေးလိုက်ပါတယ်။

အသက် အခါနှစ်ဆယ်လောက် ရှူချိန်အတွင်းမှာပဲ ကျန်းဖန်က စာရွက်တစ်ရွက်ပေါ်မှာ စာလုံး ၂၄ လုံး ရေးပြီးသွားပါတယ်။ အဲဒါတွေကတော့ -

"觌氅၊ 餮鞀၊ 曩磲၊ 瑞颥၊ 俺会၊ 嫖娼၊ 鳎Η၊ 鲦鲻၊ 耱貊၊ 貘鍪၊ 籴耋၊ 瓞耵"

ရှုပ်ထွေးပေမယ့် ထင်ရှားပြတ်သားတဲ့ လေးထောင့်စပ်စပ် စာလုံးတွေကို မြင်လိုက်ရတော့ အားလုံး အေးခဲသွားကြပါတယ်။ စာလုံးတစ်လုံးမှ သူတို့ မသိကြဘူးဆိုတာ သဘောပေါက်လိုက်ကြပါတယ်။

ကျန်းဖန်က လူတွေကို အနီးကပ် ကြည့်ခွင့်မပေးပါဘူး။ အဲဒီအစား စာရွက်ကို ရှီဝမ်ဇောင်ကို ပြလိုက်ပြီး နောက်ပြောင်တဲ့ လေသံနဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ်။

"ပညာရှိကြီးရှီ... ဒီမှာ စာလုံး ၂၄ လုံး ရှိပါတယ်။ ခင်ဗျား အားလုံးကို သိစရာ မလိုပါဘူး။ ခင်ဗျား ခုနက ပြောသလို ငါးလုံးလောက် သိရင် ခင်ဗျား နိုင်ပြီ။ လာ... ဖတ်ကြည့်လိုက်"

ဒီအချိန်မှာ ကျန်းဖန်က စာရွက်ကို ရှီဝမ်ဇောင်ရဲ့ မျက်နှာနား ကပ်ပေးလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ စွမ်းအားအပြည့်နဲ့ တိုက်ခိုက်လိုက်ပါတယ်။

ရှီဝမ်ဇောင်က စာရွက်ပေါ်က မရင်းနှီးတဲ့ စာလုံးတန်းကြီးကို မြင်လိုက်ရတော့ ကြောင်အသွားပါတယ်။ သူက ရှေးဟောင်းစာလုံးတွေကို လေ့လာရတာ ကြိုက်ပေမယ့် ရိုးရာစာလုံးတချို့ကိုပဲ လေ့လာခဲ့တာပါ။ ရှားပါးစာလုံးတွေနဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့ သူ တစ်လုံးမှ မသိပါဘူး။

ကျန်းဖန်ရဲ့ အနီးကပ် တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် သူ လုံးဝ ကြောင်အသွားပြီး မျက်နှာက ဖြူလိုက်၊ နီလိုက်၊ ပြန်ဖြူလိုက် ဖြစ်နေပါတယ်။

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့၊ လှောင်ပြောင်တဲ့၊ ကစားချင်တဲ့ အကြည့်တွေကို မြင်လိုက်ရတော့ သူ ရုတ်တရက် မူးဝေသွားပြီး လုံးဝ အရှက်ကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ မျက်နှာမပျက်ရအောင် စာရွက်ပေါ်က စာလုံးတွေကို ကြည့်လိုက်ရပါတယ်။ ကျန်းဖန်က သူ့ကို သက်ညှာပေးထားတာပါ၊ စာလုံး ၂၄ လုံး ရေးထားပြီး ၅ လုံးပဲ သိခိုင်းတာလေ။ ဒါက သူ့အတွက် တော်တော်လေး အခွင့်အရေး ပေးထားတာလို့ ယူဆလို့ရပါတယ်။

ရှားပါးစာလုံးတွေကို မသိရင်တောင် အနည်းဆုံး ၅ လုံးလောက်တော့ သိမှာပါလို့ သူ တွက်ဆထားပါတယ်။ ဒါကြောင့် သူ တစ်လုံးချင်းစီ စဖတ်ကြည့်ပါတယ်။

ပထမစာလုံး... သောက်ကျိုးနည်း... ငါ မသိဘူး။ ဒုတိယစာလုံး... မသိပြန်ဘူး။ တတိယ... စတုတ္ထ... ဘုရားရေ... ငါ တစ်လုံးမှ မသိပါလား။ သူ့နဖူးကနေ ချွေးစေးတွေ ကျလာပါတယ်။

သိနိုင်မယ့် စာလုံးအရေအတွက် လျော့နည်းလာတာနဲ့အမျှ သူ စိတ်ဓာတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်လာပါတယ်။ တကယ်လို့ သူ ရှုံးရင် မျက်နှာပျက်ရုံတင်မကဘူး၊ ငွေတစ်သိန်းပါ ရှုံးမှာလေ။ သူ့စိုးရိမ်စိတ်တွေ ပိုကြီးလာပါတယ်။ သူ ဆက်ဖတ်ကြည့်ပါတယ်။

ကိုးလုံးမြောက် စာလုံးကို မြင်လိုက်ရတော့ သူ သိတဲ့စာလုံး ဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ ဒါ "俺" (အန် - ငါ) ဆိုတဲ့ စာလုံး မဟုတ်ဘူးလား။ သူ အလွန်ဝမ်းသာသွားပါတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ သူသိတဲ့ စာလုံးတစ်လုံး တွေ့ပြီ။ သူ အဲဒီစာလုံးကို အသံထွက်ပြီး မဖတ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပါဘူး။

"ငါ..." ပြီးတော့ နောက်စာလုံးကို ကြည့်လိုက်တော့ အဲဒါကိုလည်း သူ သိနေတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဒါ ရိုးရာတရုတ်စာလုံး မဟုတ်ဘူးလား။

သူ ဆက်ဖတ်လိုက်တယ်။ "會..." (ဟွေ့ - တတ်သည်/သိသည်)။ ဒုတိယစာလုံးကိုပါ သူ သိနေတာ မြင်လိုက်ရတော့ သူ ပိုဝမ်းသာသွားပြီး အသံထွက် ဖတ်ချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ပါဘူး။

သူ စာလုံးတွေကို သိသေးကြောင်း၊ နိုင်တောင် နိုင်နိုင်ကြောင်း လူတိုင်းကို သိစေချင်ပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုးလုံးမြောက် စာလုံးရောက်မှ သူက နှစ်လုံးဆက်တိုက် သိလိုက်တာလေ။

ဒါကြောင့် တတိယစာလုံး "嫖" (ပျောင် - ပြည့်တန်ဆာ) ကို မြင်လိုက်ရတော့ သူ ပိုပြီး ဝမ်းသာသွားတယ်။ "ပြည့်တန်ဆာ" ဆိုတဲ့ စာလုံးက တစ်ခုခု လွဲနေတယ်ဆိုတာကိုတောင် သူ မစဉ်းစားမိတော့ပါဘူး။

"ပြည့်တန်ဆာ..." ဆိုတဲ့ စာလုံးကို ဖတ်ပြီးနောက် နောက်စာလုံးကို ကြည့်လိုက်တော့ သူ စာလုံး သုံးလုံး သိသွားပြီဆိုတာ သဘောပေါက်လိုက်ပါတယ်။ သူ နိုင်ဖို့ နှစ်လုံးပဲ လိုတော့တယ်။

ဒါကြောင့် အဲဒီအချိန်မှာ သူ စိတ်လှုပ်ရှားသလို ကြောက်လည်း ကြောက်နေမိတယ်။ ၁၂ လုံးမြောက် စာလုံးကို မြင်လိုက်ရတော့ အဲဒီစာလုံးကို သူ သိနေတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။

သူ နေရာမှာတင် ခုန်ထလုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီး အဲဒီစာလုံးကို ဗြောင်ဖွင့်ပြောလိုက်မိတယ်။

"ခေါ်သည်" (娼 - ချန်း)

ဒါ့အပြင် သူက "ငါ" "တတ်သည်" "ပြည့်တန်ဆာ" နဲ့ "ခေါ်သည်" ဆိုတဲ့ စာလုံးတွေကို တစ်ဆက်တည်း ဖတ်လိုက်မိတဲ့အတွက် သူ ပြောလိုက်တဲ့ စကားက "ငါ ပြည့်တန်ဆာ ခေါ်တတ်တယ်" ဖြစ်သွားပါတယ်။

အဲဒီ စာလုံးလေးလုံးကို ဖတ်ပြီးတဲ့နောက် သူ ရှေ့ဆက်မရတော့ပါဘူး။ ပြီးတော့မှ နောက်ဆက်တွဲ စာလုံးတွေကို တစ်လုံးချင်း ဖတ်ကြည့်ရင်တောင် သူ တစ်လုံးမှ မသိတော့ဘူးဆိုတာ သဘောပေါက်လိုက်ပါတယ်။

သူ့ရင်ထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတွေ ပြည့်နှက်သွားပါတယ်။ မလျော့သော ဇွဲနဲ့ သူ ဆက်ရှာကြည့်ပေမယ့် မေ့သွားမှာ ကြောက်လို့ ရင်းနှီးတဲ့ စာလုံးလေးလုံးကိုပဲ ပါးစပ်ကနေ တတွတ်တွတ် ရွတ်နေမိပါတယ်။

"ငါ ပြည့်တန်ဆာ ခေါ်တတ်တယ်... ငါ ပြည့်တန်ဆာ ခေါ်တတ်တယ်..."

အဲဒီနောက် တစ်ခန်းလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားပြီး အားလုံးက ရှီဝမ်ဇောင်ကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြပါတယ်။